[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 44 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:14 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

จากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ไม่ต้องเดาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องทุกอย่างมันพลิกแล้ว และมันก็ดันเป็นสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

"ที่ข้าวพูดคือเรื่องจริง พ่อไปถามเขาแบบนั้นใครจะบอกตรงๆ ล่ะ" ชักจะเริ่มหงุดหงิดแล้วสิ นอกจากไม่ทำให้เรื่องดีขึ้นแล้ว ยังพานทำให้ไก่ตื่นไปด้วย

พ่อนะพ่อ กำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย อยากได้หมอปลื้มเป็นลูกเขยขนาดนั้นเลยหรือไง เขาพูดอะไรก็ฟังหมด ไม่คิดจะฟังลูกตัวเองบ้างเลย

"เรื่องนั้นช่างมันก่อน พ่อแค่อยากรู้ว่าข้าวหอมพามันไปด้วยใช่มั้ย บอกพ่อมาตรงๆ ห้ามโกหก!" 

ทำไมพ่อต้องย้ำคำว่าห้ามโกหกด้วย ในสายตาท่านฉันกลายเป็นคนชอบพูดปดไปตั้งแต่เมื่อไหร่

"ข้าวไม่รู้ค่ะว่าพี่แบล็คมาได้ยังไง พ่อจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่" เพราะถือว่าฉันได้พูดความจริงออกไปแล้ว

"คุณคะพอเถอะค่ะ ให้ลูกพักผ่อนก่อน ตอนเย็นต้องไปเข้าเวรอีก" แม่ยังคงพยายามห้ามปรามพ่อ ทว่าท่านก็ไม่ฟังเฉกเช่นเดิม

"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าข้าวหอมอยู่ที่นี่มันยังจะตามมาตอแยได้อีกมั้ย"

"พ่อหมายความว่ายังไงคะ?" ยังไม่ทันได้รับคำตอบ ฉันก็ถูกพ่อผลักให้กลับเข้าไปในห้อง บานประตูเฉียดผ่านปลายจมูกของฉัน และปิดลงด้วยเสียงที่ไม่เบานัก

"นี่คุณจะขังลูกให้อยู่ในห้องเหรอคะ!" น้ำเสียงของแม่เต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ

"พ่อคะ ข้าวไม่ใช่นักโทษนะ" ฉันกำหมัดรัวทุบประตู หลังจากที่ลองบิดลูกบิดดูแล้วกลับพบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก

"อยู่ในนั้น! แล้วอย่าคิดหนีไปหามัน สำนึกได้เมื่อไหร่เดี๋ยวพ่อเปิดให้เอง" พ่อตะคอกสวนกลับมา เมื่อได้ยินดังนั้นน้ำตาที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้ก็ไหลพรากลงมาอาบแก้มราวกับเขื่อนแตก

"จะให้สำนึกอะไร ก็ข้าวพูดเรื่องจริงทุกอย่าง พ่อก็เอาแต่เชื่อคนอื่นไม่เคยคิดที่จะเชื่อลูกตัวเองบ้างเลย!" ฉันตะโกนตอบโต้เสียงดังทั้งน้ำตา แต่ท้ายที่สุดทุกคำพูดของฉันก็เหมือนจะศูนย์เปล่า เพราะพ่อได้เดินจากไปแล้ว

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านเดินลงบันได ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของแม่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปทีละนิด

คาดว่าพ่อคงฉุดรั้งแม่ให้เดินลงไปข้างล่างกับตัวเองด้วย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เกิดมาฉันยังไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย แม้แต่พี่ขอบฟ้าเองก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน

นี่ฉันเป็นผู้บุกเบิกหรือไง มันไม่น่าภูมิใจเลยสักนิด ทำไมฉันต้องกลายเป็นคนผิดด้วย!

เท้าทั้งสองข้างก้าวถอยห่างจากประตู แล้วทรุดนั่งที่ปลายเตียง ฉันยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลวกๆ เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น