[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 50 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:16 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 พ.ย. 62

"หายไปไหนมาข้าวหอม พี่เป็นห่วงมากเลยนะเนี่ย" ฉันคิดว่าตัวเองคงได้ยินคำถามนี้ไปตลอดทั้งวันแน่ๆ

"ข้าวไปทำธุระมาน่ะค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้โทรมาบอก" ทว่าฉันก็เลือกที่จะโกหกพี่อุ้มเหมือนอย่างกับคนอื่นๆ "แล้ววันนี้ข้าวต้องทำอะไรบ้างคะ"

ที่ฉันถามแบบนั้นก็เพราะว่าที่ที่ฉันเคยนั่งมีคนอื่นนั่งอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นหน้าที่ของฉันในวันนี้คงไม่ใช่การซักประวัติคนไข้แล้วล่ะ

"ถ้างั้นไปดูแลคนไข้ให้พี่หน่อยแล้วกันนะ เขาเหมือนจะไม่มีญาติ ข้าวหอมก็ไปคุยเป็นเพื่อนเขาหน่อย"

"ห้องไหนคะ" 

หลังจากที่อุ้มตอบกลับมา ฉันก็เก็บกระเป๋าไว้ในตู้ล็อคเกอร์แล้วขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องของคนไข้ทันที

"สวัสดีค่ะคุณแก้มบุ๋ม" ฉันกล่าวทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้ม เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นว่าร่างบางซูบผอมของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อมองทิวทัศน์ข้างนอกอยู่บนเตียง ที่ฉันรู้ชื่อเธอก็เพราะว่าได้ถามรายละเอียดคร่าวๆ ของคนไข้ท่านนี้มาจากพี่อุ้มบ้างแล้ว

"วันนี้พี่อุ้มไม่มาเหรอคะ" ดูท่าว่าเธอคงจะพูดคุยกับพี่อุ้มจนสนิทกันในระดับหนึ่ง ถึงได้ถามหากันเมื่อเห็นว่าคนที่มักจะมาดูแลเป็นประจำไม่ได้มาเหมือนอย่างทุกครั้ง

"พอดีพี่อุ้มติดงานน่ะค่ะ ต่อไปนี้ข้าวจะดูแลคุณแก้มบุ๋มเองนะคะ" ฉันเดินเข้าไปหาเธอ พร้อมส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้ 

"ฉันมันก็เป็นแค่ผู้หญิงขี้โรค คงไม่มีใครอยากมาอยู่ด้วยนานๆ" ประโยคตัดพ้อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียว ส่งผลให้ฉันชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปตรวจเช็กสายน้ำเกลือ

"แต่ข้าวอยากอยู่กับคุณแก้มบุ๋มนะคะ" ฉันยื่นมือไปกุมมือเธอเอาไว้ คนไข้ที่ป่วยนานๆ มักจะคิดว่าตัวเองไม่มีค่าและเป็นภาระ หนำซ้ำคุณแก้มบุ๋มยังไม่มีญาติอีก ฉันว่าเธอน่าเห็นใจมากเลยทีเดียว

"คนอื่นก็เคยพูดแบบนี้กับฉัน" พอถูกย้อนกลับมาแบบนี้ฉันก็นิ่งไปอึดใจหนึ่ง

"ถ้าคุณแก้มบุ๋มหมายถึงพยาบาลคนอื่นๆ ล่ะก็ ทุกคนย่อมมีหน้าที่เป็นของตัวเอง วันนี้มาดูแลคุณแก้มบุ๋มไม่ได้ แต่วันหน้าถ้ามีโอกาสพวกเขาต้องมาแน่นอนค่ะ" ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับคุณแก้มบุ๋มดี เพราะนี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกของฉันเหมือนกันที่ต้องมาดูแลคนไข้ที่อารมณ์อ่อนไหวแบบนี้

ฉันรู้เพียงแต่ว่า ต้องทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด...

"..." คุณแก้มบุ๋มนิ่งเงียบ และมองหน้าฉัน ราวกับรอฟังว่าฉันจะพูดอะไรกับเธออีกหรือเปล่า

"อย่างวันนี้พี่อุ้มมาไม่ได้ พี่เค้าก็ได้ส่งข้าวให้มาดูแลคุณแก้มบุ๋มแทน นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่าพี่อุ้มยังคอยเป็นห่วงคุณแก้มบุ๋มอยู่นะคะ"

"เธอนี่เข้าใจพูดนะ ฉันจะลองเชื่อดูสักครั้งก็ได้" พอเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ ฉันก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้แม้ร่างกายจะซูบผอมจนแก้มตอบ ทว่าเค้าโครงใบหน้าของเธอก็ยังแสดงให้เห็นถึงความงดงาม ก่อนที่เธอจะป่วยหนักฉันคิดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องสวยมากแน่ๆ...


ตลอดทั้งวันฉันคอยอยู่ดูแลและเป็นเพื่อนคุยให้กับคุณแก้มบุ๋ม สลับกับไปทำหน้าที่อื่นบ้าง ทว่าก็แวะเข้าไปหาเธอที่ห้องพักเป็นระยะ ฉันไปถามพี่อุ้มแล้วว่าเธอป่วยเป็นอะไร ซึ่งพี่อุ้มก็ตอบกลับมาว่าคุณแก้มบุ๋มป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ซึ่งฉันเองก็สังเกตเห็นแล้วล่ะว่าเธอใส่หมวกไหมพรมคลุมศีรษะไว้ แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะป่วยหนักขนาดนี้ อันที่จริงมันก็มีทางรักษาให้หายได้ แต่เนื่องจากว่าคุณแก้มบุ๋มเธอหมดกำลังใจ เมื่อสภาพจิตใจย่ำแย่ร่างกายก็ย่อมมีผลกระทบตามไปด้วย

เพราะเหตุนี้หลายคนถึงมักพูดกันยังไงล่ะว่า กำลังใจสำคัญที่สุดในยามป่วย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น