Fic Exo #ทูนหัวมาเฟีย KL HH CB ft.KD CM TH

ตอนที่ 16 : #ทูนหัวมาเฟีย ตอนพิเศษ #MarrychristmasAndHappynewyear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 ก.พ. 59

#ตอนพิเศษ #MarrychristmasAndHappynewyear

 

เคร้ง! ฮ่าๆๆ ซ่า! เฮ้ย! คิกๆๆๆ เพล้ง! ป็อกๆ แป็กๆ! เอิ๊กๆๆ #&(&*#%$!#$&*)()#^&@#$%%()


เสียงวุ่นวายภายในครัวที่เกิดจากเครื่องครัวกระทบกันบ้าง ถ้วยจานตกแตกบ้าง และเสียงทุ้มๆของเหล่าพ่อบ้านจำเป็นในผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มที่กำลังโหวกเหวกโวยวายเมื่อผลงานจากสิ่งของตรงหน้าไม่ออกมาดีดังใจแข่งกับเสียงเด็กๆที่พากันลื้อของเล่นออกมาเล่นบางคนก็วิ่งหยอกล้อกันไปมาจนเกิดเสียงหัวเราะลั่นห้องนั่งเล่น บรรยากาศภายในบ้านตอนนี้ ยิ่งกว่าตลาดสดเสียอีก

จะไม่ให้เสียงดังได้ยังไงละ ก็ตอนนี้มีคนกว่า 20 ชีวิตอยู่ในบ้านของตระกูลอู๋นะสิ ถึงบ้านจะใหญ่ก็เถอะ แต่แค่เสียงเด็กๆก็กินขาดแล้ว

วันนี้เป็นวันสิ้นปีและอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะขึ้นปีใหม่แล้ว เหล่าพ่อบ้านจำเป็นทั้งหลายจึงปรึกษากันว่าจะร่วมกันฉลองกันที่บ้านของอู๋ อี้ฟาน และอาสาลงมือทำอาหารมื้อนี้ด้วยตัวของพวกเขาเองเพื่อเป็นการเอาใจเหล่าแม่หมูทั้งหลายที่กำลังงอนง้อไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้มาหลายวันเพราะผู้บริหารหนุ่มๆทั้งสามรวมถึงผู้ช่วยสุดหล่อทั้งสามที่ไม่ได้กลับเข้าบ้านเพราะติดงานด่วนต้องบินไปสะสางงานกับสปอนเซอร์รายใหญ่ที่อิตาลี่ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคมจนถึงวันคริสมาสต์พอดิบพอดี ด่วนชนิดที่เสื้อผ้าข้าวของก็ไม่ได้เอาไปด้วยหรือแม้แต่จูบลาจากเมียรักพวกเขาก็ไม่ได้ทำ สิ้นปีนี้หนุ่มๆจึงจัดงานเลี้ยง เข้าครัว ทำทุกอย่างเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ละเลยภรรยาและลูกๆที่เคารพรัก และอนุญาตให้พนักงานลาหยุดเนื่องในวันปีใหม่ด้วยสามวัน และสถานที่คงไม่พ้นบ้านพักตากอากาศหลังใหม่และใหญ่ที่สามหนุ่มนักธุรกิจรวมหัว ไม่สิ! ร่วมมือกันก่อสร้างขึ้นมาให้ลูกๆของพวกเขา

แต่ตอนนี้พวกคุณป๋าๆขอยืมง้อคนสวยของพวกหนูก่อนนแล้วกันนะลูก

ก็จะไม่ให้งอนได้ยังไงกัน จะบอกล่วงหน้าก็ไม่มี หายไปแค่วันเดียวก็เป็นห่วงจนแทบบ้าแล้ว นี่เล่นหายไปเป็นอาทิตย์ ไหนจะลูกๆที่งอแงหาคุณป๋าทั้งวันทั้งคืนอีก ไม่หาคุณป๋าใหม่ให้ลูกๆก็ดีเท่าไหร่แล้ว!


“ม่าม๊า เสียงไรคะ..”


