[END+อีบุ๊ค] แรดๆ แบบนี้...รักจริงนะครับ [Yaoi]

ตอนที่ 5 : แรดๆแบบนี้...รักจริงนะครับ :EP5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

5


เรนหลุดยิ้มออกมากับความคิดของเด็กตรงหน้า ถ้าเด็กมันว้อนเขาก็จะจัดให้

"เอามือถือมาสิ" เรนแบมือไปตรงหน้าน้ำค้าง เด็กหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะยื่นให้อย่างรวดเร็ว ไม่รีบเลยจริงๆ

"ถ้าเบอร์ไม่ได้ ไลน์ก็ดีนะครับ" เรนเงยหน้ามองน้ำค้างพลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มมองหน้าจอมือถือตามเดิม เขากลัวเด็กมันจะเสียใจเลยให้ไปทั้งสองอย่างละกัน

"พอดีผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง แต่รักหมดใจ" จัดไปหนึ่งดอก ถ้ารอบนี้ไม่ได้น้ำค้างก็คงจะต้องเล่นใหม่

"สรุปใครอยากได้เนี่ย" เรนเงยหน้าขึ้นมองสบตากับน้ำค้างอย่างจับผิด

"เพื่อนครับเพื่อน" โกหกแบบหน้าตาย มีเหรอที่รอบนี้เรนจะดูไม่ออก

"ฝากบอกเพื่อนน้องด้วยนะ ว่าพี่ชอบคนที่กล้าๆ ถ้าอยากได้มากกว่านี้ก็ให้มาหาพี่ตรงๆ"

"อ๋อผมเองแหละครับ แหะๆ" น้ำค้างรีบพูดออกไปทันควัน ก็เขาอยากได้อะไรมากกว่านี้นี่หน่า เขาเกาหัวแก้เก้อ ถึงความหน้าด้านจะมีอยู่มาก แต่ก็ขออายพอเป็นพิธีหน่อยละกัน

เด็กตรงหน้าทำให้เรนแทบอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เหมือนน้ำค้างจะเป็นอะไรที่พึ่งถูกค้นพบโดยเรน เด็กมันน่าค้นหาดีก็เอาหน่อยละกัน

"อ่ะ" เรนยื่นมือถือกลับไปให้น้ำค้าง เด็กหนุ่มก็รับไปถือเอาไว้ทันทีอย่างชื่นชม

"ขอบคุณครับ" โค้งงามๆ อย่างนอบน้อมเพื่อความประทับใจครั้งแรกที่เจอ เหมือนเทคนิคการขาย (ตัว) อย่างหนึ่ง แต่สิ่งตอบแทนที่อยากได้คือหัวใจของคนตรงหน้า

เรนยิ้มออกมา แต่พอน้ำค้างเงยหน้าขึ้นเขาก็ปรับสีหน้าเป็นเหมือนเดิม

"ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีนัดกับเพื่อนจะไปทำบุญ" น้ำค้างคิดว่าตัวเองควรที่จะสร้างภาพลักษณ์ที่ดีเอาไว้ เรนพยักหน้ารับ

"ถ้าเราเจอกันอีกแสดงว่าเป็นพรมลิขิตนะครับ" น้ำค้างเดินจากไป แต่ก็ไม่วายหันมาพูดทิ้งท้ายพร้อมกับโบกมือให้เรน 

เมื่อเด็กหนุ่มเดินจากไปแล้ว เรนก็ได้แต่มองตามหลังพร้อมกับอมยิ้ม เขาลืมไปซะสนิทเลยว่าตัวเองกำลังจะไปทำอะไร นี่เด็กมันคงจะล้างสมองของเขาด้วย


-บ้านแหยม-

"ป๊อกเก้าสองเด้ง วู้ววว~ เด้งๆๆๆๆ แดกเรียบครับแดกเรียบ" น้ำค้างเอื้อมมือไปข้างหน้าแล้วกวาดเงินที่วางอยู่ตรงกลางวงเข้ามาหาตัว เพื่อนๆ ต่างมองที่น้ำค้างอย่างหัวเสีย การพนันถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่ผิดกฎหมาย ถ้าหากคุณวิ่งหนีตำรวจทัน

"ไหนบอกจะไปทำบุญไง" ริวถามขึ้น เพราะน้ำค้างเล่าให้เขาฟังหมดแล้ว

"ก็กำลังช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาระอยู่นี่ไง กูกำลังหาค่าเทอมอยู่นะเนี่ย" น้ำค้างตอบขณะที่มือก็กำลังสับไพ่อย่างคล่องแคล่ว 

"ถุ้ย!!" เหมือนน้ำค้างจะรับรู้ถึงอะไรเปียกๆ บนหัว 

"ไอ้เหี้ย~ กลับบ้านไปต้องใช้ซัลไลต์สระผมอีกละ กูพึ่งจะสระไปเมื่อสี่วันก่อนเอง" น้ำค้างลูบผมตัวเองป้อยๆ น้ำค้างแนะนำให้ทุกคนใช้ซัลไลต์เพราะทำความสะอาดได้ดีไร้แบคทีเรีย สะอาดหมดจด สะอาดจนเส้นผมไม่เหลือสักเส้น  

"สกมก สกปรก โสโครก โสมม สถุน!!" ชินพูดขึ้นอย่างขยะแขยง มาแบบ 5 ส. เลยจริงๆ

"กูเบื่อแล้วว่ะ แม่งไม่ได้แดกซักตา" แหยมเพื่อนที่รู้จักกับน้ำค้างดีพูดขึ้น ไม่มีเพื่อนคนไหนเข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่มันถึงตั้งชื่อแบบนี้ให้

