{Fic Naruto} The Liar Project

ตอนที่ 11 : Secret lies : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 พ.ย. 56

 

 

Colbie Caillat - When the darkness come  


 

From every wound there is a scar.

Every scar tells a story,

a story that says

"I SURVIVED".

 

ทุกบาดแผลที่เกิดขึ้น ล้วนมีรอยแผลเป็น

ทุกรอยแผลเป็นที่ปรากฏ ล้วนบอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวด

และเรื่องราวความเจ็บปวดนั้นแหละ ที่แสดงให้เห็นว่า

เราผ่านพ้นมันมาได้แล้ว



 

 

 
 

2
เพราะชีวิตไม่ใช่ละคร
ความจริงบางอย่างจึงโหดร้ายมากกว่าที่เราคิด

 

 

 

 

 

                เท็นเท็นตื่นนอนแต่เช้าแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยความกระตือรือร้น วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้เริ่มงานในบริษัท 'The lies' บริษัทที่จะทำให้ความปรารถนาตลอดชีวิตของเธอเป็นจริง!

                เท็นเท็นเดินทางมาถึงบริษัทในเวลาเก้าโมงตรง วันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ารูปสวมรองเท้าสีเข้าชุดกัน ผมยาวสลวยถูกปล่อยตามธรรมชาติ ใบหน้ามีเครื่องสำอางแต่งอ่อนๆขับให้แลดูอ่อนหวานขึ้น

                ตึกสูงระฟ้าที่อยู่ตรงหน้าทำให้เท็นเท็นรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย เพราะนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่จะกลายเป็นที่ทำงานของเธอ...

                "ฉันมาถึงแล้วค่ะ"

                เท็นเท็นกดโทรศัพท์ถึงคนที่รับเธอเข้าทำงาน ขาเรียวก้าวด้วยความมั่นใจไปหยุดรอหน้าลิฟต์พนักงาน ดวงตากลมโตกวาดมองสำรวจไปทั่วบริเวณเพื่อสร้างความคุ้นเคย

                [ขึ้นมาชั้น22 ห้องริมสุด ท่านประธานรอคุณอยู่]

                "ค่ะ"

 

 

                ก๊อกๆ

                "เข้ามา"

                เท็นเท็นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าขณะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องเพื่อเปิดเข้าไป

                ภายในห้องมีผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธออยู่อีกห้าคน และผู้ชายในชุดสูทที่คาดว่าคงเป็นประธานบริษัทยืนหันหน้าออกไปชมวิวภายนอก

                "มากันครบแล้ว ก็เริ่มกันสักที หยิบเอกสารที่อยู่บนโต๊ะพวกเธอไปคนละชุดสิ"

                ผู้หญิงผมทองลุคสาวเปรี้ยวมีความมั่นใจสูงเป็นคนหยิบเอกสารทั้งหมดมาเดินแจกให้กับทุกคน

                พรึ่บๆ

                เสียงเปิดเอกสารดังขึ้นแทบจะพร้อมกันก่อนจะได้ยินเสียงอุทานด้วยความแปลกใจระคนตื่นเต้นจากหญิงสาวผมทองมัดแกละอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ

                K-company บริษัทหลักทรัพย์ที่มีผู้ถือหุ้นแค่7คน ประธานบริษัท5คน ทุกคนล้วนเป็นชายหนุ่มอายุ25ปี มีความสามารถมากมายจนทำให้บริษัทสามารถขึ้นเป็นท็อปไฟว์ของประเทศได้ภายในเวลาไม่กี่ปี

                "อ่านรายละเอียดของบริษัทนั้นแล้วใช่มั้ย มีคนจ้างวานให้พวกเธอจัดการกับเจ้าของบริษัท" ประธานบริษัทพูดแล้วยกวิสกี้แก้วโปรดขึ้นจิบ "ค่าจ้างพวกเธอ สำหรับใครที่ทำงานสำเร็จเป็นคนแรกจะได้รับ 100 ล้าน"

                100 ล้าน ฟังดูเป็นงานที่น่าสนใจดีนี่ แสดงว่าพวกเขาน่าจะมีฝีมือใช่เล่น

                "งานนี้สบาย" ผู้หญิงผมสีชมพูเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะตามด้วยเสียงพูดของผู้หญิงผมน้ำเงินข้างๆกัน

                "หมายความว่าพวกเราต้องทำให้พวกเขาออกห่างและละเลยบริษัทใช่มั้ยคะ?"

