{Fic Naruto} The Liar Project

ตอนที่ 6 : Secret lies : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ต.ค. 56

 

 


 

 

You can't blame someone

for walking away

if you didn't do anything

to make them stay.

 

คุณไม่อาจโทษคนที่เดินจากคุณไปได้

หากคุณไม่เคยทำอะไรสักอย่าง

เพื่อให้เขาอยู่กับคุณ

 

 

 




 

1
เมื่อย้อนกลับไปมองที่จุดเริ่มต้น

 

 


 

                "ผมขอโทษ"

                "คุณคะ อย่า!!!!"

                ปัง!

                เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในคฤหาสน์ทากาฮาชิก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของ 'ทากาฮาชิ ฮารุกะ' นายหญิงของคฤหาสน์แห่งนี้ ฮารุกะมองร่างแน่นิ่งที่นอนจมกองเลือด ตาเหลือกของ 'ทากาฮาชิ มาซารุ' ผู้เป็นสามีอย่างไม่เชื่อสายตา ขาเรียวก้าวสั่นๆเดินเข้าไปทรุดลงข้างๆแล้วกลั้นหายใจยื่นมือไปวางเหนือจมูกด้วยความหวังเพียงนิดว่าจะได้รับสัญญาณแห่งการมีชีวิตอยู่...

                ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความว่างเปล่า

                "ไม่จริง!!!!!!!!! มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่!!!! ฮืออออ"

                ฮารุกะร่ำไห้เอื้อมมือไปกอดศพของมาซารุด้วยความเสียใจ หญิงสาวซุกหน้ากับศพเนิ่นนานเพื่อซึมซับความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่

                ขอเวลาเธออีกนิด แค่นิดเดียวเท่านั้น

 

                เสียงปืนและเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นพร้อมกันก่อนจะเงียบหายไปทำให้ไม่มีคนรับใช้คนไหนกล้าขึ้นไปชั้นบนของคฤหาสน์ด้วยกลัวความจริงที่สร้างความเจ็บปวดใจให้กับทุกคน

                เอี๊ยด

                เสียงรถยนต์ดังขึ้นหน้าคฤหาสน์พร้อมกับร่างของเด็กชายในชุดนักเรียนมัธยมต้นที่ลงจากรถเดินมาเปิดประตูให้เด็กหญิงในชุดนักเรียนประถมปลายลงมา

                "ขอบคุณนะคะ พี่ชาย"

                'พี่ชาย' ยิ้มรับแล้วยีผมเด็กหญิงที่มัดแกละทั้งสองข้างอย่างเอ็นดูจนทำให้ได้รับใบหน้างอง้ำด้วยความไม่พอใจของอีกฝ่าย

                "อย่าสิคะ ผมยุ่งหมดแล้ว ตัวเล็กโกรธพี่ชายแล้วนะ"

                "ฮ่าๆ พี่ขอโทษก็ได้ครับ"

                เด็กชายหัวเราะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู เด็กหญิงหันไปโบกมือบ๊ายบายแล้ววิ่งเข้าไปในคฤหาสน์อย่างกระตือรือร้น เสียงหวานตะโกนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์

                "คุณแม่ขา หนูกลับมาแล้ว"

                "คุณหนูคะ"

                "อ้าว ป้าฟุมิโกะ คุณแม่ไปไหนเหรอคะ"

                "เอ่อคือ..." แม่บ้านฟุมิโกะมองหน้าเด็กหญิงด้วยความลำบากใจ ไม่รู้จะพูดยังไงให้อีกฝ่ายเข้าใจและเจ็บปวดน้อยที่สุด

                เพล้ง!

                เสียงที่ดังมาจากชั้นบนเรียกความสนใจจากเด็กหญิงเป็นอย่างดี ร่างในชุดนักเรียนรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนตรงไปยังห้องทำงานของบิดาโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของคนรับใช้คนอื่น

                ทันทีที่มาถึงห้องทำงาน ภาพแรกที่เห็นทำให้เด็กหญิงเบิกตากว้างแล้วร้องกรี๊ดออกมาก่อนจะถลาตัวเข้าไปกอดเอวผู้เป็นแม่แล้วร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

                "คุณแม่ ฮือๆ"

                "ปล่อยฉัน ฉันอยากตาย ปล่อย!!!!"

