[END+มีอีบุ๊ค]🍼OH BABY เธอเรียกผมว่าแด๊ดดี้🍼

ตอนที่ 17 : OH BABY :EP05 หนูหวงแด๊ดดี้ (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    19 ธ.ค. 62

'นาตาลี' นี่คงจะเป็นชื่อผู้หญิงแน่ๆ เธอเป็นใครกันนะ ทำไมถึงมาหาแด๊ดเย็นป่านนี้ จากที่แอบเหล่มองนาฬิกา เข็มบนหน้าปัดก็บ่งบอกชัดเจนแล้วว่านี่มันเลยเวลาทำงานของแด๊ดมานานมากแล้ว 


ฉันเดาว่าที่ขอพบคงจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงานเป็นแน่...


"เข้ามา" นิ้วเรียวยาวของแด๊ดเอื้อมไปกดปุ่มสนทนา ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองฉันตามเดิม "เรื่องนั้นอย่าไปสนใจ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่มันเป็นแบบนั้น หนูจะได้ไม่ต้องมาเจอคำพูดแย่ๆ อีก"

 

"ก็ได้ค่ะ หนูไม่สนใจแล้วก็ได้" ถ้าแด๊ดว่ามาอย่างนั้น ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเลิกสนใจเรื่องของอมยิ้มซะ เพราะต่อให้รบเร้าจะเอาคำตอบจากปากแด๊ด ยังไงก็คงไม่ได้อะไรกลับมาอยู่ดี 


"ทั้งชีวิตนี้แด๊ดเหลือแค่หนูคนเดียวแล้วนะน้องเรย์" ทั้งน้ำเสียงและแววตาที่มองมานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง "คนที่ทำให้น้องเรย์เสียใจ มันไม่ควรมีโอกาสได้เข้าใกล้หนูอีก"


แกร๊ก...


"ฮาย~ เจย์ขาฉันคิดถึงคุณมากๆ เลย ทำไมช่วงนี้ไม่มาเจอฉันเลยล่ะคะ" บานประตูห้องทำงานถูกเปิดพรวดเข้ามา 


ร่างบางผอมเพรียวเดินย่างกรายอย่างสง่างามราวกับนางแบบที่กำลังเดินอยู่บนแคทวอล์ค


ผู้มาเยือนไม่ได้ชายตามองฉันเลยสักนิด ทันทีที่เข้าห้องมาได้เธอก็ตรงเข้าไปหาแด๊ด และโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มแด๊ดดี้ฟอดใหญ่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฉัน


"นาตาลีหยุดก่อน ลูกสาวฉันนั่งอยู่ด้วยไม่เห็นหรือไง" ยังดีที่แด๊ดดันตัวผู้หญิงคนนั้นให้ผละถอยห่าง พร้อมกับพูดบอกด้วยน้ำเสียงติดขุ่น หากไม่ทำอย่างนั้นเธอคงได้ทำมากกว่าหอมแก้มเป็นแน่


เพราะฉันสังเกตเห็นแล้วว่าริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดง กำลังจะเคลื่อนเปลี่ยนเป้าหมายไปยังปากหยักลึกของแด๊ด


"อุ๊ย! ซอรี่นะคะ หนูตัวเล็กน่ารักจังเลยลูก ฉันก็เลยมองไม่เห็นน่ะ" เธอยกมือขึ้นปิดปาก ระหว่างพูดก็ขยับเท้าเดินเข้ามาหาฉันที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้


ตัวเล็กเลยทำให้มองไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ? เชื่อตายล่ะ เธอมัวแต่สนใจแด๊ดต่างหากเลยมองข้ามฉันไป แล้วนี่ถ้าแด๊ดไม่บอกว่าฉันเป็นลูกสาว คุณนาตาลีจะพูดชมออกนอกหน้าแบบนั้นเหรอ หนำซ้ำเธอยังเดินเข้ามาใกล้และอ้าแขนทำท่าราวกับจะกอดทักทายฉันอีก แต่อย่าหวังเลย...


"อย่าค่ะ เรย์ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าโดนตัว" ฉันใช้เท้าดันพื้นเพื่อให้เก้าอี้สไลด์ไปด้านข้าง "แล้วก็ไม่ต้องเรียกเรย์ว่าลูกหรอกค่ะ เรย์มีชื่อ" 


ถ้าไม่เกรงใจแด๊ดดี้ที่นั่งมองอยู่ ฉันคงจะบอกว่าฉันมีแม่คนเดียว แล้วก็ไม่ต้องการมีเพิ่มมากกว่านี้ เพราะงั้นได้โปรดอย่ามาเรียกฉันว่าลูกเลย


จะด้วยความเอ็นดูหรืออะไรก็แล้วแต่ ฉันไม่ชอบ และผู้หญิงตรงหน้ายิ่งไม่มีสิทธิ์...


"มาหาฉันมีอะไรหรือเปล่า" แด๊ดคงสังเกตเห็นความไม่พอใจที่แผ่รังสีออกมาจากตัวฉัน ถึงได้พูดเปลี่ยนเรื่อง


"ฉันจะชวนคุณเจย์ไปดินเนอร์กันน่ะค่ะ สะดวกหรือเปล่าคะ แต่เราไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันหลายวันแล้วนะ" คุณนาตาลีเลิกสนใจฉันและหันไปตอบคำถามแด๊ด


หลายวันของเธอนี่มันจำนวนเท่าไหร่ล่ะ ของฉันเป็นเดือนยังไม่เห็นบุกมาหาแด๊ดถึงบริษัทเพื่อบอกให้ไปทานข้าวด้วยกันเลย


อีกอย่างถามว่าแด๊ดสะดวกไหม เธอก็ไม่วายปิดท้ายด้วยการกดดันอยู่กลายๆ


คุณนาตาลีอะไรนี่คงไม่ธรรมดาแน่ๆ...


"ได้สิ" แด๊ดดี้ตอบรับอย่างง่ายดาย ก่อนจะปรายตามามองฉัน คงจะบอกให้กลับไปล่ะสิ "น้องเรย์หนูอยากไปด้วยมั้ย"


"แด๊ดดี้อยากให้หนูไปเหรอ" ฉันถามเสียงอ่อย พยายามข่มกลั้นความอยากของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ออกนอกหน้าจนเกินไป


"ถ้าหนูจะไปด้วยก็ไม่มีปัญหาอะไร...ใช่มั้ยนาตาลี" 


แด๊ดน่ะไม่มีปัญหา แต่อีกคนนี่สิ แววตาผิดหวังนั่นปิดให้มิดบ้างก็ดี คนอื่นเขามองออกหมดแล้ว


"คุณพูดแบบนี้ฉันจะมีปัญหาได้ยังไงล่ะคะ" ถึงปากจะฉีกยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นก็ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาของเธอเลยสักนิด หนำซ้ำยังใช้ประโยคคำพูดที่แลดูเหมือนประชดประชัน


********************60%*********************

ใครคิดจะทำอะไรน้องเรย์คงยากหน่อยนะคะ



ใครสนใจหนังสือเตรียมเงินไว้ได้น้าา ถ้ายอดถึง 50 เล่มเบนซ์จะทำให้ค่ะ ส่วนอีบุ๊คมีแน่นอนจ้า อ่านรายละเอียดได้ที่โพสต์ปักหมุดหน้าเพจ JAMBENZ เลยนะคะ



1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น