[END+อีบุ๊ค] แรดๆ แบบนี้...รักจริงนะครับ [Yaoi]

ตอนที่ 4 : แรดๆแบบนี้...รักจริงนะครับ :EP4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

4


หลังจากที่กลุ่มของน้ำค้างทานข้าวขาหมูเสร็จ พวกเขาก็เดินออกมาจากร้านอย่างครบสามสิบสอง

"เกือบได้แดกตีนแล้วมั้ยล่ะ" น้ำค้างพูดขึ้น ขณะกำลังเดินไปที่สนามบอล พวกเขาไม่ได้ไปเล่นบอลกันหรอก แต่จะไปสุมหัวกันเล่นไพ่ต่างหาก มันถือเป็นการออกกำลังกายอย่างหนึ่ง ยิ่งถ้าตำรวจมานี่วิ่งให้ไขมันละลายกันไปข้าง ไม่ผอมก็ให้มันรู้ไปสิ 

นี่คือสูตรลดน้ำหนักของน้ำค้างใครจะทำตามก็ไม่ว่า แต่ต้องเตรียมเงินสดไว้ด้วยเผื่อใส่เกียร์หมาไม่พอ

"โธ่~ กูก็แค่หยอกๆ เจ้ยมันเฉยๆ ใครจะไปคิดว่าแม่งจะจริงจัง" ริวพูดออกมา เขาไม่คิดว่าเป็นความผิดเขา แต่เป็นความผิดของแจนต่างหากที่จริงจังมากเกินไป

"ถามจริงเถอะ ที่มึงชอบแกล้งอีเจ้ยอ่ะเพราะมึงชอบมันใช่มั้ย" ชินถาม เขาเองก็สังเกตท่าทางของริวมานานแล้ว เข้าใจคำว่ารักหรอกจึงหยอกเล่นมั้ย นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ชินคิดแบบนั้น

"เปล๊า!!!" เสียงที่ตอบออกมาแทบจะเกินหลายร้อยเดซิเบล ช่างเป็นอะไรที่ไม่มีพิรุธเลยจริงๆ

"กูว่ามึงชอบอีเจ้ยแน่ๆ" ชินพูดย้ำ ริวทำหน้าตาเลิ่กลั่ก พลางบิดตัวไปมา ไม่รู้ว่าบิดเพราะเขินอายหรือเพราะปวดขี้กันแน่

"อย่าบิดเยอะไอ้สัด เดี๋ยวไข่พันกัน" เมื่อน้ำค้างเห็นท่าทางของเพื่อนก็อดที่จะพูดไม่ได้

"ก็พวกมึงอ่ะพูดเหี้ยไร ถ้าใครมาได้ยินเข้าเดี๋ยวกูก็เสียหายกันพอดี" ริวบ่นอุบ น้ำค้างกับชินมองหน้ากันก่อนจะส่ายหัวไปมา ความตอแหลนี้คงหาที่สุดมิได้

กลุ่มของน้ำค้างยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ กว่าจะถึงสนามบอล ซึ่งทางที่ต้องผ่านก่อนถึงสนามบอลนั้นก็คือโรงพยาบาล

น้ำค้างมองเข้าไปรอบๆ ในโรงพยาบาลเมื่อต้องเดินผ่าน เพราะคิดว่าเผื่อจะเจอเรนอยู่แถวนี้

"มองหาใครวะค้าง" ชินที่สังเกตท่าทางของน้ำค้างมาตั้งแต่ต้นถามขึ้น 

"กำลังมองหาพ่อของลูก" น้ำค้างตอบ ขณะที่สายตาก็ยังคงสอดส่องมองหาคนที่ตนหมายถึง

"ต่อให้มึงมองจนแทบจะทะลุตึกโรงบาลยังไงมันก็ไม่เจอหรอก" เป็นริวที่พูดขึ้น น้ำค้างจะเห็นได้ยังไงก็ในเมื่อเรนกำลังเดินอยู่บนถนนกับพวกเขา แล้วกำลังเดินตรงมาทางนี้ น้ำค้างมัวแต่มองเข้าไปในโรงบาลที่ตั้งอยู่ด้านทางซ้ายมือจึงไม่ทันได้มองทางข้างหน้า

"ถ้ามึงจะพูดตัดความหวังกูแบบนี้ก็เดินต่อไปเงียบๆ" น้ำค้างพูดโดยที่ไม่หันไปมอง เขาไม่รู้เลยว่าคนที่ตนเองอยากจะเจอนั้นกำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"มึงลองหันหน้าไปทางขวามือมึงดิ" ชินพูดขึ้นนิ่งๆ เขาโคตรเบื่อเพื่อนตนเองเลยตอนนี้ แม่งโง่ดักดานจริงๆ

"อะไรของพวกมึงนักหนาวะ!" ถึงจะโวยแบบนั้นแต่น้ำค้างก็หันไปตามที่เพื่อนบอก

พรึบ!

มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เรนเดินผ่านหน้าของเขาไป โลกแม่งเหมือนจะหยุดหมุน กลิ่นน้ำหอมของร่างสูงลอยเตะจมูก น้ำค้างสูดดมเข้าเต็มปอดเพื่อให้มันซึมซับเข้าไปในสมองส่วนที่บ้าผู้ชาย 

น้ำค้างไม่ได้เป็นเกย์ แค่ถูกใจผู้ชายคนไหนก็คือใช่เลย และมันก็เป็นเพียงกับเรนแค่คนเดียวเท่านั้น

"เหี้ย~ น้ำค้างแม่งค้างจริงๆ ว่ะ" ริวพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าน้ำค้างยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมทั้งๆ ที่ร่างสูงเดินผ่านไปไกลแล้ว สีหน้าของน้ำค้างตอนนี้บ่งบอกว่าฟินสุดๆ กับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไป

น้ำค้างหลุดออกจากภวังค์แล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบท้องตัวเองแผ่วเบา

"พวกมึงลูกกูดิ้นวะ" น้ำค้างหันไปพูดกับเพื่อนๆ ก่อนที่สายตาจะมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปเรื่อยๆ ดูเหมือนเรนกำลังจะเดินไปที่ไหนสักที่

"อยากได้อยากโดนๆ" น้ำค้างยังคงพูดต่ออย่างกระดี๊กระด๊า ริวกับชินมองหน้ากันพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

"เดี๋ยวกูมานะ" น้ำค้างเหมือนจะนึกอะไรออก คำที่ริวเคยพูดเอาไว้ได้แวบเข้ามาในหัวของเขาตอนนี้

ไม่ต้องรอให้เพื่อนได้ถามอะไรน้ำค้างก็วิ่งตามร่างสูงไปทันที เขากำลังจะทำในสิ่งที่เพื่อนแนะนำเอาไว้

"ไอ้สัดค้าง! แล้วเรื่องเล่นไพ่กับไอ้แหยมล่ะมึง!!"

ผลั่วะ!

"มึงจะตะโกนหาพ่อมึงหรือไง ชาวบ้านเขามองกันตรึมแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็แห่มากันหรอก" ชินตบหัวริวจนหน้าแทบคะมำไปจุ่มกับกองขี้หมาบนพื้นถนน ขณะที่ชาวบ้านในละแวกนั้นก็มองทั้งสองอย่างจับผิด มือนี่ก็จ้องเตรียมจะโทรหายบุรุษในเครื่องแบบ 

ชาวบ้านมักจะอยากเป็นพลเมืองดีเสมอ เวลาที่กลุ่มของน้ำค้างคิดจะทำอะไรที่ผิดกฎหมาย ดูเหมือนจะทำอะไรที่พร้อมเพรียงกันดี  อาจจะเป็นเพราะเวลาเล่นไพ่แล้วไม่ชวน พวกป้าๆ เลยโกธร ทำไงได้ขามันเต็มแล้ว

ดูเหมือนน้ำค้างจะไม่สนใจเพื่อนซี้ที่ยังคงยืนอยู่ ณ เวลานี้เรื่องผู้ชายคงสำคัญกว่า น้ำค้างใส่เกียร์หมาวิ่งเต็มที่เพื่อให้ทันร่างสูง จากประสบการณ์ที่ได้ออกกำลังกายกับตำรวจมานมนานจึงทำให้น้ำค้างมีทักษะในการวิ่งพอตัว และในที่สุดน้ำค้างก็สามารถวิ่งมาดักหน้าร่างสูงได้ 

เรนชะงักไปนิดเมื่อเจอน้ำค้างมายืนอยู่ตรงหน้า ถึงจะน่ารักขนาดไหนแต่ถ้าอยู่ๆ โผล่มาแบบนี้เป็นใครใครก็กลัว

"พี่ครับๆ ผมขอเบิร์น เอ้ย! ขอเบอร์พี่หน่อยสิครับ" น้ำค้างล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงนักเรียนยื่นให้กับร่างสูงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้เสียเวลา 

เพื่อผู้ชายอะไรก็ยอม

แต่ดูเหมือนน้ำค้างจะรีบพูดจนเกินไปจึงทำให้ลิ้นพันกัน คำที่พูดมันจึงมีความหมายที่แตกต่างกัน

"อะไรนะครับ" เรนถามอย่างงงวย จริงๆ เป็นใครใครก็งงไม่ใช่แค่เรนหรอก 

"ผม-ขอ-เบอร์-พี่-หน่อย-ครับ" เพราะกลัวว่าร่างสูงจะได้ยินไม่ชัดอีก น้ำค้างจึงพูดออกมาทีละคำ

"เอาไปให้ใคร" น้ำค้างคิดว่าเรนควรจะเปลี่ยนจากเป็นหมอแล้วไปเป็นตำรวจดีกว่า

"อ๋อ เพื่อนครับเพื่อน" เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่ควรที่จะเปิดเผยมากจนเกินไป เพื่อความปลอดภัยของตัวเราเอง เรนมองน้ำค้างนิ่งๆ อย่างจับผิด แต่น้ำค้างไม่ได้แสดงอะไรที่เป็นพิรุธออกมา มีแต่รอยยิ้มหวานที่ยิ้มแฉ่งใส่คนร่างสูง

"โทษทีโทรศัพท์พี่พึ่งตกส้วมไป น้องจะไปดูดมันขึ้นมาให้พี่หรือเปล่าล่ะครับ" รอยยิ้มของน้ำค้างหุบลงช้าๆ จากที่ได้ยินเรนพูด ขอเบอร์แค่นี้ถึงกับไล่ไปดูดส้วม 

(ดูดปากพี่แทนได้ป่ะครับ) น้ำค้างอยากจะพูดแบบนี้แต่ก็กลัวจะได้ดูดกับพื้นถนนมากกว่า เพราะดูเหมือนเรนจะไม่เล่นด้วย 

"ถ้างั้นเอาบ้านเลขที่ของพี่มาก็ได้ครับ" ถึงจะเจอคำพูดที่เจ็บแสบจากพ่อของลูก (ในอนาคต) แต่น้ำค้างก็ยังคงไม่ลดละความพยายาม 

"เอาไปทำไมครับ" เรนขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เขาพึ่งจะเคยเจอเด็กที่มีนิสัยแปลกๆ ก็วันนี้วันแรก

"จะได้เขียนจดหมายหาพี่ได้ไงครับ"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น