Baby!! Don't Cry เสิร์ฟรัก เสิร์ฟหัวใจ ผู้ชายขี้แย [Yaoi]

ตอนที่ 1 : PART 1 จุดเริ่มต้นของการพบเจอ(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 พ.ค. 57

PART 1 จุดเริ่มต้นของการพบเจอ
Zenbernastra secondary school

“งั้นวันนี้พอแค่นี้นะค่ะนักเรียน เชิญนักเรียนกลับบ้านได้”
         
         เสียงอาจารย์ บอกให้กลับบ้านได้ เหอะ
!!! เลิกเล็ทตั้งครึ่งชั่วโมงแหนะ คาบสุดท้ายวันจันทร์มิสพรพรรณ  ปล่อยช้า
ทุกที ไม่รู้จะสอนเยอะไปทำไมวิชาคณิตศาสตร์ สอนไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ถ้าเก่งคณิตจะมาเรียนสายภาษาทำไม หลังจาก
บ่น(ในใจ)เสร็จผมก็เก็บข้าวของ หนังสือ สมุด เครื่องเขียนลงในกระเป๋า และออกจากห้องเรียนแต่ไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้าน
ทันที ผมไม่ได้เป็นคนที่ชอบเที่ยวเตร่เท่าไรนักแต่ผมมีสิ่งที่ต้องทำคือการหางานพิเศษ เออใช่สิ
!! ผมลืมแนะนำตัวเองไป ผม
ชื่อ
วิสกี้ ชื่อจริง วิสรัช แก้วกาญจน์ ผมเป็นพวกชอบผู้ชายด้วยกัน ปัจจุบันอายุ 17 ปี เรียนอยู่สาย อังกฤษ-ญี่ปุ่น
โรงเรียนมัธยมปลายเซ็นเบอร์นาสตร้า เป็นโรงเรียนเอกชนที่ค่าเทอมแพงมาก หลายคนคงคิดว่าบ้านผมคงรวยจะหางาน
พิเศษไปทำไม ใช่ครับครอบครัวของผมค่อนข้างมีฐานะ หรือจะเรียกว่ารวยมากก็ได้ แต่เหตุเกิดขึ้นเมื่อวานแม่ผมบอกผมว่า
ธุรกิจของครอบครัวเรามีปัญหาขาดทุนติดต่อกันมาเกือบปีแล้ว และตอนนี้บ้านเราเป็นหนี้ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเท่าไร แต่น่าจะ
เยอะพอดู จากสีหน้าของแม่แล้ว ผมเลยต้องหางานทำระหว่างเรียน

 





2 ชั่วโมงผ่านไป
            ผมเดินทางจากโรงเรียนมานี่ก็หลายตลาดหลายห้าง มีแต่คนเต็มทั้งนั้นเลย  ผมเดินมาซอยสุดท้ายของย่านสุขุมวิท

“โถเว้ย
!!  แค่หางานทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ว่ะ ฮืออออ ฮือๆๆๆ ฮืออออออ” จากนั้นน้ำตาผมก็ร่วงเป็นทาง ผมไม่ได้อยาก

จะร้องไห้นะ ใครมาเป็นผมก็รู้ ผมไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย แต่ผมก็ยังไม่หยุดหา     สุดท้ายสวรรค์ก็เข้าข้างผม ผม
เดินมาถึงคาเฟ่ที่หนึ่งมีชื่อร้านคือ
MAGIC DREAM CAFÉ ซึ้งมีป้ายเล็กๆติดอยู่
รับสมัครพนักงานเสิร์ฟ Part Time สนใจติดต่อด้านในผมไม่รีรออะไรทั้งสิ้นเช็ดน้ำตาเปิดประตูเข้าไปในร้านที่ถูก
ตกแต่งด้วยโทนสีสันน่ารักสดใส ผมตัดสินใจเดินไปถามพนักงาน

“สวัสดีครับ คือผมสนใจสมัครงานพาสไทม์อ่ะครับ”

