[END+อีบุ๊ค] ถ้าคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา [Yaoi]

ตอนที่ 4 : Chapter: 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ก.ค. 62

3


หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยพวกผมก็พากันแยกย้ายกันไปเรียนตามคณะของตน จนตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว การเรียนตลอดทั้งวันของวันนี้ ผ่านไปโดยที่ไม่มีอะไรได้เข้าไปอยู่ในสมองของผมกับไอ้คิวเลยสักนิด คำที่ผมจะให้สำหรับการเรียนวันนี้ก็คือ 5 ง.

งง งงงวย งงมาก งงอีหลี งงฉิบหายยยย!! 

"เลิกเรียนแล้วไปไหนกันดีวะ" ไอ้คิวถามผมขณะกำลังเก็บของใส่กระเป๋า เมื่ออาจารย์บอกเลิกคลาส

"ไปร้านเหล้ากัน ว่าจะพาไอ้ธีไปคลายเครียดหน่อย" มือของผมก็หยิบหนังสือจับยัดเข้าใส่กระเป๋าอย่างลวก ๆ

 "พาไอ้ธีไปคลายเครียดหรือมึงกันแน่ที่อยากแดก" ไอ้คิวเดินมากอดไหล่ผม

"ก็ต้องกูอยากแดกสิวะ ฮ่า ๆๆ" ผมหัวเราะใส่หน้ามันดังลั่น มันเองก็ยิ้มขำ ๆ  ก่อนจะเดินกอดคอกันออกมาจากห้อง เพื่อนนักศึกษาบางคนก็หันหน้ามามองที่พวกผม สงสัยพวกผมหล่อโดนใจล่ะสิ เปิดเทอมวันแรกก็ไม่มีอะไรครับ ชิล ๆ 

แต่สมองนี่ปลิวไปไกลแล้ว 


ผับ TG 

"กินไรกันวะ" ไอ้บิวถามขึ้นมาเมื่อพวกผมหาที่นั่งดื่มกันได้แล้ว ซึ่งก็เป็นห้องส่วนตัวแบบ VIP ที่พวกผมชอบมานั่งกินเหล้าสังสรรค์กันเป็นประจำตั้งแต่อยู่มัธยม ไม่ว่าเนื่องในโอกาสไหน ๆ ก็แวะมาตลอด เช่น อกหัก สอบตก โดนสาวเท เยกะเทย เฮ้ยไม่ใช่! เอาเป็นว่าแวะมาตลอดละกัน

"เอาก๋วยเตี๋ยวน้ำใส" ผมพูดสั่งมันอย่างกวน ๆ พลางนั่งไขว้ห่างกระดิกขาดิ๊ก ๆ อย่างกับเสี่ย เสี่ยที่ไม่มีทั้งเงินแล้วก็สมองน่ะนะ

"พ่อง! นี่มันร้านเหล้านะไม่ใช่ร้านก๋วยเตี๋ยว" ไอ้บิวด่าผมกลับมา

"ก็รู้นี่หว่าว่าร้านเหล้า แล้วจะถามทำไมว่ากินไร มาร้านเหล้าก็ต้องแดกเหล้าสิวะ มึงนี่ก็แปลก" ผมเถียงมันกลับไป ที่พูดนี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันหรือผมกันแน่ที่แปลก

"มึงน่ะสิกวนตีนไอ้สัด!!" มันปาน้ำแข็งมาใส่ผม ถึงมันจะหน้าหวาน แต่สันดานมันนี่จังไรพอ ๆ กับพวกผมเลยนะครับ อย่าได้หลงเสน่ห์มันเชียว

"ฮ่า ๆๆๆ" พวกผมนั่งหัวเราะไอ้บิวกันดังลั่นอย่างมีความสุข แต่มันกลับแสดงสีหน้าตึง ๆ

"โหยไม่เอาสิจ๊ะที่รัก อย่างอนเลยน้าเค้าแค่แกล้งเล่นเฉย ๆ" ผมพูดแหย่มันเสียงหวานขณะใช้มือเกาคางมันไปด้วย