                "คุณแม่ขา คุณแม่"

                "อย่าทิ้งหนูไป"

                "คุณแม่..."

                พลันโลกทั้งหมดของเด็กหญิงก็ดับวูบไป...

 

 

 ฟุมิโกะมองร่างเล็กที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง ข้อมือเล็กๆถูกผ้าสีขาวมัดไว้กับเตียง ใบหน้าที่ฉายแววความสวยตั้งแต่เด็กเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

                "โธ่ คุณหนูของป้า"

                หลังจากเด็กหญิงหมดสติไปเพราะความตกใจ ฟุมิโกะและคนรับใช้คนอื่นจึงเข้าไปช่วยกันแยกฮารุกะออกมา เด็กชายร่างสูงที่ทุกคนเข้าใจผิดว่ากลับบ้านไปนานแล้วปรากฏตัวขึ้นและดูเป็นคนที่มีสติมากที่สุดคอยจัดการเรื่องราวต่างๆอย่างที่มันควรจะเป็น งานศพของมาซารุถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ทว่าในงานกลับไม่ปรากฏภรรยาและลูกสาว มีเพียงแค่เพื่อนสนิทในบริษัทมาเป็นคนต้อนรับแขกเท่านั้น

                ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงทั้งสองคนถูกส่งเข้าโรงพยาบาล...

                'นี่อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ฉันอยากให้เธอช่วยดูแลเด็กคนนี้ไปจนกว่าเธอจะเรียนจบ'

                เพื่อนสนิทที่สุดของมาซารุขอร้องเธอหลังจากงานศพเสร็จสิ้นพร้อมข้อเสนอและจำนวนเงินที่เธอจะได้รับเมื่อต้องดูแลเด็กผู้หญิงที่เหลือตัวคนเดียวเพียงลำพัง

                "ป้าไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมดูแลตัวเล็กต่อเอง"

 เด็กชายร่างสูงเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยแล้วเอื้อมมือไปสะกิดฟุมิโกะที่ฟุบหลับข้างเตียงคนป่วย

                "งั้นเดี๋ยวป้าไปดูคุณฮารุกะก่อนนะคะ"

                ฟุมิโกะบอกแล้วเดินออกจากห้องไป เด็กชายหันมองประตูที่ปิดลงแล้วหันกลับมามองคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง นิ้วเรียวเอื้อมไปลูบใบหน้าเล็กอย่างอ่อนโยน แล้วจึงใช้นิ้วชี้เกลี่ยคราบน้ำตาออกอย่างแผ่วเบา หัวใจเด็กหนุ่มราวกับหยุดเต้นเมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

                ภาพที่เห็นมารดากำลังฆ่าตัวตาย ข้างกายเป็นศพของบิดาที่นอนแน่นิ่ง คงไม่มีใครทนรับได้ ขนาดผู้ใหญ่บางคนยังทำใจรับไม่ไหวแล้วนับประสาอะไรกับเด็กอายุสิบขวบที่กำลังอยู่ในวัยสดใส แต่แล้วชีวิตกลับดำมืดเพราะการจากไปอย่างกะทันหันของบิดา

                'ตัวเล็กอยากตาย'

                คำพูดประโยคเดียวที่เขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่ที่อีกฝ่ายยอมรับความจริงว่าบิดาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ดวงตาที่เคยสดใสแห้งผาก มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตานั้นที่ทำให้เขาอุ่นใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

                เพราะมีน้ำตา ทำให้มนุษย์รู้จักความเจ็บปวดและเพราะมีความเจ็บปวด มนุษย์จึงยังคงหายใจ...

                "พี่ขอโทษ"

 

                "เป็นเรื่องจริงเหรอครับ..."

