[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 49 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:16 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 พ.ย. 62

EPISODE: 16


เมื่อเห็นว่าข้าวหอมไม่เบี่ยงหน้าหลบ ผมจึงประกบจูบริมฝีปากบางอ่อนนุ่มทันที มือหนาเคลื่อนไปรองที่ท้ายทอยเล็ก เพื่อให้เธอแหงนเงยรับรสจูบจากผมได้อย่างถนัด เปลือกตาของคนตัวเล็กค่อยๆ หลับพริ้มลง 

ผมดันร่างบางให้นอนราบไปกับโซฟา โดยมีร่างแกร่งของผมทาบทับอยู่ด้านบน กระนั้นก็ไม่ได้ลงน้ำหนักมากนัก เพราะกลัวว่าข้าวหอมจะหายใจไม่ออก

ลิ้นร้อนกวาดต้อนลิ้นเล็กที่ตอบสนองกลับมาอย่างเงอะงะ ผมเข้าใจดีว่าประสบการณ์ในเรื่องนี้ของเธอมีน้อยนิดจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ผมยินดีที่จะสอนอย่างเต็มใจ

"อื้ออ" ร่างบางหลุดเสียงครางออกมาเล็กน้อย เมื่อถูกฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปทั่วต้นขา วันนี้ข้าวหอมใส่ขาสั้นมา ดังนั้นจึงไม่เป็นอุปสรรคอะไรเท่าไหร่นัก

ฝ่ามือของผมค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น จนกระทั่งเข้าไปอยู่ภายใต้เสื้อยืดของเธอ พอมือหนาสัมผัสถูกหน้าท้องแบนราบ ข้าวหอมก็เกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาโพลง 

ดวงตาคมหลุบมองคนตัวเล็กใต้ร่าง ไม่อยากจะบอกเลยว่าทั้งแววตาและสีหน้าของเธอในยามนี้มันน่าขย้ำมากแค่ไหน

ผมปลอบโยนอาการตื่นกลัวนั้นด้วยการจูบประโลมเธออย่างอ่อนโยน และทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเห็นว่าน้องเริ่มหายใจหอบ

"กลับบ้านเลยมั้ย ถ้ายังอยู่ตรงนี้นานๆ พี่กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว" เวลานี้มันดึกแล้วก็จริง แต่อะไรที่ควรนอนมันกลับตื่นขึ้นมาซะได้

ขืนให้ข้าวหอมยังนอนอยู่ใต้ร่างของผมนานๆ มีหวังคืนนี้ผมคงหยุดไม่ได้เป็นแน่ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีอะไรนัก แต่ถ้าผู้หญิงไม่พร้อมผมก็จะไม่ฝืน

สำหรับข้าวหอมแล้ว ผมรอได้เสมอ แต่...ขอชิมนิดๆ หน่อยๆ ให้หายอยากก่อนก็แล้วกัน 

ไม่อย่างนั้นผมคงลงแดงตาย...

[จบบันทึกพิเศษ: แบล็ค]


[บันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

"ขะ...ข้าวย้ายไปอยู่คอนโดพี่ขอบฟ้าแล้ว" น้ำเสียงของฉันในยามที่เอ่ยปากพูดนั้นติดขัดไม่น้อย หัวใจก็เต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอกเสียให้ได้ 

การกระทำของพี่แบล็คเมื่อสักครู่นี้ เล่นเอาซะฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง เผลอไผลไปกับรสจูบและสัมผัสอ่อนโยนของเขา จนเกือบจะมีอะไรเลยเถิดเกิดขึ้น

นับว่าเป็นโชคดี ที่พี่แบล็คยอมหยุดกลางคัน ขนาดฉันยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าอยากให้เขาหยุดไหม...

ฉันว่าฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ หรือไม่พี่แบล็คก็ทำให้ฉันหวั่นไหวจนควบคุมตัวเองไม่ได้

"งั้นพี่ไปส่ง" ร่างสูงลุกออกจากตัวฉัน โดยไม่ลืมที่จะยื่นมือมาเพื่อฉุดให้ฉันลุกขึ้นยืน

พอฉันยื่นมือออกไปวางใจกลางฝ่ามือของเขา พี่แบล็คก็กำไว้แน่น ก่อนจะพาฉันเดินออกมาจากร้านเพื่อตรงไปที่รถ

ร่างสูงยื่นหมวกกันน็อกส่งมาให้ ซึ่งฉันก็รับไปใส่แต่โดยดี แม่ว่ามันจะหนัก แถมยังทำให้ผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงก็ตาม

ฉันคอยบอกทางให้กับพี่แบล็คตลอด ใช้เวลาบนท้องถนนเพียงไม่นานก็ถึงจุดหมาย 

"ฝันดีนะ" พี่แบล็คส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เอาอีกแล้วไง หัวใจฉันมันเต้นแรงอีกแล้ว

"ฝันดีค่ะ" กล่าวจบฉันก็รีบหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในคอนโด เพื่อปิดซ่อนสีหน้าของตัวเอง เวลานี้มันคงจะแดงมากแน่ๆ ฉันไม่เคยบอกฝันดีใครแล้วรู้สึกเขินขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

หรือว่าแอลกอฮอล์ที่พี่แบล็คดื่มเข้าไปมันจะถูกส่งผ่านมาที่ฉันในตอนที่เราจูบกัน?

แต่ช่างมันเถอะ ฉันควรรีบขึ้นห้องแล้วอาบน้ำซะ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแล้ว ฉันควรเลิกคิดอะไรเพ้อเจ้อสักที ทว่ามันก็อดไม่ได้อยู่ดี...


เช้านี้เป็นการทำงานวันแรกของฉัน หลังจากที่หายเงียบไปเพราะถูกพ่อขังอยู่ในห้อง พอพี่ๆ ที่สนิทกันหันมาเห็นหน้า ก็ต่างพากันรีบกรูเข้ามาเพื่อทักทาย

"ข้าวหอมเป็นยังไงบ้าง หายไปตั้งหลายวันป่วยหนักมากเลยเหรอ"

"ทำไมไม่โทรมาบอกเลย พวกพี่จะได้พากันไปเยี่ยม"

"นั่นสิ พวกพี่ก็เป็นห่วงกันแทบแย่" ประโยคเหล่านั้นดังขึ้นจากหลายทิศทาง จนฉันไม่รู้แล้วว่าจะตอบคำถามใครก่อนดี

"ข้าวสบายดีค่ะ พอดีติดธุระด่วนก็เลยไม่ทันได้โทรบอกใคร" ฉันเลือกที่จะตอบแบบรวบรัด สิ่งที่พูดล้วนไม่เป็นความจริง เพราะฉันไม่อยากให้ใครต้องมารับรู้ปัญหาของครอบครัวตัวเอง

ฉันพูดคุยกับรุ่นพี่อีกเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง เมื่อพี่อุ้มหันมาเห็นฉัน ก็รีบวิ่งมาจับตัวฉันหมุนซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น