"ที่รักพ่อมึงสิ เลิกเกาคางกูด้วยกูไม่ใช่แมวน้ำ" ไอ้บิวพูดออกมาพลางปัดมือของผมออก

"แมวน้ำเหี้ยไรหมาต่างหาก" ไอ้ธีพูดว่าออกมาบ้าง นี่ถ้ามันไม่พูดออกมา ผมก็นึกว่ามันไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้นะเนี่ย นี่มันมานั่งแดกเหล้าหรือมานั่งวิปัสสนาก็ไม่รู้ ไม่พูดไม่จา

"เออไอ้สัดกูรู้ไม่ต้องย้ำ" 

"มา ๆ แดกกันได้ละ เล่นกันอยู่ได้ไร้สาระอย่าให้กูรู้นะว่าใครแมร่งเป็นคนเริ่ม" ผมเอื้อมมือไปหยิบแก้วของเพื่อน ๆ มาชงเหล้าให้ เมื่อพนักงานเอามาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว ซึ่งไอ้คิวเป็นคนสั่งมาตอนที่ผมกำลังแกล้งไอ้บิวอยู่

"มึงนั่นแหละ!!" เพื่อนทุกคนประสานเสียงกันออกมาอย่างพร้อมเพรียง โดยมิได้นัดหมายยิ่งกว่าวันมาฆบูชา แต่ผมก็ด้อนแคร์ 


01:00 น. 

พวกผมหมดเวลาหลายชั่วโมงไปกับสุรา และนารีแบบเพลิดเพลินเลยที่เดียวเชียว อย่างว่าเวลาแห่งความสุขมักจะหมดลงเร็ว จนตอนนี้ก็ได้เวลากลับบ้านของพวกผมแล้ว ใจจริงก็อยากอยู่ต่อแต่ร้านปิดแล้วจะให้ทำไงล่ะครับ

"กลับบ้านนน~กันดี ๆ นะพวกมึงงงงง~" ผมบอกกับเพื่อน ๆ ด้วยเสียงยานคาง ขณะกำลังแยกย้ายกันกลับบ้าน เพื่อน ๆ ก็โบกไม้โบกมือล่ำลากัน ผมเดินไปขึ้นคร่อมแมงกะไซด์ (มอเตอร์ไซค์) รุ่นMSXคู่ใจแล้วขับกลับบ้าน ซึ่งบ้านผมก็อยู่ในซอยถัดจากผับนี่ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก 

บอกให้คนอื่นกลับบ้านกันดี ๆ แต่ตัวเองจะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้


10 นาทีผ่านไป

ใช้เวลาไม่นานผมก็ขับรถมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย เมื่อเปิดประตูหน้าบ้านได้ผมก็ขับรถเข้ามาจอดในบ้านจากนั้นก็ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะเดินไปปิดประตูหน้าบ้านแล้วเดินเข้าบ้านที่ปิดไฟมืดสนิทอย่างเซ ๆ

แอ๊ด~

ผมเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเดินคลำหาสวิทช์ไฟอย่างยากลำบาก แหมก็ผมพึ่งมาอยู่บ้านหลังนี้แค่อาทิตย์กว่า ๆเองนะครับ มันก็ต้องมีผิดพลาดทางเทคนิคกันบ้าง

 "สวิทช์ไฟมันอยู่ไหนวะเนี่ย!" ผมบ่นออกมาอย่างหัวเสีย มือก็ปัดป่ายไปทั่วอย่างไม่รู้ทิศทาง

พรึบ!

อยู่ๆแสงไฟก็สว่างจ้าจนผมต้องหรี่ตาเพื่อปรับแสง สงสัยพ่อลงมากินน้ำล่ะมั้ง

"ดีนะที่พ่อลงมาไม่งั้นผมคงไม่ถึงห้องแน่ ๆ วันนี้" ผมหันไปพูดกับพ่อที่ยืนอยู่ตรงบันได ซึ่งภาพที่เห็นก็เลือนรางเต็มที เลือนรางแถมลายตาจนเห็นพ่อตัวเองแยกร่างได้

โอ้โฮ้! โคตรล้ำเลยว่ะ...