“ครับ งั้นทางเราจะรับคุณไว้เลยนะครับ ค่าแรง 200 บาทต่อชั่วโมง สามารถเลือกเวลาทำงานได้ครับ”

“จริงหรอครับ รับผมแล้วหรอ ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ยครับ” ผมถามเพื่อความแน่ใจ อะไรจะรับเร็วขนาดนั้น แถมค่าแรงให้เยอะมากกก


“ครับ เดี๋ยวทางนี้คือพี่ทาร์ตจะพาไปกรอกใบสมัคร และจะมาเป็นคนสอนงานให้ ส่วนผมพายเป็นเจ้าของร้านนี้ ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ”  หลังจากที่เจ้าของร้าน(ก็เข้าใจผิดว่าเป็นพนักงาน)พูดจบผมก็เก็บความดีใจ และความรู้สึกอัดอันไว้ไม่อยู่

“อึก อึก อึก อือ อืออ ฮือออออออออ ฮือ ๆๆ ฮืออออออออ+++ ToT” ผมปล่อยโห่ออกมาเสียงดังน้ำตาอาบแก้มไปหมด ให้ตายเถอะคนทั้งร้านหันมามองผมหมดแล้ว อยากจะหยุดนะแต่มันหยุดไม่ด้ายยยยย

“เห้ย!!!ร้องไห้ทำไม” คนที่ชื่อทาร์ตถามผม

“อึก! อึก! ก็ ผม ผม ดีใจ ผม เดิน เดิน เดิน อึก! หางาน ตั้งหลายชั่วโมงแล้ว คิด คิด ว่าจะไม่ได้แล้ววว ฮือออ” ผมพูดไป
ร้องไห้ไป สะอึกสะอืนไป


“โถๆๆๆๆ มานี่ๆ ไม่ร้องนะ เดี๋ยวจะซื้อขนมให้ เลิกร้องนะ” พี่ทาร์ต ดึงผมเข้าไปกอดปลอบ แต่เอ๊ะ คำว่าเดี๋ยวจะซื้อขนมให้นี่มันใช้กับเด็กไม่ใช่หรอ หน่อยว่าเราเป็นเด็กหรอ

“ผมไม่ใช่เด็กนะ จะได้เอาขนมมาล่อ” ผมพูด

“อ้าวหรอ เห็นร้องไห้อย่างกับเด็กเลย แต่เอ๊ะ นี่หยุดแล้วนิแสดงว่าอยากกินหนมใช่ม่ะ”

“ไม่จริงซะหน่อย” ผมงอนแล้วนะ และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ซะด้วย

“งอนหรอ ล้อเล่นนิดเดียวเอง ป่ะเดียวพาไปส่งบ้าน ใบสมัครพรุ่งนี้ค่อยกรอกก็ได้ เพราะนี้ก็ 5 ทุ่มแล้ว” พูดเสร็จก็ยืนหน้าเข้ามาใกล้ๆใกล้มาก 

“หรือว่าจะนอนที่นี่หล่ะ” ใบหน้าคมเข็มปนน่ารักใส จมูกโด่ง ผิวขาว ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ให้ตายเถอะ มองดีดีหมอนี่หล่อมาก แล้วผมจะมาหลงอะไรตอนนี้ให้ตายเถอะ

“ไม่ๆๆๆ” ผมรีบตอบทันที หลังจากนั้นผมก็เดินตามไปขึ้นรถซะโดยดี ที่ผมไม่ปฏิเสธ ก็เพราะว่า 5 ทุ่มคงจะไม่มีรถเมล์แล้ว เมืองไทยรถเมล์หมดไวจะตายไป แต่พูดถึงเค้าก็ใจดีเหมือนกันเนาะ
แต่ก็เราสองคนก็แปลกสนิทกันไวจัง แต่ก็ดีแล้วแหละจะได้ทำงานแบบสบายใจ
 

    