                "โธ่ คุณหนูของป้า"

                คุณหมอมองญาติของผู้ป่วยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง รู้สึกสงสารและเห็นใจอีกฝ่ายไม่น้อย แต่ด้วยหน้าที่ของแพทย์ทำให้เขาต้องแจ้งความจริงแม้จะเป็นสิ่งที่ญาติคนไข้ไม่อยากรับรู้ก็ตาม

                "เท่าที่เราสแกนตรวจดูไม่พบความผิดปกติอะไร โดยรวมแล้วร่างกายภายนอกเป็นปกติดีทุกอย่างพร้อมที่จะกลับบ้านได้ แต่เรื่องความทรงจำบางส่วนที่หายไป หมอสันนิษฐานว่าอาจเป็นเพราะคนไข้พยายามปิดกั้นเรื่องราวเหล่านั้นจากความเจ็บปวด..." คุณหมอเว้นวรรคแล้วกล่าวต่อว่า "คนไข้ยังเป็นเด็ก จิตใจอาจจะอ่อนไหวง่าย หมออยากให้พวกคุณเข้าใจคนไข้ให้มากๆ อาจมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องใช้เวลานานเพื่อฟื้นความจำแต่อย่าไปคาดคั้นหรือกดดันเธอ หากพวกคุณทำแบบนั้นจะทำให้ตัวคนไข้ต่อต้านและอาจมีผลกระทบต่อความทรงจำระยะยาวได้ครับ"

                "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ"

                หลังจากพบแพทย์เสร็จทั้งสองก็มุ่งกลับไปยังห้องพักผู้ป่วยที่ในวันนี้เด็กหญิงจะได้ออกจากโรงพยาบาลเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์

                "คุณหนูคะ กลับบ้านกันนะคะ..."

 

 

 

#12 ปีต่อมา

                วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าสดใส เมฆสีขาวตัดกับสีฟ้าสดของท้องฟ้าชวนให้คนมองรู้สึกปลอดโปร่ง แสงแดดยามสายส่องลงมากระทบยอดโดมเปล่งประกายวิบวับสวยงาม เป็นสัญญาณที่ดีให้แก่บัณฑิตจบใหม่ของมหาวิทยาลัยโคโนฮะ มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศนี้

                นิสิตนักศึกษาที่จบการศึกษาในวันนี้ต่างไปรวมตัวกันที่หอประชุมกลางเพื่อรับมอบใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาจากอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ภาพนักศึกษาในชุดครุยยาวสีดำสวมหมวกบัณฑิตมีรอยยิ้มแห่งความสุขจะเป็นภาพที่ประทับอยู่ในความทรงจำของผู้ปกครองไปตราบนานเท่านาน

                "ต่อไปจะเป็นการกล่าวสุนทรพจน์ของตัวแทนนักศึกษาโดย ทากาฮาชิ เท็นเท็น บัณฑิตนิเทศศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งค่ะ"

                แปะๆ

                เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วหอประชุมพร้อมกับร่างโปร่งบางของหญิงสาวเดินขึ้นไปยืนหน้าแท่นพิธีกรอย่างสง่างาม

                "สวัสดีค่ะทุกคน ฉันทากาฮาชิ เท็นเท็น คณะมนุษยศาสตร์ สาขาการโรงแรม วันนี้วันที่พวกเราทุกคนจบการศึกษา ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่เป็นช่วงเวลาที่มีความทรงจำดีๆมากมาย ขอขอบพระคุณคณาจารย์ทุกท่านที่ให้ความรู้กับพวกเราเต็มที่ ฉันได้รับอะไรมากมายจากที่นี่เยอะจริงๆค่ะ มีคนบอกว่าการจากลาเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นแบบนั้น เพราะถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ความทรงจำจะทำให้พวกเราคิดถึงกันและกัน ฉันคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่มีความหมายมากกว่าคำบอกลาค่ะ ขอบคุณค่ะ"

                เท็นเท็นพูดจบพร้อมกับโค้งตัวให้ทุกคนอย่างสง่างามบนเวที เสียงปรบมือจึงดังทั่วห้องประชุมอีกครั้ง เท็นเท็นกวาดสายตามองบรรดาเพื่อนนักศึกษาที่ส่งยิ้มให้เธอด้วยความโล่งใจ

                ในที่สุดเธอก็เรียนจบแล้ว...

