[END+อีบุ๊ค] แรดๆ แบบนี้...รักจริงนะครับ [Yaoi]

ตอนที่ 3 : แรดๆแบบนี้...รักจริงนะครับ :EP3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

3


หลังจากที่น้ำค้างได้ตะโกนประโยคนั้นออกไป ทุกอย่างก็หยุดชะงักลง อาจารย์เมฆเงยหน้าขึ้นมองน้ำค้าง ก่อนจะมองตามสายตาของน้ำค้างไป ซึ่งมันก็หยุดที่ผู้อำนวยการสถานศึกษาแห่งนี้ ที่กำลังย่างเท้าเดินก้าวมายังจุดที่พวกเขายืนกันอยู่

"สวัสดีครับผอ." อาจารย์เมฆหมุนตัวพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"นี่กำลังทำอะไรกันอยู่" ผอ.ถามเสียงนิ่ง พลางมองน้ำค้างกับอาจารย์เมฆสลับไปมา

"อ๋อ อาจารย์เมฆล้วงไข่ผมครับผอ." เป็นน้ำค้างที่ตอบออกมา

เพี้ยะ!

อาจารย์เมฆหันขวับแล้วใช้ไม้เรียวฟาดไปที่ก้นของน้ำค้างเพื่อให้หยุดพูด ผอ.ยืนมองการกระทำของทั้งสองนิ่งๆ โดยยังไม่ปริปากพูดอะไร

"แล้วอาจารย์เมฆก็ตีผมด้วยครับ นี่ไงผอ.ก็เห็นจะๆ นี่ผมไม่ได้ขี้ฟ้องนะครับ แค่อยากให้ผอ.รู้เฉยๆ ว่าผมโดนอาจารย์เมฆกระทำเยี่ยงไรบ้าง" น้ำค้างยังคงพูดออกมาต่อ อาจารย์เมฆล่ะอยากเอาขี้หมาแถวนี้อุดปากน้ำค้างซะจริงๆ

"ไปเข้าแถวได้แล้วไปน้ำค้าง" ผอ.บอกเสียงนิ่ง ที่ผอ.ดูเรียกน้ำค้างแบบสนิทสนมนั้น ก็เพราะว่าน้ำค้างเข้าห้องปกครองเป็นว่าเล่น จนแทบจะสนิทกับอาจารย์ทุกฝ่ายรวมถึงรองและผอ.ด้วย เอาง่ายๆ คือสนิทกับทุกคนในโรงเรียน แต่ถ้าถามว่าคนอื่นอยากจะสนิทกับน้ำค้างมั้ย ทุกคนก็จะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่

ถ้าไม่อยากไมเกรนขึ้นหรือหัวใจวายตายก็อย่ามาสนิทกับน้ำค้างเลยเถอะ

"ขอรับ" น้ำค้างก้มหัวรับคำ แล้วก้มลงเก็บกระเป๋าและหนังสือที่โยนลงพื้นขึ้นมา ก่อนจะเดินจากไปโดยมีสายตาของอาจารย์เมฆมองตามอย่างคาดโทษ

"ไปคุยกับฉันหน่อยนะอาจารย์เมฆ" ผอ.พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"หาเรื่องให้กูอีกแล้วไง" อาจารย์เมฆพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

"อะไรนะ" ผอ.ถามเมื่อได้ยินไม่ชัด

"อ๋อ ผมบอกว่าไปกันเถอะครับ" อาจารย์เมฆสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพูดออกไปอย่างรวดเร็ว

ทางด้านฝั่งของน้ำค้างเองตอนนี้เขาก็กำลังเดินไปที่หลังโรงเรียนตรงที่นั่งประจำที่เขาและเพื่อนๆ ชอบมานั่งสุมหัวเล่นปั่นแปะกัน เขาไม่ค่อยชอบเข้าแถวเท่าไหร่ เพราะแดดของประเทศไทยที่หลายคนคงรู้ฤทธิ์กันดี ไม่ไหม้ก็เกรียมมีอยู่สองอย่างนี้

น้ำค้างนั่งลงบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศเย็นสบายและสงบแบบนี้มันน่าอ่านหนังสือมากๆ สำหรับเขา