"ใครพ่อมึง" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาเรียบ ๆ

เฮ๊ยนี่ไปผ่ากล่องเสียงมารึไงทำไมเสียงหล่อจังวะ โอ้โฮ้! ล้ำไปอีก...

"นั่นมุขหรือเปลือกหอยพ่อออออ~ แหม ๆ ไม่ต้องงอนหรอกนะที่ผมไปกินเหล้าโดย

ไม่โทรบอกพ่ออออออ~น่ะ" ผมพูดพลางส่ายนิ้วชี้ไปมาขณะเดินไปหาพ่อตรงบันได ทำไมมันเอียงจังวะแผ่นดินไหวหรือไงเนี่ย หรือมียักษ์มาเดินอยู่แถวนี้ 

เดี๋ยวมึงก็เจอแจ็คผู้ฆ่ายักษ์หรอก

"นี่มึงลืมไปแล้วหรือไงว่าพ่อมึงไปเที่ยวเกาะเสม็ดกับแม่กูน่ะ"

"อะไรนะ พ่อใครไปเสร็จกับใคร" นอกจากตอนนี้สายตาไม่ดีแล้วหูของผมก็ยังไม่ดีไปด้วย 

"มึงดูหน้ากูชัด ๆ สิวะ" พ่อผมคว้าต้นคอผมเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าตนเอง จนรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน ถึงแม้ความสูงจะต่างกันมากแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคเท่าไหร่

"โหย~นี่พ่อไปยันฮิมาหรือไง ทำไมหล่อขึ้นอ่ะ ตีนกาก็ไม่มีละ" ผมใช้มือลูบไล้ไปตรงหางตาของพ่อ ขนาดใกล้กันแค่นี้ผมยังเห็นไม่ค่อยชัดเลยn"จริงๆ พ่อไม่ต้องไปศัลฯหรอกนะมันลำบากหมอ น่าจะตัดหัวเก่าทิ้งแล้วเปลี่ยนหัวใหม่เลยดีกว่า"

ผลั่วะ!

"มึงดูดีๆ สิวะว่ากูเป็นใคร!!" ผมเงยหน้าขึ้นมองช้าๆ ขณะลูบหัวตัวเองป้อยๆ

"อ้าว~มึงไม่ใช่พ่อกูนี่หว่า" ผมอุทานออกมา หลังจากที่ถูกกระตุ้นจากสมองเมื่อตะกี้ก็เลยทำให้สติที่หายไปของผมกลับคืนมา

"กูก็บอกมึงแล้ว ถามจริงนี่แดกเหล้าหรือแดกยาบ้าวะ! สมงสมองมึงนี่เป็นเอามากนะ" เมื่อเห็นว่าผมได้สติแล้วมันก็ตระคอกกลับมา หลายคนอาจจะสงสัย (มั้ง) ว่ามันคือใคร 

ก็บิ๊กไงจะใครล่ะ 

แต่อยู่ๆ ผมก็รู้สึกกระอักกระอวนขึ้นมา เลยโก่งคอออกไปข้างหน้าเต็มที่ โดยที่ไอ์บิ๊กมันก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าผม

"อ้วกกกกก~" ซึ่งมันอาจไม่คาดคิดว่า นี่อาจจะเป็นผลข้างเคียงจากการโดนกระตุ้นสมองเมื่อกี้จึงทำให้ผมผลิตโจ๊กออกมาจนเลอะเต็มแผงอกของมัน โดยที่มันยังไม่ทันตั้งตัวและได้ขยับหนีไปไหน

 เห็นว่าดึกแล้วกลัวจะหิว เลยผลิตโจ๊กโต้รุ่งให้ เป็นไงคนดีมั้ยล่ะ?

"ไอ้เหี้ยเอ๊ยยย!!" นี่คือเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่สติของผมจะดับวูบไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น