                "ใช่ พวกเธออาจจะต้องร่วมมือกันสักหน่อย หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไร"

                จบคำพูดของประธานบริษัททุกคนในห้องก็หันมองหน้ากันแทบจะทันที ก่อนจะกรอกตาและมีความคิดเหมือนกันประมาณว่า 'ให้ตายเหอะ!'

                "ฉันฮารุโนะ ซากุระ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน"

                ผู้หญิงผมสีชมพูเอ่ยเป็นคนแรกตามด้วยคนอื่นๆ

                "ฉันฮินาตะค่ะ ฮิวงะ ฮินาตะ"

                แปล๊บ!

                "โอ๊ย!"

                เท็นเท็นร้องออกมาพร้อมยกมือจับหัวที่ปวดจี๊ดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ภาพเลือนลางบางอย่างแล่นวนในหัวไปมาอย่างรวดเร็วราวกับรถไฟเหาะความเร็วสูง

            'คิก คิก ฮิวงะเหรอคะ'
            'เท่ห์จังเลยค่ะ'
            'ตัวเล็กอยากแต่งงานกับพี่ชาย'


            ไม่!!!! พอ!!! หยุดสักที ได้โปรด!!!

                เท็นเท็นควบคุมสติแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น หัวใจที่เต้นรัวและเสียงหอบหายใจค่อยๆหายไป เท็นเท็นมองคนอื่นๆที่กำลังมองมาทางเธอด้วยสายตาเป็นห่วง

                "เธอ โอเคนะ" โคนันถาม เท็นเท็นจึงยิ้มแล้วพยักหน้าทุกคน

                "เป็นเรื่องปกติน่ะ เอ่อ ไมเกรนฉันคงกำเริบ"

                "อ้อ..." ทุกคนลากเสียงยาวพร้อมกัน

 "งั้นถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวก่อนนะ" อิโนะบอกแล้วเดินออกจากห้องเป็นคนแรก ก่อนจะตามด้วยคนอื่นๆ ในขณะที่เท็นเท็นออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย หลังจากเสียงประตูปิดลง ประธานบริษัทจึงหันหน้ากลับมาแล้วมองบานประตูด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เสียงถอนหายใจจะดังขึ้นพร้อมเสียงพึมพำว่า

                "ความแค้นสินะ..."

 

 

 

 

                หลังออกมาจากบริษัทเท็นเท็นก็ขับรถไปยังไปรษณีย์เพื่อส่งจดหมายให้ผู้อุปการะเธออย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกเดือนมาตลอดเวลากว่าสิบสองปี

                'ฉันเรียนจบ ได้งานทำแล้ว ขอบคุณสำหรับรถคันใหม่ที่ออกมาให้นะคะ'

                ข้อความสั้นๆในจดหมายที่เธอส่งไป ไม่เคยได้รับการตอบกลับมาเลยสักครั้งจนเธอรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้าที่คุยคนเดียว ครั้งหนึ่งเธอเคยหยุดส่งจดหมายไปสามเดือนและนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้รับจดหมายตอบกลับจากผู้อุปการะมาด้วยประโยคสั้นๆ

                'เขียนจดหมายย้อนหลังสามเดือนส่งกลับมาด้วย'

                และนั่นทำให้เธอรู้ว่าคนที่เธอเขียนจดหมายตอบกลับมีตัวตนจริงๆ จะอย่างไรก็ตาม การเขียนจดหมายที่ไม่ได้รับการตอบกลับก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันเธอไปแล้ว เธอจะคิดซะว่ามันเป็นบันทึกเรื่องราวในแต่ละเดือนก็แล้วกัน เรื่องบางเรื่องที่เธออยากระบาย พูดกับใครไม่ได้ เธอก็เขียนลงไปในจดหมาย อย่างน้อยก็ยังมีใครอีกคนหนึ่งรับรู้แม้เธอจะไม่เคยได้รับคำปลอบใจจากเขาเลยก็ตาม...

