[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 51 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:16 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 พ.ย. 62

Tru...Tru...Tru

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดเรื่องของคุณแก้มบุ๋มอยู่นั้น ฉันก็จำต้องสะดุ้งหลุดจากภวังค์เมื่อโทรศัพท์มือถือแผดเสียงร้อง เพราะไม่อยากให้คุณแก้มบุ๋มตื่น จึงรีบกดรับสายแล้วเดินออกไปคุยตรงริมระเบียงด้านนอก โดยไม่ลืมที่จะเลื่อนประตูกระจกปิดไว้ตามเดิม

"ค่ะแม่" เพราะมองชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอแล้วเห็นว่าเป็นเบอร์ของแม่ที่โทรเข้ามา ฉันจึงไม่ลังเลที่จะกดรับ และกลับกันถ้าเป็นใครอีกคนฉันก็จะไม่รอช้าที่จะตัดสายทิ้ง

("ข้าวหอม วันนี้มานอนที่บ้านได้หรือเปล่าลูก") น้ำเสียงของแม่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ราวกับว่าท่านกำลังรู้สึกลำบากใจอะไรสักอย่าง

"มีอะไรหรือเปล่าคะแม่" 

("คือ...พอดีพ่อชวนครอบครัวของหมอปลื้มมาคุยเรื่องงานหมั้นที่บ้านน่ะ พ่อก็เลยอยากให้ข้าวหอมมาคุยด้วย") ถ้าให้เดา ฉันคิดว่าคงเป็นพ่อแน่ๆ ที่บังคับให้แม่โทรมาหาฉัน เพราะถ้าท่านโทรมาคุยเองฉันคงไม่แม้แต่จะกดรับสายแน่นอน

ฉันไม่ได้ใจร้าย แต่พ่อก็เคยทำแบบนี้กับพี่ขอบฟ้าไม่ใช่เหรอ ทีคนอื่นจะพูดพ่อยังไม่เปิดโอกาสให้เลย แล้วทำไมฉันต้องเปิดโอกาสให้ท่านด้วยล่ะ

"โอเคค่ะ ฝากบอกพ่อด้วยว่าข้าวจะไป" ที่ฉันไปไม่ใช่ว่าจะช่วยหารือ แต่ฉันจะไปทำให้งานบ้าๆ พวกนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นต่างหาก

ในเมื่อพ่อไล่ต้อนให้ฉันจนมุม ดังนั้นฉันก็จะขอทำตามใจตัวเองบ้าง ฉันจะเซฟความรู้สึกของตัวเอง ไม่สนแล้วล่ะว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง...


"เป็นอะไรหรือเปล่า" พี่แบล็คโพล่งถามขึ้นมา ระหว่างที่เรากำลังนั่งทานข้าวด้วยกันอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งแถวโรงพยาบาล 

"เปล่า" ฉันส่ายศีรษะไปมา อันที่จริงก็เป็น ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดีสำหรับเรื่องเย็นนี้ เหลืออีกไม่กี่นาทีก็ต้องกลับบ้านแล้วด้วย

"แน่ใจนะ พี่เห็นนั่งเขี่ยข้าวในจานตั้งนาน ถ้าไม่เป็นอะไรทำไมไม่ยอมกินหืม?" น้ำเสียงของพี่แบล็คยังคงอ่อนโยน ไม่ได้ดุอย่างคำพูดจาเลยสักนิด

"กินก็ได้" เพื่อไม่ให้ถูกเขาจับได้ ดังนั้นฉันจึงก้มหน้าก้มตาทานอาหารตรงหน้า แถมยังสั่งน้ำแข็งไสร้านข้างๆ มาทานตบท้ายอีกด้วย

"กินเยอะขนาดนี้ไม่กลัวอ้วนหรือไง" พี่แบล็คนี่ก็แปลก พอเห็นฉันกินน้อยก็ดุ พอเห็นฉันไม่ยอมทานก็บ่น และพอเห็นฉันทานเยอะก็ยังจะมาพูดแบบนี้อีก

"ข้าวจะกินทุกอย่างที่อยากกิน ถ้าพี่บ่นข้าวก็จะกินพี่ด้วย"

ข้าวหอมจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว!

"กลับร้านพี่กัน"

"ไปทำไม?" ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่แบล็คงงๆ เมื่ออยู่ๆ เขาก็พูดชวนขึ้นมาแบบนั้น

"ก็ข้าวหอมบอกว่าอยากกินพี่ ก็นี่ไงจะพาไปกิน"

"พี่นั่งลงเดี๋ยวนี้เลย!" ฉันแสร้งทำเป็นเกรี้ยวกราด แม้ว่าใบหน้าจะกำลังเห่อร้อนก็ตาม

เรื่องที่เคยเครียดก่อนหน้านี้ถูกพัดให้ปลิวหาย เมื่อมีความรู้สึกอย่างอื่นมาแทรกแซง

ลูกไม้แพรวพราวของพี่แบล็คทำให้ฉันหายเครียด แต่กลับปวดหัวแทน...

"พี่ผิดอะไรเนี่ย อุตส่าห์จะสละร่างกายตัวเองให้ข้าวหอมอิ่มท้องเลยนะ" พี่แบล็คพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย กลับกันฉันนี่สิแทบเอาหน้ามุดดิน

ใครเขาสั่งเขาสอนให้พี่แบล็คพูดอะไรสองแง่สองง่ามภายในร้านอาหารตามสั่งที่คนพลุกพล่านกัน!

"พี่เงียบได้แล้ว อายคนอื่นเขา"

"ไม่มีใครสนใจหรอกน่า" 

น้อยไปสิ คนไทยยิ่งชอบใส่ใจเรื่องของคนอื่นอยู่ด้วย...


หลังจากที่พี่แบล็คขับรถมาส่งที่คอนโด ฉันก็โบกแท็กซี่เพื่อนั่งไปที่บ้านของตัวเอง เหตุผลที่ไม่อยากให้พี่แบล็คขับรถไปส่งที่นั่นเลยก็เพราะว่าวันนี้คงไม่เหมาะเท่าไหร่ ฉันกลัวว่าพี่แบล็คจะทำอะไรที่ไม่คาดคิด สังเกตได้จากคืนนั้นที่เขาปีนขึ้นห้อง ฉันก็พอมองออกแล้วล่ะ ว่าพี่แบล็คไม่พอใจที่พ่อทำกับฉันเหมือนเป็นนักโทษ

เมื่อรถแท็กซี่จอดลงที่หน้าบ้าน ฉันก็ส่งเงินค่าโดยสารให้คนขับ ก่อนที่จะก้าวลงมา สายตากวาดมองรอบๆ ซึ่งก็เห็นแล้วล่ะว่ามีรถในโรงจอดเพิ่มมาอีกหนึ่งคัน

แม่ที่คาดว่าน่าจะได้ยินเสียงรถ รีบเดินออกมาหาฉันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

"ข้าวหอม แม่ขอโทษนะที่โทรไป แต่พ่อ..."

"ข้าวเข้าใจค่ะ" พอเห็นแม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฉันยิ่งไม่พอใจพ่อหนักกว่าเดิม

พ่อฉันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น