[END+อีบุ๊ค] แรดๆ แบบนี้...รักจริงนะครับ [Yaoi]

ตอนที่ 1 : แรดๆแบบนี้...รักจริงนะครับ :EP1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

1


"ป้าครับๆ ขอกระเพรารวมมิตร ไม่ใส่หมู ไม่ใส่กุ้ง ไม่ใส่กระเพรา ไม่ใส่อะไรเลย แล้วก็ไม่แดกแล้วครับ ป่ะ! พวกมึงไปกินเตี๋ยวไก่เล็บขบกันดีกว่า ร้านนี้ไม่อร่อย" น้ำค้างเด็กหนุ่มวัยรุ่น ที่อยู่ในชุดนักเรียนม.ปลาย ชายเสื้อหลุดลุ่ยออกนอกกางเกงสีน้ำเงิน กำลังสั่งอาหารตามสั่งเสียงดังเจื้อยแจ้ว ก่อนที่เจ้าของเสียงจะกวนตีนเล็กน้อยเพื่อเรียกความสนใจจากเจ้าของร้านอาหารตามสั่ง

ปั้ง!

เจ้าของร้านหันมามองที่เด็กหนุ่มตาขวางพลางหยิบมีดอีโต้สับหมูมาสับบนเขียงเสียงดัง จนพวกเพื่อนๆของเด็กหนุ่มพากันสะดุ้งโหยง แต่ก็ยกเว้นแค่เขาเอง เพราะดูเหมือนน้ำค้างจะชินกับเหตุการณ์นี้มานานแล้ว น้ำค้างยังคงยืนอยู่ที่เดิม ส่วนเพื่อนๆของเขานั้นถอยทัพกลับไปยืนอยู่หน้าร้าน ซึ่งก็พอพ้นรัศมีที่มีดอีโต้จะบินมาเฉาะกระบาล

"โหยป้า แค่เล่นแค่นี้ทำไมต้องทำให้พวกผมตกใจด้วย คนยิ่งเป็นโรคกระเพาะอยู่ เดี๋ยวกระเพาะวายตายจะทำยังไง" น้ำค้างจับไปที่ท้องของตัวเองเพื่อปลอบประโลมกระเพาะของเขา ซึ่งความจริงเขาควรจะจับที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองมากกว่า

"ไอ้ค้าง มึงจะแดกอะไรมึงก็บอกมาดีๆ เดี๋ยวกูก็ฟ้องพ่อมึงซะเลย" ป้านิ่ม หรือเจ้าของร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้ใช้มีดชีหน้าเด็กหนุ่มเรียงตัว

"กลัวจังเลย อุ้ย! ตื่นเต้นๆ" น้ำค้างใช้มือกอดตัวเองเอาไว้ แล้วส่ายตัวไปมา ที่เขาไม่กลัวป้านิ่มก็เพราะเธอคนนี้คือแม่เลี้ยงของเขาเองแหละ ป้านิ่มเป็นคนที่จิตใจดีงดงามดั่งสายน้ำที่ร้อนระอุ(?) ป้านิ่มเป็นคนที่เลี้ยงน้ำค้างมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้เธอจะไม่ใช่แม่แท้ๆของเด็กหนุ่มแต่เธอก็เลี้ยงน้ำค้างมาอย่างดี ซึ่งแตกต่างจากพ่อของเขา ที่ไม่ค่อยสนใจดูแลน้ำค้างสักเท่าไหร่ บางทีน้ำค้างก็คิด ว่าไม่รู้จะสงสารพ่อที่ถูกแม่ทิ้งไป หรือจะสงสารป้านิ่มที่มีหน้าที่ส่งควายอย่างน้ำค้างไปเรียนดี แต่เห็นกวนๆสร้างแต่เรื่องแบบนี้ น้ำค้างก็รักป้านิ่มเหมือนแม่แท้ๆเลยนะ

"ไอ้ค้าง!!" ป้านิ่มตะโกนเรียกน้ำค้างเสียงดัง จนลูกค้าภายในร้านพากันสะดุ้งโหยงจนแทบจะพากันยกโต๊ะยกเก้าอี้ไปนั่งกินนอกร้าน เพราะกลัวจะโดนลูกหลง