                ติ๊ดๆ

                "ค่ะ"

                เท็นเท็นกดรับโทรศัพท์หลังจากเดินกลับมาขึ้นรถ เสียงกรีดร้องที่คุ้นหูและเสียงข้าวของที่แตกกระจายดังลอดมาจากปลายสาย ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงด้วยความตระหนก

                [คุณเท็นเท็นคะ รีบมาโรงพยาบาลด่วนเลยนะคะ]

                "ค่ะๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

                เท็นเท็นกดตัดสายแล้วรีบสตาร์ทรถขับออกไปด้วยมือสั่นๆ น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความหวาดกลัว รถยนต์คันใหม่ของเท็นเท็นแล่นออกไปบนถนนด้วยความรวดเร็ว เพราะความร้อนใจทำให้เท็นเท็นขับฝ่าไฟแดงถึงสามครั้ง เพียงสิบนาทีต่อมาเธอก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล

 

#โรงพยาบาลจิตเวช

                ตึกตักๆ

                เท็นเท็นวิ่งไปยังห้องประจำที่มารดาอยู่ด้วยความเร็ว ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นร่างของมารดานอนหลับสนิทอยู่บนเตียง แม้จะมีผ้าสีขาวมัดตามข้อมือและลำตัวก็ตาม

                "แม่คะ..."

                เท็นเท็นเกาะกระจกใสมองร่างผู้ให้กำเนิดเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ด้วยความเจ็บปวด น้ำตาที่เหือดแห้งไปรินไหลออกมาอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองความเปลี่ยนแปลงของมารดานิ่ง มาเยี่ยมครั้งนี้เท็นเท็นรู้สึกได้ว่ามารดาของเธอดูแก่ลงกว่าเดิมอีกสิบปี ใบหน้าที่เคยมีแต่ความสุข ในตอนนี้ปรากฏเพียงความทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวด รอยแผลเป็นทางยาวตามข้อแขนทำให้เท็นเท็นเบือนหน้าหนีเมื่อความทรงจำเลวร้ายในครั้งแรกที่เธอมาเยี่ยมมารดาแล้วเห็นมารดากำลังใช้มีดกรีดข้อแขนตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า เลือดสดๆที่ไหลออกมาตามแผลและหยดลงเปื้อนผ้าปูที่นอนจนกลายเป็นสีเลือด

                เท็นเท็นจำได้ว่าเธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงและเข้าไปปัดมีดนั้นออกจากมือของมารดาก่อนจะถูกพยาบาลกันตัวออกไปเมื่อมารดาถลาเข้ามาบีบคอของเธอและกรีดร้องอย่างคนคลุ้มคลั่ง

                หลังจากนั้นป้าฟุมิโกะก็ไม่เคยพาเธอมาเยี่ยมแม่อีกเลย แม้เธอจะร้องไห้งอแงแค่ไหน ป้าฟุมิโกะก็ไม่เคยใจอ่อน จนกระทั่งเธอสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ป้าฟุมิโกะจึงยอมพาเธอมาเยี่ยมแม่อีกครั้งหนึ่ง

                "คุณเท็นเท็น"

                เสียงจิตแพทย์ประจำตัวของแม่ทำให้เท็นเท็นหันไปมอง หญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์มองเธอด้วยความเห็นใจแล้วเอ่ยว่า

                "อย่ากังวลไปเลยค่ะ นี่เป็นอาการข้างเคียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