 

                "ป้าฟุมิโกะ มาถ่ายรูปด้วยกันเถอะค่ะ"

                เท็นเท็นตะโกนเรียกฟุมิโกะที่ยืนอยู่ถัดไป วันนี้ฟุมิโกะในวัยเกือบห้าสิบมีใบหน้าที่อิ่มเอิบกับความสำเร็จของหญิงสาวที่เธอรักเหมือนลูกในไส้

                "ยิ้มกว้างๆนะครับ"

                เท็นเท็นฉีกยิ้มกว้างใส่กล้องทันทีตามคำสั่ง ทาคุยะ พี่รหัสที่เรียนจบไปแล้วและวันนี้กลายมาเป็นตากล้องจำเป็นที่ให้มาถ่ายรูปให้ เท็นเท็นลากฟุมิโกะให้ไปถ่ายรูปตามซุ้มต่างๆอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างที่ฟุมิโกะไม่เคยเห็นมาตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ในที่สุดหลังจากถ่ายรูปจนพอใจ เท็นเท็นจึงพาฟุมิโกะและตากล้องไปเลี้ยงข้าวก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน สิ้นสุดวันอันแสนเหนื่อยในบ้านหลังเล็กที่วันนี้เต็มไปด้วยของขวัญแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่

                "เหนื่อยจังเลยค่ะ"

                เท็นเท็นบอกเสียงอ่อนหลังจากทิ้งตัวลงนอนบนโซฟากลางห้องรับแขก ฟุมิโกะมองดูร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสภาพแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

                "คุณหนูคะ อย่าเพิ่งหลับนะคะ ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ"

                "อืมมมม ค่ะ ขออีกห้านาทีนะคะ..."

                เท็นเท็นพึมพำแล้วซุกหน้าลงกับหมอนอิงอย่างสบายใจ ฟุมิโกะมองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมา ดูท่าวันนี้คุณหนูของเธอคงจะเหนื่อยจริงๆ

                "ก็ได้ค่ะ แต่ว่าคุณหนูคะ พรุ่งนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรก คุณหนูห้ามตื่นสายเด็ดขาดเลยนะคะ"

                "Zzz."

                "คุณหนูคะ!!!"

                "ค่าๆๆ หนูไม่ลืมแน่นอนค่ะป้า"

                แน่ล่ะ เรื่องนี้ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ลืม

                ถึงเวลาแล้วสินะ...

 

 

#สามเดือนก่อน

                ชีวิตนักศึกษาปีสี่นอกจากธีซิสที่ต้องรออนุมัติให้ผ่านแล้ว ชีวิตหลังเรียนจบก็เป็นอีกเรื่องที่นักศึกษาทุกคนกังวลไม่แพ้กัน

                เรียนจบแล้วไปไหน?

                คำถามโลกแตกที่นักศึกษาหลายคนยังไม่อยากคิด แต่บางคนก็สามารถตอบได้อย่างสบายใจเมื่อมีบริษัทใหญ่มาทาบทามให้เข้าไปร่วมงาน บ้างก็ได้งานจากที่ฝึกงานเดิม

                แต่ทั้งหมดนั่นไม่ใช่สำหรับเท็นเท็น

 

'เรารู้ว่าคุณต้องมาหาเรา
099-9999xxx
The lies company'

 

                นามบัตรสีทองที่ถูกสอดไว้ในหนังสือเรียนทำให้เท็นเท็นหยิบมาดูอย่างสนใจ ไม่มีชื่อคนส่ง ไม่มีที่ตั้งของบริษัท ไม่มีสิ่งใดๆที่แสดงให้รู้ว่าเจ้าของนามบัตรต้องการอะไร