"เออๆ เลิกเล่นเถอะว่ะ น้ำค้างมึงได้เยอะอ่ะเลี้ยงเหล้าพวกกูหน่อยดิ" เมื่ออีกคนพูดขึ้น ที่เหลือก็พนักหน้าอย่างเห็นด้วย คำว่าฉิบหายมันแวบเข้ามาในหัวน้ำค้างเต็มๆ

"ลืมไปว่ายังไม่จ่ายค่าเทอม กูไปติดต่อทางโรงเรียนก่อนนะ" พูดแล้วน้ำค้างก็ชิ่งหนีออกมาอย่างไม่สนใจใคร วิ่งหนีตำรวจว่าเหนื่อยแล้ว วิ่งหนีเพื่อนยิ่งเหนื่อยกว่า

"โรงเรียนบ้านพ่อมึงเปิดตอนสองทุ่มหรือไง!!!" เสียงที่น้ำค้างได้ยินแว่วๆ ตามหลังมันยิ่งทำให้น้ำค้างใส่เกียร์หมาวิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก


-บ้านน้ำค้าง-

"แม่จ๋าาาา…แม่…แม่จ๋าาาา" น้ำค้างเรียกป้านิ่มเสียงหวานหยดย้อย เพื่อให้เธอเดินมาเปิดประตูบ้านให้ ตอนนี้น้ำค้างนั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน ระหว่างรอก็บริจาคเลือดให้ยุงไปด้วย

"ป้านิ่ม!" น้ำค้างตะโกนเรียกอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือความเงียบ

"นางผีเสื้อสมุทร!!" สรรพนามที่ใช้เรียกป้านิ่มถูกเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงความเงียบกริบอย่างเสมอต้นเสมอปลาย มีแต่หมาที่ป้านิ่มเลี้ยงเอาไว้นี่แหละที่เดินออกมาหาน้ำค้าง

มันเดินเข้ามาคลอเคลียขาของน้ำค้างอย่างรักใคร่

"เส่!!" น้ำค้างพูดไล่หมาออกไปเมื่อรู้สึกรำคาญ ดูเหมือนมันจะฟังภาษาเดียวกับน้ำค้างออก ถึงได้เดินออกไปหน้าบ้านตรงถนน

สักพักมันก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับผู้ชายวัยกลางคนที่มีผมหงอกอยู่เกือบเต็มหัว ที่เดินเซๆ เข้ามา กว่าจะถึงบ้านก็คงจะได้เลี้ยวไปหลายที่ ใต้รักแร้ก็กำลังหนีบขวดเหล้าอย่างรักใคร่ เหมือนกับลำยองเวอร์ชั่นผู้ชาย

"น้ำค้างลูกรัก นี่ถึงกับออกไปรับพ่อเลยหรือไง" สรพ่อของน้ำค้างพูดขึ้นเสียงยานคาง พลางลูบหัวอย่างเอ็นดู ไม่ใช่หัวน้ำค้างแต่เป็นหัวหมาป้านิ่มต่างหาก สรคงจะเมาจนแยกแยะไม่ออกแล้วว่าอะไรคือน้ำค้างอะไรคือหมา ตอนนี้เขาก็นั่งลงเคียงข้างหมาเป็นที่เรียบร้อย

"ทำไมน้ำค้างตัวเตี้ยลงล่ะลูก นิ่มมันคงเลี้ยงไม่ดีใช่มั้ย เอาเงินมาให้พ่อมา เดี๋ยวพ่อไปซื้อนมมาให้กิน" สรพูดพลางกอดหมาเอาไว้แน่นขณะที่ลูบหัวมันไปด้วย น้ำค้างมองไปที่พ่อตนเองนิ่งๆ อย่างกลั้นขำสุดชีวิต หมาแม่งก็เล่นเนียนดีจริงๆ ไม่มีกระดุกกระดิกอะไรเลย

"พ่ออยากได้เงินเหรอ" น้ำค้างถามขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน เขากำลังนึกอยากจะเล่นอะไรสนุกๆ

"ช่าย~"

"ถ้างั้นหอมแก้มผมก่อนดิ" สรหันไปหอมที่ตัวหมาเพราะคิดว่าเป็นน้ำค้าง 

"ไม่ได้อาบน้ำมากี่ปีแล้วเนี่ย" จากที่จมูกได้กลิ่นตุๆ มันเลยทำให้สรอดไม่ได้ที่ถามออกไป

"พ่อที่พ่อหอมอยู่นั่นคือหมา ผมอ่ะอยู่นี่!! ฮ่าๆๆๆ" น้ำค้างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างเก็บเอาไว้ไม่อยู่

"ถุ้ย!!"

"เอ๋งๆๆ" สรถุยน้ำลายออกมา พร้อมกับถีบหมาเข้าไปเต็มแรงจนมันร้องแล้ววิ่งหนีไป นรกจะกินกระบาลน้ำค้างก็วันนี้

"เล่นเหี้ยอะไรเนี่ยไอ้ลูกเวร!" เหมือนสรจะสร่างเมาไปในทันทีเมื่อเจอแบบนี้ จริงๆ ก็ควรจะสร่างตั้งแต่ได้กลิ่นหมาแล้ว

"อ้าว~ ผมไม่ได้เป็นลูกรักพ่อแล้วเหรอ ว้าาาา~ เสียใจแย่เลย"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น