                "คะ? หมอบอกว่านี่เล็กน้อยเหรอคะ" เท็นเท็นถามเสียงสูง

                จิตแพทย์สาวพยักหน้าแล้วเดินนำเธอไปยังห้องพักแพทย์ เท็นเท็นนั่งลงแล้วมองจิตแพทย์สาวที่กำลังอ่านชาร์ตคนไข้ สักครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมาคุยกับเธอโดยตรงว่า

                “คุณแม่ของคุณไม่เคยมีอาการคลุ้มคลั่งมาเป็นเวลาสองปีติดต่อกัน การที่จู่ๆกลับมาเป็นอีกครั้งหนึ่งหมอว่าอาจจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่ติดอยู่ในใจของท่านมาตลอด”

                “เหตุการณ์เหรอคะ? นอกจากเรื่องที่พ่อเสียแล้ว ฉันไม่คิดว่าจะมีเรื่องอื่นอีก”

                จิตแพทย์สาวรับฟังความคิดเห็นของเท็นเท็นแล้วครุ่นคิดตามไปด้วย ดวงตากวาดอ่านชาร์ตคนไข้อย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง

                คำพูดที่คนไข้เอ่ยถึงบ่อยๆ : ฮิวงะ เนจิ

                “ฮิวงะ เนจิ ใครเหรอคะ”

                แปล็บ!

                ความรู้สึกนี้อีกแล้ว


            ฮ่าๆ แน่จริงก็จับตัวเล็กให้ได้สิคะ
            พี่ชายคะ ….’

 

                ไม่นะ ได้โปรด ขอร้องล่ะ

                เท็นเท็นหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆบังคับสติตัวเองไม่ให้ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานจนเกิดภาพเหตุการณ์ที่ชวนให้เวียนหัว

                “คุณเท็นเท็นคะ?

                “เอ่อ ค่ะ เมื่อกี๊คุณหมอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่คะ” เท็นเท็นย้อนถามหลังจากควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในภาวะปกติได้แล้ว

                “ในชาร์ตคนไข้มีบันทึกไว้ค่ะ ดูเหมือนคุณแม่ของคุณจะพูดถึงชื่อคนคนนี้บ่อยมากๆ ฉันคิดว่าคุณอาจจะรู้จัก”

                “ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้จักเขา ใครกัน”

                ก๊อกๆ

                “เชิญค่ะ” จิตแพทย์สาวเอ่ยพร้อมกับวางชาร์ตคนไข้ในมือลง

                “คุณหมอคะ ญาติคุณเคนจิมาขอพบค่ะ”

                เท็นเท็นเมื่อเห็นจิตแพทย์มีแขก เธอก็รู้ว่าถึงเวลาที่เธอควรจะลากลับสักที

                 “งั้นฉันไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

                “ถ้ามีอะไรหมอจะโทรไปหาอีกทีนะคะ”

                “ค่ะ”

                เท็นเท็นบอกลาแล้วเดินออกมาจากห้องพักแพทย์ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้งและมีความกังวลเต็มไปหมด เธอไม่รู้ว่าใครคือฮิวงะ เนจิ และเธอไม่รู้ว่าทำไมมารดาถึงต้องเอ่ยชื่อคนคนนั้นออกมา

                “ฮิวงะ เนจิ คุณเกี่ยวข้องอะไรกับแม่ของฉันกันแน่”

               

               

                “ทางนี้เท็นเท็น” เอมิ เพื่อนสาวของเท็นเท็นโบกไม้โบกมือให้เมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาแต่ไกล เท็นเท็นยิ้มแล้วโบกมือกลับพร้อมกับเดินไปหาเพื่อนสนิทที่โต๊ะในสุดของร้านกาแฟทันที

                ทว่าจังหวะที่เธอกำลังเดินถึงโต๊ะ จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาชนเธออย่างเร่งรีบ อะไรไม่ร้ายเท่าแก้วกาแฟในมือดันหกรดชุดทำงานของเท็นเท็นเต็มๆ!