เด็กสาวใบหน้าหวานอายุประมาณ 4 ขวบ วิ่งเข้ามาภายในห้องโถงกลางบ้านที่มีคุณแม่ๆทั้งหลายนั่งคุยถามไถ่สาระทุกข์สุขดิบกันอยู่ขาเล็กวิ่งอ้อมเข้ามากอดเอวคอดของผู้เป็นแม่ของตนและเอ่ยถามความสงสัยว่าเสียงดังที่เกิดขึ้นจากในครัวนั่นคือเสียงอะไร ทำให้บรรดาคุณแม่ที่นั่งสนทนากันอยู่ต้องหันมามองและหัวเราะไปตามๆกันคนเป็นแม่อย่างอี้ชิงทำเพียงแค่ยิ้มแอบยิ้มอย่างขำๆออกมาให้กับลูกสาวแสนสวยของตน

อี้ชิงไม่ได้แอบขำให้กับท่าทางอยากรู้อยากเห็นของลูกสาว แต่ร่างบางแอบขำให้กับเหล่าพ่อบ้านจำเป็นทั้งหลายที่กำลังทำลายล้างห้องครัวต่างหาก จะไม่ให้หัวเราะได้ยังไงกัน เสียงดังเอะอะโวยวายซะขนาดนั้น ใครมาได้ยินไม่ตกใจก็บ้าแล้ว


“ฮ่าๆ หนูอยากรู้ หนูก็ไปดูเองซิคะลูก”


พวกคุณอ่านไม่ผิดหรอกเด็กสาวขี้สงสัยหรืออู๋ เหม่ยซิงเป็นลูกสาวแท้ๆของผู้นำมาเฟียอย่างอู๋ อี้ฟานและภรรยาตัวน้อยอย่างอู๋ อี้ชิง และยังไม่มีแค่ลูกสาวเท่านั้น เหม่ยชิงยังมีพี่ชายแฝดคนละฝาที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว เรียกได้ว่าหัวปีท้ายปีเลยละ


“...งื้อออ คะ”


เหม่ยชิงครางฮือออกมาเล็กน้อยเพราะอี้ชิงไม่ยอมบอก แต่อี้ชิงเลือกให้ไปเห็นกับตาตัวเองมากกว่า เขาแค่อยากให้ลูกได้เห็นในสิ่งไม่เคยเห็น อยากให้ลูกใช้ชีวิตและเรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่าที่จะให้คนมาคอยบอกคอยสอนทุกเรื่อง ... เพราะยังไงโตขึ้นเด็กๆก็ต้องมีชีวิต มีเส้นทางเป็นของตัวเองอยู่ดี

ลูกอู๋ซะอย่าง ต้องเก่ง ต้องเพอร์เฟคอยู่แล้ว

ขาเล็กในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมคลุมเข่าเล็กน้อยผละออกจากอกอี้ชิงและวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อคลายความสงสัย ลูกสาวตระกูลอู๋ยืนเกาะขอบประตูแน่นใบหน้าเล็กโผล่พ้นขอบประตูมาเล็กน้อยเพราะความอยากรู้ คิ้วเล็กขมวดหากันเล็กน้อยให้กับภาพที่ตัวเองเห็น

ภาพเคลื่อนไหวภายในห้องครัวที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้กลับกลายเป็นยิ่งกว่าตลาดสด เศษพืชผักเศษขยะเกลื่อนกระจายตามพื้น เหล่าชายวัยสามสิบต้นๆในผ้ากันเปื้อนสีเข้มกำลังเดินกันขวักไขว่ไปมาให้วุ่น บางคนก้มๆเงยๆอยู่กับเขียงและมีด บางคนกระโดนไปมาเพื่อหลบน้ำมันที่กระเด็น บางคนดูตั้งใจจดจ้องกับการตกแต่งจาน


“เซฮุน มึงเอาผักชีนี่ไปล้างสิ กูจะเอามาโรยข้าวผัดให้ลูกสาวกู” อี้ฟาน


“ไอ้จงอิน มึงก็ทอดไก่ดีๆดิวะ มันกระเด็นมาโดนกูเนี่ย” เฉิน


“โว้ยย! มีดบาดมือกูอีกแล้วเนี่ย!!” ชานยอล


“ล้างไงวะคริส ต้องเด็ดใบก่อนปะ?” เซฮุน


“พูดมากวะมหา มาพลิกไก่ช่วยกูดิ!” จงอิน


“เฮียๆ! ผมต้องเอาแตงกว่าใส่ในหม้อต้มยำกุ้งนี่ปะวะ?”