"พวกมึง ยักษ์จะอาระวาดแล้วว่ะ ทำตัวกันดีๆหน่อยสิวะ" น้ำค้างพูดออกมา ก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง

"เหี้ย ไปทำอะไรกันตรงนั้น มานี่" น้ำค้างอุทานออกมาเมื่อไม่เห็นเพื่อน ก่อนที่สายตาจะพลันเหลือบไปเห็นว่าเพื่อนของตนกำลังนั่งหลบอยู่ข้างถังขยะ เขาจึงกวักมือเรียกให้เพื่อนเข้ามาในร้าน เมื่อเพื่อนๆของเด็กหนุ่มเห็นว่าสงครามสงบลงจึงได้พากันออกมาจากเกาะกำบังอันมีกลิ่นเฉพาะตัว

"มองหน้าอ่ะ อยากมีเรื่องหรืออยากมีลูกครับพี่สาว" น้ำค้างพูดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามีกลุ่มนักศึกษานุ่งสั้นที่นั่งอยู่ในร้านกำลังมองมาที่พวกเขา 

"ไอ้ค้าง!!" ถึงแม้ว่าป้านิ่มจะมัวแต่ทำอาหารให้ลูกค้าอยู่แต่เธอก็คอยปรามน้ำค้างตลอด เด็กหนุ่มจึงรีบพาเพื่อนๆไปนั่งที่โต๊ะกันอย่างรวดเร็ว ถ้าเล่นมากมันก็อาจจะไม่ปลอดภัย เพราะน้ำค้างเองก็ยังไม่ได้ทำประกันชีวิตเอาไว้

เด็กหนุ่มและเพื่อนๆสั่งอาหารที่จะทานกับป้านิ่ม ขณะที่ก็พากันช่วยเสิร์ฟ และทำอะไรเล็กๆน้อยที่พอจะทำได้ไปด้วย เพราะอาหารมื้อนี้ยังไงพวกเขาก็ได้กินฟรีกันอยู่แล้ว พากันมากินทุกวันจนร้านแทบจะเจ๊งอยู่แล้ว เมื่อได้อาหารที่ตัวเองสั่งกันไป พวกเขาก็กลับมานั่งที่เดิม และเริ่มลงมือทาน
เพล้ง!

เสียงช้อนหล่นกระทบกับจานข้าวดังขึ้นด้วยฝีมือของน้ำค้างทำให้เพื่อนที่อยู่รอบกายหันมามอง

"เป็นไรวะน้ำเน่า" ริว เพื่อนสนิทของน้ำค้างถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเด็กหนุ่ม ที่ตอนนี้ไม่ได้สนใจคนรอบข้างแล้ว สายตาของน้ำค้างกำลังจดจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งดูแข็งแกร่ง และดูสุขุมที่กำลังจะเดินข้ามถนนเพื่อตรงมายังร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้ น้ำค้างอ้าปากหว๋อ ดวงตาก็เบิกกว้าง

"พี่เรน" น้ำค้างพึมพำออกมาคนเดียวเสียงแผ่ว เมื่อเขามั่นใจแล้วว่าคนๆนั้นคือใคร ชายหนุ่มที่น้ำค้างหมายถึงกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

พรึบ!

"มึงลงไปทำอะไรเนี่ยน้ำค้าง" ชิน เพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของน้ำค้าง ที่กำลังมุดอยู่ใต้โต๊ะที่พวกเขากำลังนั่งทานข้าวกันอยู่

"อย่าพึ่งถาม พวกมึงช่วยเอาขาบังกูไว้หน่อย" น้ำค้างพูดออกมาด้วยเสียงที่ลุกลน ขณะที่กำลังนั่งย่องๆหลบอยู่ใต้โต๊ะ

ปึ่ก!