คิดได้ดังนั้นน้ำค้างจึงเปิดกระเป๋าจาคอปแบนเรียบเหมือนโดนสิบล้อทับออกมาเปิด ก่อนจะหยิบหนังสือออกมาอ่าน

"แจ่มจริงๆ" น้ำค้างมองรูปหน้าปกหนังสือก่อนจะพูดออกมา แต่มันจะน่าภูมิใจมากถ้าหากภาพบนหน้าปกหนังสือที่เขาต้องการอ่านนั้นมันไม่ได้เป็นภาพเปลือยเปล่าของหญิง

คนอย่างน้ำค้างไม่มีวันหยิบหนังสือเรียนมาเปิดอ่านแน่นอน ไม่บอกก็รู้ว่าตอนนี้น้ำค้างกำลังอ่านหนังสืออะไร

"อะไรเอ่ยโลกสวยด้วยมือเรา" หลายคนอาจจะคิดว่าน้ำค้างบ้า ซึ่งมันก็บ้าจริงๆ นั่นแหละ คงไม่มีใครมานั่งพูดคนเดียวแบบน้ำค้างหรอก

เมื่อยลโฉมภาพหน้าปกจนพอใจน้ำค้างก็เปิดอ่านทันที

อาการชักกระตุกคงจะเกิดขึ้นอีกไม่นาน


เวลาผ่านไป

ตุบ!

กระเป๋าจาคอปที่แบนเหมือนสิบล้อทับอีกอัน ลอยละลิ่วผ่านกำแพงโรงเรียน แล้วตกลงบนพื้นหญ้าตรงหน้าน้ำค้าง ก่อนที่เจ้าของมันจะปีนกำแพงข้ามตามมา

น้ำค้างเงยหน้ามองผู้มาใหม่ มันช่างขัดขวางความฟินของเขาให้หยุดกลางคันซะจริงๆ

"ไอ้ค้างมึงไม่เข้าเรียนเหรอวะ" ชินทักน้ำค้างขึ้นพลางก้มหยิบกระเป๋าของตนเองขึ้นมา

"ถ้ากูเข้าเรียนแล้วกูจะมานั่งหัวโด่อยู่แบบนี้มั้ย" น้ำค้างพูดออกไปอย่างกวนๆ พร้อมกับยักคิ้วข้างหนึ่ง

"กูว่าไม่ใช่หัวมึงหรอกที่โด่ น่าจะเป็น...อวัยวะเพศสืบพันธ์มึงมากกว่า" ชินมองไปที่เป้ากางเกงนักเรียนของน้ำค้างที่กำลังตุงนูนออกมา น้ำค้างเองก็รู้ตัวดี ทำไงได้ก็คนมันค้าง

"มึงไม่ต้องพูดให้เกรียติอะไรกูขนาดนั้นก็ได้" น้ำค้างไม่เข้าใจว่าอะไรดลใจให้ชินเรียกจุดๆๆ ว่าแบบนั้น

"แม่กูสอนมาดีเว้ย เป็นเด็กเป็นเล็กต้องพูดเพราะๆ" นี่แหละคือนิสัยที่เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

"แล้วนี่มึงจะเข้าเรียนป่ะ" ชินถามต่อ น้ำค้างก้มมองเป้ากางเกงตนเองก่อนจะเงยหน้าสบตาเพื่อน

"กูจะไปห้องน้ำ ไปทำให้โลกสวยด้วยมือเรา" ชินพยักหน้าอย่างรับรู้ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันแยกย้ายไปตามทางเดินของชีวิตตนเอง (?)


-ในห้องเรียน-

"วันนี้ไปกินข้าวขาหมากัน" ริวพูดชวนขึ้นหลังจากที่อาจารย์เดินออกจากห้องไป

"มึงพูดซะกูไม่อยากจะไปแดกกับมึงเลย" ชินพูดขึ้นมา

"แล้วจะไปมั้ย ถ้าไม่ไปมึงกับกูขาดกัน!!" สิ่งที่ริวพูดมันไม่เคยมีอะไรจริงจัง ถ้าหากเขาตัดเพื่อนกับชินและน้ำค้างไป ก็คงไม่มีใครอยากจะคบกับเขาอีกหรอก เหี้ยมันก็ต้องอยู่กับเหี้ยถึงจะถูก

