[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 9 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:2 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

"รอให้เห็นกับตาดีกว่าค่ะ ข้าวถึงจะเชื่อว่าหล่อจริง" สิ้นประโยคฉันก็หันกลับไปสนใจทำงานของตัวเองต่อ


ขึ้นชื่อว่าข่าวที่พูดกันปากต่อปาก มันจะมีมูลความจริงมากแค่ไหนกันเชียว ตั้งแต่ที่ถูกนินทาเสียๆ หายๆ ฉันก็เข็ดหลาบกับเรื่องพวกนี้อย่างสิ้นเชิง แนะนำให้ฟังหูไว้หูจะดีที่สุด


"แล้ววันนี้เขาไม่มาเหรอ" พอจบเรื่องหนึ่ง พี่อุ้มก็เปลี่ยนไปเม้าท์มอยอีกเรื่องแทน


"เขาไหนคะ?" ไม่ได้เล่นลิ้น แบบฉันนี่เรียกว่าถามอย่างหยั่งเชิง เพื่อให้ตัวเองได้รู้ว่าคู่สนทนากำลังกล่าวถึงเรื่องอะไร


"แบล็คไง"


"อ๋อ ข้าวก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" บางทีเขาอาจจะติดงาน หรือไม่ก็คงล้มเลิกแผนการตามจีบฉันไปแล้ว เพราะวี่แววที่จะสำเร็จแทบไม่มี


ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นๆ ที่เคยผ่านเข้ามาวนเวียนในชีวิตฉัน ป่านนี้ก็คงหายหัวกันไปหมดแล้ว เข้าใจนะว่าเป็นใครก็ไม่รอ สู้ไปเริ่มจีบผู้หญิงคนใหม่ยังจะมีโอกาสมากกว่าเสียอีก หากพี่แบล็คจะทำแบบนั้นบ้างฉันก็ไม่โกรธนะ…


[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

 


[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]


วันนี้ผมค่อนข้างยุ่งกับงานมากเป็นพิเศษ จึงไม่มีเวลาที่จะไปตามขายขนมจีบให้ข้าวหอมเหมือนอย่างทุกวัน


"พี่ข้าวหอมเข้าเวรดึกเหรอ ไม่เห็นพี่ไปส่งเสบียงเลย" ไอซ์มันมาหมกตัวอยู่ที่ร้านสักฃองผมทั้งวัน แต่อย่าคิดว่ามันจะมาช่วยทำงานทำการ เพราะสิ่งที่ไอซ์มันทำก็คือมาเพื่อขอให้ผมเลี้ยงข้าว


วัยรุ่นหนีออกจากบ้านก็แบบนี้แหละ ต้องดูแลกันไปยังไงมันก็เป็นรุ่นน้อง อะไรช่วยได้ก็ช่วย


"นี่กี่โมงแล้ววะ" ถามโดยที่ไม่มองหน้าคู่สนทนา ไอซ์เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนตอบ


"จะหกโมงเย็นแล้ว" และสิ่งที่ได้ยินก็ทำให้ผมรีบวางเครื่องมือที่ตัวเองกำลังทำความสะอาดอยู่ลงทันที


"ฉิบหายแล้วมึง" พึมพำได้แค่นั้นก็จำต้องลุกขึ้นยืน เพื่อเดินไปคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนล็อกเกอร์ "ฝากร้านหน่อยดิ ระหว่างรอกูกลับมาก็ทำความสะอาดเครื่องมือให้ด้วย"


"ใช้งานแบบนี้อย่าลืมเลี้ยงข้าวเย็นกูด้วยนะพี่" ไม่แปลกใจที่ได้ยินประโยคนี้ตอบกลับมา เรื่องกินนี่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับมันมากจริงๆ


"เออ แต่กูอาจจะกลับมาช้ามึงก็หาไรแดกเองแล้วกัน" มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีน เพื่อหยิบแบงก์ห้าร้อยส่งให้ไอซ์


"ให้หมดนี่เลยเหรอ?"


"อย่าเยอะไอซ์ มึงอะอย่าเยอะ กูไปละฝากร้านด้วย" สั่งจบผมก็เดินออกจากร้าน ตรงไปที่มอเตอร์ไซค์คู่ใจของตัวเอง ก่อนจะตวัดขาขึ้นคร่อมแล้วสตาร์ทขับเคลื่อนไปยังท้องถนน


เมื่อถึงที่หมายผมก็จอดรถเอาไว้ แล้วเดินตรงเข้าไปด้านในโรงพยาบาล เหตุผลที่ผมรู้ตารางเวรของข้าวหอมก็เพราะว่ามีสายคอยรายงานตลอด แต่คงไม่บอกตอนนี้หรอกว่าใคร


"พี่อุ้มครับ ข้าวหอมกลับบ้านไปหรือยัง" จากที่กวาดสายตามองรอบๆ บริเวณกลับพบแค่พี่อุ้มกับพยาบาลอีกคนที่นั่งอยู่


"ข้าวหอมเพิ่งออกไปเมื่อสักพักนี่เองจ้า"


แสดงว่าวันนี้ผมคงจะมาสายไป ทั้งวันก็ไม่ได้เจอหน้ากัน คืนนี้คงนอนไม่หลับเป็นแน่ เพราะฉะนั้นผมก็ควรที่จะตามเธอไป อย่างน้อยเห็นหลังคาบ้านก็ยังดี


"ขอบคุณครับ" กล่าวจบก็รีบก้าวยาวๆ เพื่อกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง ก่อนจะขับเลี้ยวไปยังซอยบ้านของข้าวหอม


ทว่าระหว่างทางกลับมีจุดไทมุงขนาดย่อม ที่เหมือนจะกำลังรุมดูอะไรสักอย่าง จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของผู้หญิงที่พร่ำบอกให้ใครสักคนช่วยลูกของตัวเอง


เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าผมจึงไม่รอช้าที่จะจอดรถเทียบฟุตบาทเพื่อลงไปดู เผื่อจะสามารถช่วยอะไรได้บ้าง ดูท่าแล้วไทมุงก็แค่มาเพื่อสอดรู้สอดเห็นเท่านั้นแหละ มีไม่กี่คนหรอกที่รุมดูเพราะอยากจะช่วยจริงๆ


"คุณพยาบาลช่วยลูกชายฉันด้วยนะคะ แกไม่สบายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่วันนี้อยู่ๆ ก็ชักขึ้นมา" แม่ของเด็กผู้ชายที่กำลังเกิดอาการชักรีบเอื้อมมือไปเขย่าแขนพยาบาลชุดขาวด้วยน้ำเสียงละล่ำละลั่ก


เมื่อเดินเข้าไปใกล้ผมก็เห็นชัดถนัดตาว่าพยาบาลคนนั้นก็คือข้าวหอม


********************60%*********************

พี่มาช้า น้องเลยหนีกลับบ้านก่อน แต่ก็มาเจอกันอยู่ดี555


1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

หมายเหตุ

เนื่องจากว่านิยายเรื่องนี้มีตัวละครที่ทำอาชีพหมอและพยาบาล ดังนั้นอาจจะมีสิ่งที่ดูเกินจริงไปบ้างเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ เบนซ์จะพยายามหาข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และถ้าเกิดว่าเบนซ์ได้ใส่ข้อมูลผิดๆ ไปก็สามารถแจ้งเข้ามาได้ที่เพจ JAMBENZ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น