"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยชิน กูบอกให้เอาขาบังตัวกูไว้ ไม่ใช่ให้มึงเอาเข่ามากระแทกปากกู" น้ำค้างโวยออกมาเมื่อถูกเข่าของชินกระแทกเข้าที่ปาก มือบางนั้นก็เอื้อมขึ้นมาลูบปากของตัวเองเบาๆไปด้วย

"กูกลัวมันจะบังไม่มิด" ชินพูดออกมาอย่างขำๆ ความจริงเขาแค่อยากน้ำค้างเฉยๆ แต่มันดันกะน้ำหนักแรงไปหน่อย

"พอเถอะ เอาแบบพอดีๆ ขืนมึงทำซะขนาดนี้ อีกหน่อยหัวกูคงแตกกันพอดี" น้ำค้างบนอุบ ขณะใช้มือจับขาของเพื่อนมาบังตัวเองที่นั่งหลบอยู่ใต้โต๊ะเอาไว้ หลังจากนั้นน้ำค้างก็หันไปสนใจผู้ชายคนนั้นต่อ 

"สวัสดีครับป้านิ่ม" เรนยกมือขึ้นไหว้ป้านิ่มเจ้าของร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"เฮ๊ย! นั่นพี่เรนคนที่มึงชอบตอนที่อยู่อนุบาลนี่หว่าน้ำเน่า" ริวอุทานออกมาไม่ดังมาก พลางใช้ขาสะกิดคนที่นั่งหมอบอยู่ข้างล่าง

ปึก!

"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยริว มึงอย่าโวยวายได้ป่ะวะ กูเห็นแล้วว่าคือพี่เรน อย่าทำตัวตื่นตูมดิ มึงดูกูเป็นตัวอย่าง ขนาดคนที่ชอบมาอยู่ตรงหน้ากูยังเฉยๆเลย" น้ำค้างอุทานออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อเข่าของริว

กระแทกเข้ามาที่บริเวณหน้าผาก มือทั้งสองก็พยายามดันขาของเพื่อนให้ออกห่าง ขณะที่ปากก็ยังขยับบ่นนั่นบนนี่ไปเรื่อยตามประสาคนพูดมาก

"แทบจะมุดดินหนีขนาดนี้ มึงยังจะคิดว่าตัวเองเฉยๆอีกเหรอวะ" ชินว่าน้ำค้างออกมาอย่างไม่จริงจัง น้ำค้างเองก็ไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนแล้วตอนนี้ เด็กหนุ่มเปลี่ยนจากนั่งยองๆในตอนแรก เป็นหมอบราบไปกับพื้น มือก็พยายามเอื้อมจับเก้าอี้ที่อยู่แถวนั้นมาบังตัวเองเอาไว้ เพื่อนทั้งสองก็มองการกระทำของน้ำค้างนิ่งๆ ก่อนจะพาส่ายหน้ากันไปมาแล้วหันกลับมาทานข้าวในจานต่อ พวกเขาคิดว่าถ้าน้ำค้างจะทำอะไรต่อไปก็ปล่อยให้มันทำไปเถอะ ถ้ามันคิดว่าสบายใจ

"อ้าว พึ่งกลับมาบ้านเหรอเรน ไม่เจอกันนานเลยหล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย" ป้านิ่มรับไหว้พร้อมกับพูดทักทายออกมา

"ป้า ของผมๆ คนนี้อ่ะของผม" น้ำค้างพูดบ่นออกมาอยู่คนเดียวไม่ดังมาก เรนคือผู้ชายคนเดียวที่น้ำค้างชอบมาตลอด เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนของน้ำค้าง แต่ได้ย้ายไปเรียนที่กรุงเทพเมื่อหลายปีก่อนพึ่งจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งก็วันนี้ น้ำค้างเองก็ยังคบกับผู้หญิงตามประสาวัยรุ่นผู้ชายทั่วไป แต่เขาก็ชอบเพียงแค่ผู้ชายที่ชื่อเรนคนนี้คนเดียวเท่านั้น

"ผมกลับมาฝึกงานน่ะครับ ปีสุดท้ายแล้ว" 

"จะเรียนจบแล้วสิ ว่าแต่ฝึกงานอะไรล่ะ" ป้านิ่มยังคงยืนคุยกับเรนโดยไม่สนใจลูกค้าที่กำลังนั่งรออาหารที่สั่งอยู่เลยสักนิด

"เป็นหมอน่ะครับ" เรนตอบออกมาด้วยความสุภาพ เขาเป็นนักศึกษาแพทย์ที่เรียนอยู่ปีสุดท้ายแล้ว จึงต้องมาฝึกงานก่อนจบ เขาเคยฝึกงานที่กรุงเทพมาก่อนแล้ว ถือว่าเป็นคนที่เก่งและมีประสบการณ์มากพอที่จะบรรจุเป็นหมอได้ทันที

