[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 43 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:13 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

EPISODE: 13


หลังจากที่กลับมาบ้าน ฉันทั้งนั่งคิดและนอนคิดว่าจะเล่าเรื่องที่เจอมาให้พ่อฟังดีหรือเปล่า อีกใจก็ไม่อยากพูดจนกว่าจะมีหลักฐาน ทว่าอีกใจกลับแย้งมาว่า แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่จะมีโอกาสนั้นอีก จะให้รอต่อไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ เห็นทีคงจะไม่ดีหรอกมั้ง

ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูสองครั้งที่ดังขึ้น ส่งผลให้ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อครู่

"ข้าวหอม นอนหรือยังลูก" โทนเสียงอบอุ่นของแม่ดังขึ้นอยู่หน้าประตูห้อง

และแล้วความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว อย่างน้อยฉันควรจะบอกแม่ไว้ก่อน เพราะยังไงแม่ก็ต้องเชื่อฉันอยู่แล้ว

"ยังค่ะ แม่เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อก" สิ้นประโยคนั้น บานประตูห้องก็เปิดกว้าง ร่างบางของแม่ค่อยๆ เดินเข้ามาภายในห้อง ขณะที่มือข้างหนึ่งก็กำลังถือแก้วนมมาด้วย

แม่ยื่นนมแก้วนั้นให้ฉัน ก่อนจะทรุดลงนั่งที่ขอบเตียง พลางเอื้อมมือมาลูบเส้นผมนุ่มแผ่วเบาอย่างที่ชอบทำ

"ไปออกตรวจเป็นยังไงบ้าง"

"ดีมากค่ะ ได้ทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ" ฉันตอบแม่อย่างกระตือรือร้น ท่านระบายยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น "แต่ว่าข้าวไปเจออะไรบางอย่างมาด้วยค่ะ"

ฉันพูดเข้าเรื่องในที่สุด ขอร้องล่ะ หวังว่าแม่จะเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดแล้วหาทางแก้ไขเรื่องนี้ไปด้วยกัน 

แต่ฉันคิดว่าแม่ต้องไม่โอเคกับเรื่องนี้แน่ๆ นี่ขนาดเป็นแค่ว่าที่คู่หมั้นเขายังไปแอบกินตับกับผู้หญิงอื่น แล้วเชื่อเหรอว่าถ้าแต่งงานกันไปเขาจะไม่เลิกนิสัยนี้

ผู้ชายที่ภายนอกดูสุภาพนี่แหละอันตรายที่สุด เพราะเราไม่สามารถมองออกได้เลย ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่

ยอมรับเลยนะ ว่าหมอปลื้มดูอันตรายกว่าพี่แบล็ค เพราะรายนั้นแสดงออกชัดเจน ฉันจึงรู้อยู่แล้วว่าพี่แบล็คหน้าม่อ 

"หืม?" แม่มองหน้าฉันเพื่อรอฟัง

"ข้าวเห็น...หมอปลื้มกำลังมีอะไรกับหลิน"

"ตายจริง!" แม่ยกมือขึ้นทาบอก และร้องอุทานออกมาอย่างตกอกตกใจ "ข้าวไปเห็นได้ยังไงลูก"

เมื่อได้ยินคำถามนั้นฉันก็จัดการเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้แม่ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ยกเว้นเรื่องที่ฉันกับพี่แบล็คจูบกัน แม่ดูจะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าพี่แบล็คก็ตามไปด้วย ทว่าเรื่องของหมอปลื้มทำให้แม่ฉันโฟกัสมากกว่า ดังนั้นพี่แบล็คจึงรอดตัวไป

"ข้าวไม่อยากแต่งกับเขา หมอปลื้มไม่น่าไว้ใจ" ฉันตีหน้าเศร้า พลางส่งสายตาอ้อนวอนแม่

"แม่ไม่คิดว่าหมอปลื้มจะเป็นคนแบบนี้ ทั้งๆ ที่ผู้ใหญ่ก็คุยกันไว้แล้วแต่ทำไมเขายังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น" จากน้ำเสียงของแม่สามารถบ่งบอกได้ชัดเจนเลย ว่าท่านไม่โอเคเป็นอย่างมากกับการกระทำของหมอปลื้ม

ดังนั้นความหวังที่เคยริบหรี่ก็กลับมาส่องแสงสว่างอีกครั้ง...

"ถ้าบอกเรื่องนี้กับพ่อ พ่อจะเชื่อข้าวหรือเปล่า แต่ข้าวไม่ได้โกหกจริงๆ นะ" ฉันยืนยันหนักแน่นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"แม่รู้ว่าข้าวไม่โกหก แต่ยังไงก็ต้องลองบอกพ่อดู แม่จะพยายามคุยให้แล้วกัน"

ถ้ามีหลักฐานเรื่องทุกอย่างคงง่ายดายกว่านี้ แต่ฉันก็สบายใจขึ้นแล้วล่ะที่เห็นว่าแม่จะช่วย

"ขอบคุณนะคะแม่" ฉันวางแก้วนมลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะโผล่เข้ากอดแม่

"มีอะไรบอกแม่น่ะดีแล้ว อย่าเก็บไว้คนเดียว" มือบางของท่านลูบแผ่นหลังฉันแผ่วเบา

ทำไมนะ ทำไมพ่อถึงไม่เป็นแบบแม่บ้าง...

ทว่าฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ไปคุยกับพ่อยังไง ท่านถึงบุกมาเคาะประตูห้องของฉันตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมด้วยสีหน้าเกรี้ยวโกรธ

"คุณคะ ใจเย็นๆ ก่อน ลูกจะโกหกเราไปทำไม"

"ข้าวหอมเปิดประตู!" ดูเหมือนว่าพ่อจะไม่ฟังเสียงร้องห้ามจากแม่เลยสักนิด ท่านยังคงรัวเคาะประตูฉันไม่หยุด หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เรียกว่าทุบน่าจะเข้าท่ากว่า

"อะไรอีกล่ะเนี่ย" ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปตวัดผ้าห่มแล้วลุกลงจากเตียง เพื่อเปิดประตูให้ท่าน "พ่อเป็นอะไรอีกแล้วคะ"

"ทำไมข้าวหอมไม่บอกพ่อว่ามันตามไปด้วย"

"ใครคะ?" ยังคงแกล้งถาม ทั้งที่ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าพ่อหมายถึงพี่แบล็ค

"แม่เล่าเรื่องที่ข้าวหอมเจอให้พ่อฟังแล้ว พ่อก็เลยโทรไปถามหมอปลื้มให้แน่ใจ แต่เขาก็ปฏิเสธ" สิ่งที่ได้ยินจากปากแม่ทำให้เข่าฉันแทบทรุด ก็พ่อนี่แหละที่ทำให้แผนฉันพัง เล่นไปถามหาความจริงโต้งๆ แบบนั้นใครมันจะยอมรับ "แถมเขายังบอกพ่ออีกด้วยว่า...แบล็คก็ไป"

หึ...หนำซ้ำเขายังโยนขี้มาให้ฉันอีก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น