                “นี่ คุณ” เท็นเท็นเรียกผู้หญิงที่เดินผ่านไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาด้วยเสียงที่ดัง มือข้างหนึ่งของเท็นเท็นเอื้อมไปจับแขนอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ

                “อะไร” หญิงสาวคนนั้นหันกลับมาถามพร้อมกับใช้สายตาปรายมองมือที่จับด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงที่ตอบกลับไปจึงแข็งไม่แพ้กัน

                “คุณทำกาแฟหกใส่ชุดฉัน”

                “เหรอ แล้วไงล่ะ”  พูดพร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของเท็นเท็นอย่างรังเกียจ ก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบแบงค์พันวางใส่มือเท็นเท็น

                “แค่นี้คงจะพอนะ”

                เท็นเท็นมองแบงค์พันในมือแล้วมองผู้หญิงที่กำลังเดินจากไปก่อนจะยิ้มเย้ยหยันออกมากับนิสัยชุ่ยๆของอีกฝ่าย และโดยไม่มีใครคาดคิด เท็นเท็นเดินตามผู้หญิงคนนั้นไปแล้วกระชากแขนอีกฝ่ายกลับมาพร้อมกับหยิบกาแฟร้อนบนโต๊ะของลูกค้าคนหนึ่งสาดกลับไปทันที

                ซ่า!

                “กรี๊ดดดดดดดดดด แกกล้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!!”   

                เสียงกรีดร้องและการตวาดที่เต็มไปด้วยความโกรธของคู่กรณีเรียกความสนใจจากคนในร้านได้เป็นอย่างดี เท็นเท็นมองใบหน้าที่แดงจัดด้วยความโกรธของฝ่ายนั้นแล้วคลี่ยิ้มออกมา

                แปะ

                “แค่นี้คงจะพอนะ”  พูดแล้ววางเงินลงบนมือของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

                “กะ แก

                “อย่าคิดว่าคนอื่นจะอยากได้เงินของเธอทุกคนนะ”

                “

                “หน้าตาก็ดี แต่งตัวก็ดี แต่ทำไมทำตัวเหมือนคนไม่มีการศึกษาเลยล่ะ บอกตรงๆ เห็นแล้วมันน่าสมเพช”

                “

                “เสื่อมชะมัด”

                “แก๊!!!!!!!!!”  อีกฝ่ายกรีดร้องแล้วทำท่าจะถลาเข้าไปจัดการกับเท็นเท็น แต่เสียงมือถือที่ดังขึ้นเหมือนเป็นระฆังพักยกของทั้งคู่           

                “ได้ค่ะอาคิโกะจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

                อ้อ ชื่ออาคิโกะนี่เอง

                “ฝากไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าอย่าหวังว่าแกจะรอด”

                 “ฉันแทบรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้วสิ บายนะคะ”

                เท็นเท็นเอ่ยเสียงหวานให้อีกฝ่ายแล้วยกมือบอกลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อาคิโกะส่งสายตาจงเกลียดจงชังให้คู่กรณีแล้วตั้งใจจะเดินชนไหล่เท็นเท็นออกไป แต่เท็นเท็นรู้ทันจึงแกล้งเอาขาไปขัดทำให้อีกฝ่ายเกือบล้มเสียหลักตกจากส้นสูง อาคิโกะหันมามองด้วยความไม่พอใจอีกครั้งก่อนจะเดินหน้าเชิดออกจากร้านกาแฟแห่งนี้ไป

                เท็นเท็นส่ายหน้ากับนิสัยของอีกฝ่าย ดูเหมือนตั้งแต่ชีวิตเธอผกผันมาถึงตอนนี้ นางร้ายที่คิดว่าเคยมีแค่ในละครก็ปรากฏตัวให้เห็นจนแทบเป็นเรื่องปกติ

                “เธอเยี่ยมมากเลยอ่ะ เท็นเท็น สุดยอดเลย”

                เอมิกล่าวหลังจากสถานการณ์ในร้านกลับสู่ภาวะปกติ เท็นเท็นยิ้มรับคำชมของเพื่อนแล้วสั่งอาหาร

