[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 41 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:12 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

"ข้าวไม่สันทัดเรื่องนี้ค่ะ ขอบายดีกว่า" ถึงจะบอกว่ารสชาติมันหวาน แต่ฉันก็ยังคงไม่กล้าดื่มอยู่ดี

ขึ้นชื่อว่าเหล้า ต่อให้รสชาติเป็นยังไงผลลัพธ์มันก็ออกมาเมาเหมือนกัน ใครไหวไปก่อนเลย ฉันไม่สู้ 

ขณะที่กวาดสายตามองรอบๆ ทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาดื่มกันอย่างตื่นเต้นที่ได้ลองอะไรแปลกใหม่ บางคนเคยดื่มแล้วก็ยกเอายกเอา จนฉันอยากจะยื่นขวดไปให้กระดกซะเลย จะได้หนำใจ

"นิดเดียวคงไม่เป็นไรหรอกครับ" คราวนี้หมอปลื้มไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่เขากลับจับแก้วเหล้าที่วางอยู่ตรงหน้ายัดใส่มือฉัน

การกระทำนั้นของเขาพานทำให้ฉันเกิดความรู้สึกที่ว่า ตัวเองกำลังถูกบังคับอยู่กลายๆ

"เอามานี่มา" จังหวะนั้นพี่แบล็คก็เอื้อมมือมาคว้าแก้วเหล้าไปจากมือฉัน และกระดกเข้าปากดื่มจนหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือแม้แต่หยดเดียว

สายตาที่พี่แบล็คมองจ้องไปยังหมอปลื้ม สามารถสื่อความหมายได้ว่า 'ลองบังคับอีกสิ เขานี่แหละจะดื่มแทนฉันให้หมด'

หลังจากเหตุการณ์ศึกชิงแก้วเหล้าผ่านพ้นไป หมอปลื้มก็ไม่ได้คะยั้นคะยอให้ฉันดื่มอีก บรรยากาศอึดอัดในตอนแรกจึงค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงแต่ความสนุกสนานเท่านั้น 

ฉันนั่งฟังชาวบ้านคนหนึ่งเล่าเรื่องตลกอย่างเพลิดเพลิน มีบ้างบางครั้งที่หลุดหัวเราะออกมา และตลอดเวลาที่ฉันนั่งตั้งใจฟังอยู่นั้น ก็รับรู้ได้ถึงสายตาของพี่แบล็คที่คอยมองมาสม่ำเสมอ ตอนแรกนึกว่าตัวเองคิดมากไป แต่พอหันไปมองก็เห็นว่าเขากำลังจ้องฉันอยู่จริงๆ...


พวกเราทั้งหมดตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อออกเดินทางกลับบ้าน แต่ก็ต้องพบกับข่าวร้ายที่ว่า ทางโรงพยาบาลสื่อสารกับบริษัทรถบัสผิดพลาดจึงทำให้ขากลับพวกเราต้องนั่งรถตู้แทน ซึ่งแน่นอนว่าต้องเบียดๆ กันไป แต่ดีหน่อยตรงที่โรงพยาบาลติดต่อไว้หลายคัน จึงไม่จำเป็นต้องเบียดกันถึงขนาดนั่งตัก ถ้าเป็นแบบนั้นคงอันตรายเหมือนอย่างที่เห็นในข่าวบ่อยๆ

แต่ก็ใช่ว่าจะโชคดี เพราะฉันดันได้นั่งตรงกลางและขนาบข้างซ้ายขวาด้วยผู้ชายสองคน ด้านขวามือคือพี่แบล็ค ส่วนด้านซ้ายมือคือหมอปลื้ม เรียกได้ว่าฉันโคตรตกที่นั่งลำบากสุดๆ ส่วนหลินก็ไปนั่งที่รถตู้อีกคัน 

ฉันมองออกว่าหลินไม่พอใจที่หมอปลื้มขอแลกที่กับพี่พยาบาลคนหนึ่งเพื่อมานั่งกับฉัน แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อหมอปลื้มเป็นคนจัดแจงเอง ฉันไม่ได้ไปอ้อนวอนกอดขาให้เขามานั่งกับฉันสักหน่อย

ตอนแรกพี่แบล็คก็จะสลับที่กับฉันอยู่เหมือนกัน แต่ฉันดันเป็นคนที่ไม่ชอบนั่งลึกๆ เพราะออกยาก เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย มีพี่แบล็คอยู่ด้วยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฉันเชื่อว่าเขาต้องคอยกันท่าหมอปลื้มไม่ให้เข้าใกล้ฉันอยู่แล้ว

รถเคลื่อนตัวไปได้สักพัก เปลือกตาของฉันก็ค่อยๆ หย่อนลงทีละนิดๆ จนกระทั่งปิดสนิทในที่สุดอย่างบังคับไม่อยู่...

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]


[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]

รถออกได้ไม่ทันไรข้าวหอมก็หลับไม่รู้เรื่องซะแล้ว ศีรษะเล็กเอนเอียงไปซ้ายทีขวาที และสัปหงกตามการเคลื่อนไหวของรถ เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงเอื้อมมือไป หมายจะจับศีรษะของเธอให้มาหนุนไหล่ผมสบายๆ ทว่าก็ต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ เมื่อถูกหมาตัวหนึ่งตัดหน้าเสียก่อน

แล้วคิดเหรอว่าผมจะยอมให้เป็นอย่างนั้น ไม่มีทาง...

ผมกับไอ้หมอมองจ้องกันเขม็ง ก่อนที่ผมจะจับศีรษะของข้าวหอมให้เปลี่ยนมาหนุนไหล่ตัวเอง

"อย่ายุ่งกับแฟนกู จากหมอระวังจะกลายเป็นหมา" ทนพูดสุภาพกับมันไม่ไหวแล้วจริงๆ เห็นหน้าแล้วอยากจัดสักดอก ให้มันรู้บ้างว่าอย่าบังอาจมายุ่งกับคนของผม

นิสัยนักเลงจริงๆ ก็หายไปนานแล้วตั้งแต่ที่เริ่มจีบข้าวหอม แต่วันนี้ขอตบะแตกสักวันเถอะ

สุดจะทนกับคนอย่างมัน...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น