“มึงหยุดเลย!!/อย่านะเว้ย!/หยุดนะ!/เฮ้ย!/ไอ้เทาาา!/”


#^^*)**#$%^%_^*&(#%

และเสียงอื่นๆก็ตามมา อี้ชิงที่แอบมองลูกสาวของตนอยู่พอเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยบอกเหล่าสมาคมแม่บ้านว่าขอตัวสักครู่และเดินมาหาลูกสาวที่ยืนเกาะขอบประตูแอบดูบรรดาคุณพ่อทำอาหารกันอย่างวุ่นวาย


“ลูกสาว ยืนดูทำไมละคะ ทำไมไม่เข้าไปหาคุณป๋า?”


“... ไม่เอาาา หนูกลัว คุณป๋าจะฆ่ากัน ม่าม๊าาา”


เสียงเล็กเอ่ยออกมาแม้จะไปค่อยชัดตามประสาเด็กแต่ก็จับใจความได้ ปากบางคล้ายพ่อเบ้ปากเล็กน้อยอย่างนึกกลัว ขาเล็กพาร่างของตนเข้ามากอดคุณแม่ยังสวยเพื่อจะให้อี้ชิงปลอบ ร่างบางของอี้ชิงจึงนั่งย่อๆรับเอาตัวลูกสาวเข้ามากอด มือเรียวลูบหัวมนๆของเหม่ยชิงเล็กน้อย


“ฮ่าๆๆ งั้นให้ม่าม๊าพาไปหาคุณป๋าไหมคะ?”


“......คะ ม๊าาา อุ้มมมม”


“หืมม? ฮ่าๆ คะๆ”


ใบหน้าเล็กพยักขึ้นลงเบาๆเมื่ออี้ชิงเอ่ยปากว่าจะพาไปดูใกล้ๆ แขนเรียวอ้าออกหวังจะให้อี้ชิงอุ้มตนตามคำขอ คุณแม่ร่างบางหัวเราะออกมาเล็กน้อยและยอมย่อลงไปอุ้มเหม่ยชิงแนบอก เพราะขืนปล่อยให้เข้าไปเองกลัวจะเหยียบอะไรลื่นหัวฟาดพื้นกันพอดีและอี้ชิงก็รู้ว่าลูกกลัว ไม่กลัวก็บ้าแล้ว ห้องครัวตอนนี้เละยิ่งกว่าสนามรบ สงสัยต้องดุคุณป๋าของเหม่ยชิงสักหน่อยแล้ว หึ!


“.....เฮีย”


“ไอ้ฮุน ผักได้หรือยะ อะอ้าว อี้ชิง ว่าไงคะลูกสาว”


“งื้อออ คุณป๋าาา”


อดีตผู้นำมาเฟียหนุ่มชะงักเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวผัดหลากสีเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากประตู ตาคมมองภรรยาที่อุ้มลูกสาวแนบอกเล็กน้อยและหันไปพูดกับลูกสาวของตน แขนเล็กของเหม่นชิงจึงอ้าออกหวังจะเข้าไปกอดคุณป๋าของตนทันทีเมื่ออี้ฟานเอ่ยถามลูกสาวคนสวยแต่ก็ต้องชักมือกลับเมื่ออี้ฟานเอ่ยห้ามไม่ให้เหม่ยชิงมาหาตน เพราะตามตัวของอี้ฟานตอนนี้มีแต่กลินเหงื่อและกลิ่นน้ำมัน กลิ่นอาหารเต็มตัวไปหมด ยังดีหน่อยที่ห้องครัวมีท่อพัดลมระบายอากาศทำให้ตัวเขาและเพื่อนๆไม่ค่อยเหม็นสักเท่าไหร่ แต่ยังไงเสียอี้ฟานก็ไม่อยากให้เหม่ยชิงเข้ามาหาอยู่ดี ก็เขากลัวลูกสาวเค้าจะเปื้อนไปด้วยหนิ


“ไม่เอาคะไม่มา อยู่กับม่าม๊าก่อนนะคะ คุณป๋าเปื้อนอยู่นะคะ”


“......”