(หมอครับ ผมอยากโดนฉีดยา) น้ำค้างแอบคิดในใจ

"ดีๆ มีหมอหล่อแบบนี้สาวๆจะได้แห่กันไป แล้วนี่จะกินอะไรดีล่ะเดี๋ยวป้าทำให้" ป้านิ่มพูดแซวออกไป เรนก็ได้แต่ยิ้มรับ แล้วพูดสั่งอาหารที่ตัวเองจะทาน เมื่อได้แล้วก็พูดคุยกับป้านิ่มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากร้านไป พอเห็นว่าเรนไปแล้วน้ำค้างจึงได้ขยับตัวและลุกออกมาจากใต้โต๊ะ กลับมานั่งยังเก้าอี้ตามเดิม

"ทำไมมึงไม่เดินออกไปทักพี่เรนวะ" ชินถามออกมา

"กูกลัวพี่เรนจำกูไม่ได้" น้ำค้างพูดออกมาเสียงแผ่ว แต่ก่อนตอนที่เรนยังคงเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับน้ำค้าง เด็กหนุ่มพยายามเข้าหาเรนตลอดเวลา แต่ดูเหมือนเรนจะไม่เคยจำเด็กหนุ่มได้สักที อย่างเช่นวันนี้ไปหา แนะนำตัวเองอะไรเสร็จเรียบร้อย พอวันรุ่งขึ้นไปอีก คำถามที่เด็กหนุ่มมักจะได้กลับมาตลอดจากปากร่างสูงคือ "น้องคือใครเหรอครับ" ด้วยคำๆนี้มันจึงทำให้เด็กหนุ่มไม่สามารถพัฒนาความสำพันธ์กับร่างสูงได้เลย เจอกันทีไรก็ถามแต่ชื่อ แล้วมันจะพัฒนากันได้ยังไงล่ะ

"แล้วมึงจะไปหลบใต้โต๊ะทำไมวะ ในเมื่อเขาจำมึงไม่ได้ ควายจริงๆ"

ผลั่วะ!

"อย่าว่าเพื่อน" ริวว่าออกมาอย่างไม่จริงจังเมื่อตบหัวชินเรียบร้อย ชินใช้มือลูบหัวตัวเองป้อยๆแล้วนั่งหุบปากอย่างสงบเสงี่ยม

"พี่เรนจำมึงไม่เคยได้ใช่มั้ย" ริวถามออกมา

"ใช่" น้ำค้างพยักหน้าตอบรับออกไป

"ถ้ามึงอยากให้เขาจำมึงได้ตลอดกูก็พอจะมีวิธีนะ" ริวยังคงพูดออกมาอีก ทำให้น้ำค้างกับชินหันไปมองยังคนพูดเป็นตาเดียว

"ยังไงวะ" น้ำค้างกับชินถามออกไปด้วยความงงงวยกันทั้งคู่

"ก็ทำให้ตัวเองเป็นที่น่าจดจำไงวะ"





เบนซ์จะขายนิยายเรื่องนี้เป็นแพ็กเกจนะคะ อัพให้จนจบ แต่ว่าฉากเรทและตอนพิเศษเบนซ์อัพให้ไม่ได้น้า ถ้าใครอยากอ่านแบบไม่ CUT สามารถอ่านได้ในอีบุ๊คเลยค่ะ แต่ถ้าใครไม่ซีเรียสเรื่องฉากเรทก็เปิดเหรียญอ่านในเด็กดีได้เลยเด้อ ราคาจะถูกกว่าอีบุ๊ค แต่ก็ไม่คุ้มเหมือนอีบุ๊คนะคะ

อีบุ๊ควางขายที่ MEB นะคะ ราคา 150 บาท ถ้าหากใครซื้อไม่เป็นก็ทักมาถามเบนซ์ที่เพจได้เลย
อย่าลืมไปกดถูกใจเพจ JAMBENZ เพื่อติดตามผลงานเรื่องอื่นๆ ของเบนซ์ด้วยน้า ขอบคุณค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น