[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 42 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:12 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

มีอย่างที่ไหนผู้หญิงพยายามจะถอยห่างแต่มันก็ยังหน้าด้านมาวุ่นวาย แต่เดี๋ยว...ทำไมยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่ากำลังด่าตัวเองไปด้วย สะเทือนนิดๆ แหละ แต่หน้าด้านแล้ว ผมตามจีบของผมมาตั้งปีกว่า จะให้หมามาคาบไปแดกก็ไม่ใช่ปะวะ 

คนนี้อะผมรักจริงหวังแต่งอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่สรรหาวิธีมาชนะใจข้าวหอมขนาดนี้หรอก แต่คนตัวเล็กนี่ก็นะ ไม่โอนอ่อนให้ผมเลย

ปากผมก็บอกไม่เป็นไร ยังไงก็จะสู้ แต่คือน้ำตาอะไหลถึงตีนแล้ว...

"คุณออกตัวแรงแบบนี้ก็ระวังจะช้ำใจทีหลังแล้วกัน ครอบครัวข้าวหอมก็ไม่ได้ชอบอะไรคุณมากนักหนิ" 

ก็ถือว่าจี้ได้ถูกจุดเลยทีเดียว แต่ขึ้นชื่อว่าความรักมันก็เป็นเรื่องของคนสองคน ทำไมต้องให้คนอื่นมามีบทบาทอะไรขนาดนั้น

"อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกที่ไม่มีปัญญาตามจีบเองแล้วกัน" ผมสวนกลับไปนิ่งๆ ก่อนจะโชว์ความหวานให้ไอ้หน้าหมามันดูด้วยการจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากมนของข้าวหอม

แต่รู้ไหม...มันเป็นวิธีเอาคืนที่ส่งผลกระทบกับผมมากเลยล่ะ เพราะกลิ่นหอมๆ จากตัวเธอกำลังทำให้ผมอยู่ไม่สุข อยากจะทำมากกว่านี้

รู้ว่าเรียกร้องมากไป แต่คนเราแม่งก็ต้องมีความคาดหวังหรือเปล่า...

[จบบันทึกพิเศษ: แบล็ค]


[บันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

ขณะที่กึ่งหลับกึ่งตื่น ฉันก็รับรู้ได้ถึงบทสนทนาของคนสองคนที่ดังแว่วอยู่ข้างหู ก่อนที่สัมผัสอุ่นๆ จะเกิดขึ้นตรงบริเวณหน้าผาก ฉันไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดู เพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครทำแบบนั้นนอกจากพี่แบล็ค จึงได้แต่ขยับกายเข้าหาร่างแกร่งมากขึ้น แล้วยกแขนกอดเอวเข้าเอาไว้

ร่างสูงเกิดอาการนิ่งงัน คาดว่าคงช็อกไปแล้ว...


รถตู้จอดแวะพักที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งเหมือนอย่างตอนขามา แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้เดินไปไหน แค่ลงรถมายืดเส้นยืดสายก็เท่านั้น ระหว่างที่รอคนอื่นๆ กลับมาฉันก็เดินไปนั่งยังเก้าอี้ยาวตัวหนึ่ง

"เผื่อหิว" พี่แบล็คกลับออกมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมถุงขนม แซนด์วิชหมูหย็องและน้ำเปล่าขวดหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันรับมาถือไว้ พร้อมกล่าวขอบคุณ 

ร่างสูงเดินมาทรุดนั่งลงข้างๆ ฉันที่กำลังปลุกปล้ำอยู่กับการแกะขวดน้ำ 

คือทุกคนต้องเข้าใจด้วยว่า มันจะมีขวดน้ำยี่ห้อหนึ่งที่เปิดยากมากๆ เหมือนจะไม่อยากให้เราดื่ม ผนวกกับมือฉันมันด้วย ก็เลยยากคูณสองไปอีก

"พี่เปิดให้" ไม่ต้องรอให้ฉันขอความช่วยเหลือหรืออนุญาต พี่แบล็คก็คว้าขวดน้ำไปเปิดเอง แค่หมุนครั้งเดียวฝาขวดก็เปิดออกอย่างง่ายดาย "ให้พี่แกะแซนด์วิชให้ด้วยมั้ย"

"พี่ประชดข้าวหรือเปล่าเนี่ย" ฉันยื่นมือไปรับขวดน้ำมาถือไว้ 

"เปล่า ก็แค่อยากดูแลไง" พี่แบล็คปฏิเสธพร้อมกลั้วหัวเราะเล็กน้อย เมื่อได้ยินประโยคกล่าวหาจากปากฉัน

"ข้าวไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อย" ฉันยู่ปาก ก็แค่เปิดขวดน้ำไม่ได้เท่านั้นเอง อย่างอื่นฉันทำได้หรอกน่า 

"ค่ะ คนเก่ง" ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนศีรษะของฉันก่อนจะโยกไปมา การกระทำของพี่แบล็คทำให้ฉันใจเต้นแรงอีกแล้ว

"ขึ้นรถเถอะ" หลังจากที่ดื่มน้ำเพียงอึกเดียว ฉันก็ปิดฝาขวดตามเดิม ก่อนจะเดินนำพี่แบล็คไปขึ้นรถ ทว่าครั้งนี้ฉันตัดสินใจนั่งข้างใน แล้วให้พี่แบล็คคั่นกลางแทน

"พี่ไม่ง่วงเหรอ?" ฉันหันไปถามร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกัน ตั้งแต่ตื่นมาฉันก็ยังไม่เห็นพี่แบล็คหลับสักครั้ง ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเขาก็ดื่มเหล้าไปเยอะ ทำไมถึงยังดูปกติ ไม่เมาค้างอะไรเลยสักนิด

"พอข้าวหอมถามพี่ก็ง่วงเลย" พี่แบล็คเอนศีรษะมานอนซบไหล่ฉัน ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ก็คงไม่ถามหรอก

"จะนอนก็นอนดีๆ พี่จะเอาหัวถูไหล่ข้าวทำไม" ฉันใส่เสื้อยืด ดังนั้นผมของเขาจึงเสียดสีไปกับผิวที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อผ้า เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจั๊กจี้

"พี่กำลังโคฟเวอร์เป็นสิ่งที่ข้าวหอมชอบ"

เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็ลองคิดทบทวนดีๆ ว่าฉันชอบอะไรที่คล้ายกับการกระทำของพี่แบล็คในตอนนี้

"แมวอ้อน?" และแล้วฉันก็คิดออก "แต่พี่น่ะ แมวผีต่างหากล่ะ"

รู้ไหมว่าฉันพยายามแค่ไหนในการกลั้นขำ พี่แบล็คตัวโตอย่างกับอะไร แต่ดันอยากจะโคฟเวอร์เป็นแมวเพียงเพราะว่าฉันชอบ

ไม่เห็นจะเหมือนเลยสักนิด…

"พี่น่าเอ็นดูมั้ย" ยังจะถามอยู่อีก!

"น่าตีให้ตายมากกว่า"

"แต่พี่อยากให้ดูเอ็นนะ"

"..." เกิดเดดแอร์ขึ้นกับฉันอย่างกะทันหัน เมื่อครู่พี่แบล็คพูดว่าอะไรนะ?

ฉันปิดหูแล้วทำเป็นไม่รับรู้เลยจะได้ไหม...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น