เหม่ยชิงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับว่าเข้าใจตามที่คุณป๋าสั่ง เด็กน้อยจึงหันหลังไปกอดคออี้ชิงดังเดิม ร่างบางไม่พูดอะไรและหันหลังเดินออกจากครัวไปอย่างเงียบๆ อี้ฟานพ่นลมอออกมาเบาๆ คอตกเล็กน้อยที่ยังเห็นภรรยาสุดที่รักเคืองตนอยู่ แต่แอบเศร้าได้ไม่นานก็ต้องยิ้มมุมปากออกมาอีกครั้งเมื่อคุณม๊ายังสวยเดินกลับเข้ามาในครัวพร้อมกับเหล่าสมาคมแม่บ้านทั้งหลายยกเว้นคยองซูที่กำลังท้องอ่อนๆอยู่อี้ชิงเลยให้นั่งเฝ้าเด็กอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เหล่าแม่บ้านยืนกอดอกมองพ่อบ้านจำเป็นทั้งหลายอย่างตกใจกับสภาพห้องครัวในตอนนี้

พวกเขาไม่น่าไล่พวกป่าเถื่อนพวกนี้มาทำอาหารเองเลย พลาดแรงง!!


“....พวกพี่ทำอะไรกันครับ?” อี้ชิง


“หืม? ก็..อาหารสำหรับงานเลี้ยงเย็นนี้ไง” เซฮุน


“ทำอาหารหรือจะฆ่ากัน ห่ะคุณโอ” ลู่หาน


“พูดมากน่าเสี่ยวลู่ ชิมไหม พี่จะป้อน....ด้วยปาก”


“ไอ้....”


“พอเถอะครับพี่ลู่หาน ผมว่าไม่น่ารอด ให้พวกผมทำเองเถอะครับ ถ้าพวกพี่ทำเที่ยงคืนก็ไม่ได้กิน ลูกๆหิวพอดี” แบคฮยอน


“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีกเดี๋ยวก็จะเสร็จแล้ว” เฉิน


“เสร็จแล้วมันกินได้ไหมละตัวเอง พวกพี่ไปดูลูกเถอะครับ พวกผมทำเอง” ซิ่วหมิน


“แน่ใจหรอ?” เทา


“แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีก พี่ใส่อะไรมั่วซั่วลงไปในหม้อหรือเปล่าพี่เทา” ซูโฮ


“....อะไร เดี๋ยวจะโดน”


“ชิ!


“งั้นก็ดีเลย หมาาา ดูสิ มีดบาดมือพี่อะครับ” ชานยอล


“เฮ้ออ น่ามคาญขอตัวเลยละกัน อ้วนอยู่ไหนครับ คิมไคมาแล้ววว” จงอิน


สิ้นเสียงจงอินที่บอกลาผู้คนในครัวเสร็จก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกและวิ่งออกไปหาคยองซูที่กำลังนั่งเฝ้าเด็กๆอยู่ข้างนอกด้วยความเร็วแสง คงจะอึดอัดไม่น้อยเลยสิท่า เพราะปกติเห็นแต่คยองซูทำให้กินตลอด หนุ่มๆอดีตมาเฟียทั้งหลายก็ค่อยทยอยเดินออกไปจากห้องครัวที่ละคนแต่ไม่ลืมที่จะแกล้งภรรยาของตนคนละเล็กคนละน้อยก่อนเดินออกไป


“ไหวหรอ? ให้เฮียช่วยไหม?”


“.......”


อี้ฟานค่อยๆถอดผ้ากันเปื้อนออกและเดินเข้ามาหาอี้ชิงมือหนาจับนวดที่มือเรียวอย่างออดอ้อน แต่ร่างบางยังคงยืนกอดอกไม่พูดไม่จาดวงตาหวานจ้องมองสามีอย่างไม่เกรง


“เสี่ยวชิง.....”