               ผมนั่งนิ่งในรถมาได้สักพัก ให้ตายสิรถหรูชะมัดเป็นเด็กเสิร์ฟนี่มีเงินขนาดซื้อรถหรูๆแบบนี้เลยหรอ ผมจึงเริ่มถามพี่ทาร์ตซึ่งกำลังขับรถอยู่

“พี่ทาร์ตรถคันนี้ ได้มาจากการเสิร์ฟหรอ”ผมถามด้วยความสงสัย

“เปล่าหรอกพ่อซื้อให้ ที่บ้านพอมีฐานะน่ะ” อ่อ แล้วทำไมต้องมาทำงานให้ลำบากด้วย แต่ไม่แน่อาจจะเหมือนเราก็ได้ บ้านตกอับอะไรแบบนี้

“แต่ที่มาทำงานที่นี้ เพราะเจ้าของร้านเป็นพี่ชายของพี่เอง เลยมาทำงานแก้เบื่อเวลาที่ไม่มีเรียนที่มหาลัย  ฆ่าเวลาไป ” เหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่าผมสงสัยอะไร ตอบซะเคลียเลย ก็จริงอยู่เพราะหน้าพี่ทาร์ตกับหน้าพี่พายเจ้าของร้านเหมือนกันอยู่หลายส่วน หล่อก็หล่อเหมือนกัน แต่ผมชอบพี่ชายเค้ามากกว่าดูเงียบๆเป็นผู้ใหญ่ดี

“งั้นหรอครับ” ผมตอบพร้อมแสดงสีหน้าว่าเข้าใจแล้วประมาณนั้น

“ที่สำคัญ พี่โสดด้วยนะ” พี่ทาร์ตยืนหน้าเข้ามากระซิบข้างหู ผมตกใจเลยหันหน้ากลับไป จมูกชนกันพอดี แต่พี่ทาร์ตก็ไม่หยุดแค่นั้น ยังยืนหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมรีบผลักตัวเขาออกไปทันที

“ผม ผมไม่ได้ถามนะ=/////=” ให้ตายเถอะ ผมเขินนะ ดีที่รถยังติดไฟแดงอยู่ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ถึงบ้าน

“ฮ่าๆๆน้องนี่น่ารักน่าแกล้งดีนะ ดูดิแกล้งนิดเดียว เขินหน้าแดงเลย^_^” พูดไม่พอยังหัวเราะอีก เรามันน่าแกล้งขนาด
เลยหรอ นี่คงยังไม่รู้ว่าเราชอบผู้ชายเดี๋ยวพ่อก็จับกินให้แกล้งไม่ออกหรอก เฮอะ
!!!

“ไม่พูดด้วยแล้ว!!”ผมตอบกลับไปด้วยท่าทีงอนนิดหน่อย(นิดเดียวจริงๆนะ)

“อย่างอนสิ ถึงบ้านแล้ว งอน เป็น เด็กๆ ไปได้”พี่ทาร์ตไม่พูดเปล่า วลีสุดท้ายหยิกแก้มพร้อมกับพูดด้วยเสียงเน้นแบบหมั่นเขียว เห็นผมเป็นเด็ก 2 ขวบรึไงนะ

“ผมขอตัวเข้าบ้านนะครับ” ผมพูด

“เดี๋ยวสิ เราคุยกันมาตั้งนานพี่ยังไม่รู้ชื่อเราเลย” พี่ทาร์ตถาม

“วิสกี้ครับ” ผมบอกชื่อเล่นผมไป

“โอเคๆ พรุ่งนี้ไปให้แกล้งต่อที่ร้านนะฮ่าๆๆๆ”พูดจบก็ออกรถไป ให้มันได้อย่างนี้สิ นี้ผมจะไปทำงานหรือไปให้เค้าแกล้งเนี้ยยยย






.........................................................................................................................................

จะอัพเรื่อยๆมีอะไรติชมเม้นได้เลยนะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น