Baby!! Don't Cry เสิร์ฟรัก เสิร์ฟหัวใจ ผู้ชายขี้แย [Yaoi]

ตอนที่ 3 : Part 3 ไม่อยากจะใกล้ชิด(15%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 57

Part 3 ไม่อยากจะใกล้ชิด
Zenbernastra secondary school

                ผมเรียนไม่รู้เรื่องเลยวันนี้ เรื่องเมื่อวานทำให้ผมปวดหัว ทั้งเรื่องที่ผมต้องไปทำงานวันนี้ และเรื่อ
ที่ปริ้นท์จูบผมเมื่อวานนี้ ผมอยากรู้ว่าปริ้นท์คิดและรู้สึกยังไงกันแน่ วันนี้ปริ้นท์สัญญาว่าจะไปส่งผม
ลืมบอกไปเมื่อวานผมโทรไปลางานที่ร้าน(ทั้งที่ยังไม่ได้ทำงาน) พี่พายก็บอกไม่เป็นไร ผมจึงสัญญาว่าวันนี้จะทำงานให้ดีทีสุด เฮอออ วันแรกมาก็ลาเลย


 นั้นมันตัวอะไรหวา นิ้งนอง นั้นมันตัวอะไรหวา นิ้งนอง” เสียงริงโทนโทรศัพท์ผมดัง นี่เบอร์ปริ้นท์นี่สงสัยเสร็จแล้ว ผมกดรับสาย


ฮัลโหลวิสหรอ วันนี้คงไปส่งไม่ได้แล้วติดธุระด่วนเลยขอโทษด้วยนะเสียงปลายสายเอ่ยขึ้น

“อืม ไม่เป็นไรหรอก” ผมตอบกลับไป


ดูแลตัวเองดีดีนะ แค่นี้แหละบายปริ้นท์พูดน้ำเสียงเหมือนรีบมาก


“อืม บาย” พูดจบปริ้นท์กดวางสายทันที คงจะรีบมากนั่นแหละ

                ผมเดินออกจากโรงเรียนมุ่งหน้าไปป้ายรถเมล์ วันนี้ผมคงต้องไปเอง เอ๊ะ!! ผมมองไปที่รถคันหนึ่งซึ้งจอดอยู่หน้าโรงเรียน นั้นมันรถพี่ทาร์ตหนิ ผมไม่อยากเจอหน้าเขา ผมจึงเลือกที่เดินอ้อมออกทางหลังโรงเรียนถึงแม้มันจะไกลมากๆเพราะมันเชื่อมกับหมู่บ้านผมต้องเดินทะลุหมู่บ้านแล้วเดินอ้อมอีก 2 ซอยจึงจะถึงป้ายรถเมล์ แต่ก็ดีกว่าเจอคนแย่ๆแบบนั้น ผมใช้เวลา 40 นาทีในการเดินมาถึงป้ายรถเมล์
                ผมนั่งรถเมล์จนมาถึง Magic Dream Café ผมเห็นรถคันนั้นจอดอยู่หน้าร้าน ผมไม่ได้สนใจอะไร ผมเข้าไปในร้านและตรงไปที่ห้องพนักงานทันที พอพี่ทาร์ตเห็นผมก็ตรงเข้ามาหาทันที แต่ผมพูดดักไว้ก่อน


“ต่างคนต่างทำงานเถอะครับ ถ้าผมไม่รู้อะไรผมจะถามพี่ปอนด์เอา” ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเย็นชา


“พี่แกล้งน้องเพราะอยากให้เวลาที่น้องร้องให้แล้วอารมณ์ดีขึ้น พี่ชอบเห็นน้องเวลาโดนแกล้งมันน่ารักดี แต่พี่ก็ไม่เคยจะคิดแกล้งน้องให้ขายหน้าคนเยอะๆแบบนั้น พี่ขอบอกไว้น้องจะเชื่อหรือไม่เชื่อพี่ก็แล้วแต่ พี่ไม่ได้ทำจริงๆ” พี่ทาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงขอความเห็นใจ คิดว่าผมจะใจอ่อนหรอ ผมไม่ยอมโดนหลอกง่ายๆอีกรอบหรอก ผมทำเมินแล้วเดินออกจากห้องไปเจอกับพี่ปอนด์พอดี


“อ้าว พี่ปอนด์จะไปไหนหรอ” ผมทัก


“พี่จะเอาชุดพนักงานมาให้น้องน่ะ” พี่ปอนด์พูด พร้อมยื่นกล่องน่าตาคุ้นๆมาให้ ผมรับมาและรีบเปิดดูคงไม่ใช่ชุดยั่วอะไรแบบนั้นนะ แต่พอเปิดออกมาก็เป็นชุดเหมือนกันกับเด็กเสิร์ฟในร้านนี้


“ไม่ใช่ชุด เสมอหูแน่นอน” พี่ปอนด์พูดเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

 

                จากนั้นผมก็เริ่มทำงาน วันแรกผมยังไม่ได้เสิร์ฟ แต่ให้เรียงและจัดของ พร้อมกับดูพวกพี่ๆเสิร์ฟไปด้วย นี่ขนาดแค่เรียงของยังไม่ได้เสิร์ฟยังเหนื่อยขนาดนี้ แล้วจะทำไหวมั้ยเนี้ย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น