“....ไปอาบน้ำ แล้วไปดูลูกๆครับ”


“เฮีย....”


“ไปครับ .. เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน ผมเชื่อว่าพี่ต้องมีเหตุผล”


“ครับซ้อ! ฟอดดด”


“อื้อ ไอ้เฮีย!!”


เสียงหวานตวาดขึ้นทันทีเมื่ออี้ฟานก้มลงมาหอมแก้มของตนดังฟอดใหญ่จนทุกคนที่อยู่ในครัวต้องหันมาตามเสียงของอี้ชิง ตอนนี้ใบหน้าที่เคยขาวนวลน่าสัมผัสแปลเปลี่ยนเป็นชมพูระเรื่อยิ่งทำให้น่าสัมผัสมากกว่าเดิมแต่ตัวการที่ทำให้อี้ชิงอายกลับวิ่งหนีออกไปข้างนอกด้วยอารมณ์ที่อี้ชิงคิดว่า โคตรจะอารมณ์ดีเลย

เดี๋ยวเถอะอู๋ สบายใจไปก่อนเถอะ คืนนี้ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแหละ เหอะ!


“มองอะไรกันเล่า มาทำอาหารช่วยกันเลยนะ”


“ฮ่าๆๆๆ ครับซ้อออ”


สี่คนที่เหลือเอ่ยออกมาพร้อมกันอย่างล้อเลียนอี้ชิง บางคนทำท่างหงุงหงิงเลียนแบบตนกับอี้ฟานเมื่อสักครู่ นี่ขนาดมีไม่ครบองค์นะ ถ้าคยองซูมาจะขนาดไหนกัน อี้ชิงเป็นเกอเก่อพวกเขานะ เกอเก่อที่แปลว่าพี่ชายน่ะ โตจนมีลูกกันหมดแล้วยังจะมาเล่นกันอีก มันน่าบอกให้พวกพี่ๆจับสั่งสอนซะให้เข็ด!!



__________________________







ไรท์ขอเอาส่วนที่เหลือไปไว้ในเล่มนะคะ

จุ๊บ-3-


อย่าลืม!!!

คอมเม้น  กดไลค์  กดโหวต

เป็น กลจ ให้เค้าด้วยนะ




twitter: @fafangluz



#ทูนหัวมาเฟีย

#NC ติดตามได้ในไบโอทวิตน่าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

591 ความคิดเห็น

  1. #326 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 07:01
    ฮุนฮานน่าร้ากกกก อย่าช้าฮุนป้อนด้วยปากทำไงอะ ฮื้ออออ
    #326
    0
  2. #303 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 19:23
    สมควรงอนค่ะ จะไปไหนไม่บอกกล่าวเลย
    นี่มันสงคารมเชฟกะทะเหล็กรึเปล่า
    #303
    0
  3. #235 สะนัท คงไสยา (@pornsiee520) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:04
    มาต่อเร็วๆน่าาาา
    #235
    0
  4. #233 b_baek (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 12:29
    มาต่อน้าาา หนุกมากเลยรออ่านอยู่นาจาาา
    #233
    0
  5. #228 Coconut (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 22:12
    รออยู่นะคะ รีบๆมาอัพนะ
    #228
    0
  6. #223 |2e@L (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 19:32
    แต่ละครอบครัว มีลูกกี่คนกันล่ะเนี่ย?
    #223
    0
  7. #222 IceCreamCake (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 21:54
    อ๊ายยยย น่ารักง่าาาาา รอเลยยยยย
    #222
    0
  8. #221 KaamTuiMooTui (@kaam_tui) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 09:25
    ว่าและ มันค้าง 55555 รอรอรอรอรอนะนะนะ
    #221
    0
  9. #220 numwatchak (@numwatchak) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 06:41
    รอตลอดเลยค่า ชอบมากอ่ะ มุ้งมิ้งกันสุดๆอ่ะ มาต่อเร็วนะค้าา
    #220
    0