                แต่ลางสังหรณ์บอกเท็นเท็นว่ามันต้องมีอะไรบางอย่าง

                เท็นเท็นหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรไปยังเบอร์ดังกล่าวทันที รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

                'สวัสดีค่ะ ที่นั่นใช่ The lies company รึเปล่าคะ'

                [ใช่ครับ คุณคงเป็นทากาฮาชิ เท็นเท็น]

                'เอ่อ ใช่ค่ะ' คุณรู้จักฉันได้ยังไง เท็นเท็นถามต่อในใจด้วยความงุนงง

                [คุณคงกำลังสงสัยว่าผมรู้จักคุณได้ยังไง]

                'ใช่ค่ะ เพราะฉันไม่เคยให้เบอร์โทรศัพท์คนแปลกหน้า'

                [มาทำงานกับเราสิครับ]

                'คะ? คุณพูดว่าอะไรนะ'

                [เราให้สิ่งที่คุณต้องการได้]

                'คุณพูดอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง แค่นี้ก่อนนะคะ'

                เท็นเท็นบอกแล้วตั้งท่าจะกดวางสายแต่ประโยคสุดท้ายที่ฝ่ายนั้นพูดทำให้หญิงสาวนั่งนิ่งเหมือนถูกสาป

                [ถึงเวลาชำระแค้นแล้วนะครับ]

 

 

 


 

Writer : MindDeariiz

                ติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

:) Shalunla

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

272 ความคิดเห็น

  1. #246 sakura misaki (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 18:11
    แค้น ?
    #246
    0
  2. #230 ยัยคุณหนู (@angel-9999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 22:25
    น่าติดตามๆ
    #230
    0
  3. #213 lala (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 17:29
    แก้แค้น?

    ถึงจะงงๆแต่ก็น่าติดตามค่ะ
    #213
    0
  4. #205 Ume (@ireen996) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:32
    งงค่ะ แต่สนุกดี ชอบเรื่องเท็นเท็นที่สุดแล้วค่ะ
    #205
    0
  5. #190 beautiful-lady (@beatiful-lady) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 11:44
    เงื่อนงำมาเต็มเลย อัพต่อนะคะสู้ๆ
    #190
    0
  6. #176 aimmies (@pitchawanaim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 22:07
    เรื่องนี้ลึกลับสุดล่ะ สู้ต่อไปไรต์เป็นกำลังใจให้
    #176
    0
  7. #160 apo2r (@apo2r) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 02:09
    ไอ๊บ๊ะ รอตอนต่อไป
    #160
    0
  8. #108 mim55 (@mim2541) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 12:44
    แค้นไรกันอ่ะ
    #108
    0
  9. #99 เลดี้หน้าด้าน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 18:19
    แค้นอะไรหว่า~'w'

    มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆ><

    ~~~~~~
    #99
    0
  10. #98 `( น้องแข ) (@badguy-koy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 21:42
    เรื่องนี้เต็มไปด้วยปริศนา  5555555
    #98
    0
  11. #97 NTTBJdReAm (@nattita211) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 18:28
    สนุกดีค่ะ แค้นไรหว่า ?
    #97
    0
  12. #96 violet_princess~ (@idyza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 16:56
    ก็สนุกดีค่ะ อัพต่อนะคะ พลีส~
    #96
    0
  13. #95 Zeero Cacoki (@cacoki-zee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:34
    อ่านแล้วมันงงนิดหน่อยนะค่ะ 55
    #95
    0
  14. #92 ` jelo (@kawookwin007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 18:54
    แค้นนน แค้นอัลไลลล โอ้ยมีแต่ความสงสัย -..-
    #92
    0
  15. #91 Choco' ม็อคค่า.๒๗ (@chocolaze) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 18:21
    เฮ้ยแก้แค้นไรO_O!
    #91
    0
  16. #90 อิอิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 10:09
    สนุกจุง ตอนนี้พระเอกไม่โผล่
    #90
    0