"เออๆ ไปก็ไป น้ำค้างมึงจะไปมั้ย" ชินตอบรับเหมือนไม่เต็มใจ พร้อมกับหันไปถามน้ำค้างที่นอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะตั้งแต่เริ่มเรียนยันจบคาบ

"ไปๆ ไปเลยไป ชิ่วๆ" เสียงยานครางดังออกมาจากคนที่นอนอยู่ ริวกับชินหันมามองหน้ากัน

"มันละเมอหรือเปล่าวะ" ริวถาม

"ไม่ละเมอมั้งไอ้เหี้ย นอนน้ำลายยืดไม่รู้เรื่องซะขนาดนี้" ชินตอบพร้อมกับจับหัวน้ำค้างให้เงยหน้าขึ้นมาทางเขา

"อะไรๆ เป็นอาราย แจ่บๆ" น้ำค้างยังคงละเมอออกมา บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขานั้นหลับลึกจริงๆ

"ยังๆ มึงยังไม่หยุดอีก"

ร้านข้าวขาหมู

หลังจากที่เลิกเรียนแล้ว กลุ่มของน้ำค้างก็พากันเดินมาที่ร้านข้าวขาหมูที่ตั้งอยู่ซอยด้านข้างโรงเรียน

เมื่อเข้ามาในร้านพวกเขาก็พากันเดินเข้าไปนั่งที่ประจำ

"เจ้ยๆ สั่งข้าวขาหมาหน่อย" ริวเรียกหญิงสาวลูกเจ้าของร้านที่อยู่โรงเรียนเดียวกับพวกเขา และชั้นเดียวกันแต่คนละห้อง เธอหันหน้ามามองทางริวตาขวาง

"กูชื่อแจนไม่ได้ชื่อเจ้ย แล้วร้านกูก็ขายขาวขาหมูไม่ใช่ข้าวขาหมา" แจนบอกกับริวเสียงดังฟังชัด เธอรู้สึกเบื่อขี้หน้าริวมากๆ เวลาแม่งมาทีไรก็เอาแต่กวนตีนเธอแบบนี้ ถ้าไม่ได้กวนเหมือนจะแดกข้าวไม่อร่อยยังไงยังงั้น

"อ้าวเหรอวะ แล้วถ้ากูอยากกินข้าวขาหมาอ่ะมึงทำให้กูหน่อยได้ป่ะ" ริวยังคงพูดจากวนๆ ขณะที่น้ำค้างและชินได้แต่มองทั้งสองอย่างลุ้นระทึก ว่าวันนี้สงครามจะเกิดขึ้นหรือไม่ พวกเขาจะได้หลบทัน

"แดกข้าวคลุกส้นตีนกูก่อนมั้ยล่ะ!" เหมือนแจนจะเริ่มหัวร้อนขึ้นมา หรือเอาจริงๆ เธอน่าจะหัวร้อนตั้งแต่ที่กลุ่มน้ำค้างย่างเท้าก้าวเข้ามาในร้านแล้ว

"เจ้ย เอ้ย! แจนใจเย็นๆ ลูก" พ่อของแจนที่เห็นว่าลูกตนเองเริ่มอารมณ์ไม่ดีก็พูดปรามออกมา

"พ่อไม่เห็นมันกวนตีนหนูหรือไง" แจนพูดกับพ่อตนเองอย่างหงุดหงิด

"เดี๋ยวพ่อจัดการเอง ไปทำการบ้านไปลูก" พ่อของแจนยังไม่อยากจะให้ร้านตนเองมาพังในวันนี้ จึงให้ลูกตนเองอยู่ห่างๆ พวกนี้เข้าไว้

"มึงโดนแน่" แจนยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะขณะเดินผ่านริว

พ่อของแจนเองก็เดินมาที่โต๊ะของน้ำค้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แจนจึงหลบมุมแอบดูอยู่ข้างประตู ยิ่งพ่อของแจนเดินเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งเสียวสันหลังวาบ จากนั้นพ่อของแจนก็ได้ทำอะไรที่คาดไม่ถึงขึ้นมา

"รับอะไรดีครับ" ใบหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแฉ่ง

"พ่อ!!!"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น