                “ตอนแรกก็ไม่คิดจะปล่อยฉันง่ายๆหรอก แต่ดูเหมือนจะมีคนโทรมาล่ะมั้ง ตอนคุยล่ะเสียงหวานสุดๆ” เท็นเท็นเล่าให้เพื่อนฟังบ้าง

                “ฉันว่าเป็นแฟนชัวร์เลย อิจฉาผู้หญิงคนนั้นจัง ฉันว่าแฟนเขาต้องหล่อมากแน่ๆเลย”

                “ผู้หญิงแบบนั้นน่ะเหรอ เชื่อสิ อีกไม่นานก็คงจะเลิกกัน”

                “นี่! เธอไปแช่งเขาได้ไงเนี่ยเท็นเท็น อ๊ะ! นั่นไงๆ พวกเขาเดินมาทางนี้แล้ว”

                เอมิบอกเสียงตื่นเต้นจนเท็นเท็นต้องมองออกไปนอกร้านจนเจออาคิโกะเดินควงคู่มากับผู้ชายร่างสูงในชุดสูท หน้าตาเหรอยอมรับก็ได้ว่าเขาหล่อมาก เท็นเท็นเผลอจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายจนเขาหันมาสบตากับเธอเข้าจังๆ เท็นเท็นจึงแกล้งเบี่ยงสายตาไปทางอื่นอย่างเนียนๆ เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้งก็พบว่าเขาเดินจากไปแล้ว

                 บ้าชะมัด นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

                “ฉันว่าแล้วเชียวว่าเขาต้องหล่อมากแน่ๆ”

                “

                “เท็นเท็น?

                “หือ ว่าไง”

                “เธอแปลกๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า”

                “เปล่าหรอก”

                 “

                “ฉันคิดว่า เหมือนเคยเจอเขามาก่อน”

                ทำไมความรู้สึกนี้มันคุ้นจังนะ

                ราวกับว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนทั้งๆที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรก

                มันหมายความว่ายังไงกันแน่…?               

                               

                                     


By : MindDeariiz

 

 

:) Shalunla

                               
                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

272 ความคิดเห็น

  1. #268 fanciful_fluffy (@nana_kbb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:11
    อัพๆๆๆๆ หนุกๆๆๆๆ
    #268
    0
  2. #235 ยัยคุณหนู (@angel-9999) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 05:00
    ลุ้นค่ะลุ้น><
    #235
    0
  3. #219 lala (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 19:29
    สนุกมากเลยค่ะ

    รีบๆมาอัพน้าาาา^O^
    #219
    0
  4. #207 Ume (@ireen996) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 11:54
    เนจิคือพี่ชายคนนั้นเหรอ?
    #207
    0
  5. #199 เลดี้หน้าด้าน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 10:55
    *w*มาอัพอีกนะคะ

    สนุกมากๆเลยค่ะ*w*
    #199
    0
  6. #181 aimmies (@pitchawanaim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 12:38
    อัพต่อสนุก
    #181
    0
  7. #163 apo2r (@apo2r) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 02:42
    ขอบคุณจ้า
    อัพๆๆๆ
    #163
    0
  8. #153 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 19:59
    อัพๆๆๆน่าาาาาๆๆๆขอบอ่าาาาาาาา dark world ด้วยน่าาาา ขอTENTEN NAJI เยอะๆน่าาาาชอบๆๆๆๆๆ
    #153
    0
  9. #147 mim55 (@mim2541) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 18:50
    แม่เท็นเท็นเป็นไรกะเนจิอ่า
    #147
    0
  10. #146 อิอิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 18:37
    เท็นเท็นความจำเสื่อมหรอ อัฟต่อเหอะน่ะ เอา dark world ด้วย
    #146
    0
  11. #145 Miss`Cinnamon (@kawookwin007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 18:09
    อุ้ยย ตายยยย จะบอกว่าโลกกลมได้ไหม 555555555
    #145
    0