[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 40 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:12 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

EPISODE: 12


"ตามมาเพื่อจะพูดเรื่องนี้น่ะเหรอคะ? ข้าวไม่ลืมหรอกค่ะ" ฉันเว้นจังหวะการพูดเล็กน้อย พอเห็นเขาระบายยิ้มด้วยความโล่งใจฉันถึงพูดออกมาอีก "ไม่ลืมที่จะหาทางยกเลิกทั้งงานหมั้นและงานแต่งไปซะ"

ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมแต่งงานกับเขาง่ายๆ นับวันฉันยิ่งดูออกว่าธาตุแท้ของเขาเป็นคนยังไง ความสุภาพที่เห็นมันก็เป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น

"หึ พี่จะรอดูแล้วกัน" เขาแค่นเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ 

เพราะทนมองหน้าเขาไม่ไหวฉันจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเดินหนีเสียเอง แน่นอนว่าฉันยอมกลับไปที่เดิมดีกว่าอยู่กับเขาตามลำพัง อย่างน้อยการอยู่ในจุดที่คนพลุกพล่าน ย่อมทำให้เขาเข้าถึงฉันได้ยาก

"ไปไหนมา"

"..." ฉันเลือกที่จะปิดปากเงียบ และไม่ตอบคำถามของพี่แบล็ค แถมยังพยายามเดินหนีจากเขาเพื่อเว้นระยะห่าง 

ถึงชาวบ้านที่เป็นหัวโจกแซวฉันเมื่อกี้จะทยอยกลับบ้านกันหมดแล้วแต่ก็กันไว้ดีกว่า 

"โกรธพี่เหรอ" นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาสะกิดแขนฉันยิกๆ 

"ใช่ โกรธ เพราะงั้นพี่อยู่ห่างๆ ข้าวเถอะ" ก็ไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้น แต่ฉันแค่อยากจะเอาคืนพี่แบล็คบ้าง

"พี่ขอโทษ" ร่างสูงขยับกายเข้ามาชิดฉันมากขึ้น จนแผ่นหลังฉันแนบไปกับอกแกร่งของเขา ก็เพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าให้อยู่ห่างๆ แต่ไหงเขากลับขยับมายืนชิดฉันจนแทบจะสิงอยู่รอมร่อ

"ข้าวบอกให้พี่อยู่ห่างๆ ไง" แสร้งทำเป็นหงุดหงิด และชักสีหน้าใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ 

พี่แบล็คมีท่าทีสลดลงเล็กน้อย แค่เล็กน้อยเท่านั้นจริงๆ เพราะเวลาต่อมาเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง

"เนี่ยห่างแล้ว" ยังจะเถียงอยู่อีก

 "พี่แบล็ค" ฉันเรียกเขาเสียงต่ำ 

"โอเคๆ พี่ยอมแล้ว" พี่แบล็คยกมือขึ้นในท่ายอมแพ้ ก่อนจะค่อยๆ ผละถอยห่างจากฉัน "แต่พี่จะไม่ไปไหนจนกว่าข้าวจะยกโทษให้พี่"

"อืม ยกโทษให้ก็ได้" เพราะอยากให้เขาถอยไปห่างๆ หรอกนะ ถึงยอมง่ายขนาดนี้ ถ้ามีครั้งหน้าล่ะก็ ฉันไม่ยอมยกโทษให้ง่ายๆ หรอก

"ข้าวหอม มาช่วยทางนี้หน่อยครับ" พอหลุดจากพี่แบล็คได้ หมอปลื้มก็วานให้ฉันเข้าไปช่วยเขาทันที

แบบนี้เรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เลย

"เดี๋ยวหลินช่วยเองค่ะ" แวบแรกฉันนึกว่าจะรอดอยู่แล้วเชียว แต่ประโยคต่อมากลับทำให้ความหวังฉันพังลงอย่างย่อยยับ

"ไม่ต้อง ข้าวหอมมานี่ครับ" หมอปลื้มปฏิเสธอย่างไม่ไยดี พลางเรียกฉันย้ำอีกครั้ง 

ให้เดาว่าหลินมองฉันยังไง...แน่นอนว่าต้องมองเหมือนจะกินหัวฉันอยู่แล้ว

ก็เห็นทุกวันหลินคอยเป็นลูกมือให้เขาอยู่ตั้งนานสองนาน ไหงวันนี้กลับมาเรียกใช้งานฉันซะได้ แบบนี้ฉันจะไม่โดนเหม็นขี้หน้าหนักกว่าเดิมหรือไง

แต่ถ้าถามว่าแคร์หรือเปล่า ก็ไม่แคร์อยู่ดีนั่นแหละ...


จากที่ปฏิบัติหน้าที่มาเกือบหนึ่งสัปดาห์ วันนี้ถือว่าเป็นวันสุดท้ายของการออกตรวจแล้ว ชาวบ้านที่เคยป่วยไข้ก็เริ่มอาการดีขึ้นเรื่อยๆ บางคนก็หายดีและหน้าตาสดชื่นมากกว่าวันแรกที่มารักษา ถึงกระนั้นตลอดทั้งวันพวกเราก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่กันอย่างเต็มที่และไม่ขาดตกบกพร่อง 

สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นค่าตอบแทนก็คือคำขอบคุณและรอยยิ้ม ถึงจะเป็นสิ่งที่ตีมูลค่าไม่ได้ทว่าก็มีคุณค่าทางจิตใจ

พอตกดึก ลุงผู้ใหญ่บ้านและภรรยาจึงจัดงานเลี้ยงส่งให้พวกเราโดยมีชาวบ้านคนอื่นๆ มาร่วมแจมด้วย 

อาหารทุกอย่างล้วนเรียบง่ายทว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้ในงานเลี้ยงสังสรรค์ตามวิถีชาวบ้านก็คือ 'เหล้าสาโท' ที่นำข้าวมาหมักกับลูกแป้งจนเกิดปฏิกิริยาเปลี่ยนเป็นแอลกอฮอล์

"ลองดื่มเหล้าสาโทดูหน่อยมั้ยครับ หอมหวานชื่นใจ" ลุงผู้ใหญ่บ้านจัดการรินเหล้าสาโทใส่แก้ว แล้วแจกจ่ายให้พวกเราทุกคน

ฉันรับแก้วของตัวเองมายกขึ้นดูใกล้ๆ ถ้าไม่บอกว่าเป็นเหล้าฉันคงคิดว่าเป็นแค่นมธรรมดา เพราะสีเหมือนกัน 

ฉันตัดสินใจวางแก้วเหล้าไว้ตรงหน้า อันที่จริงก็ดื่มเหล้าเป็นอยู่ แต่นับครั้งได้เลยล่ะ ที่สำคัญฉันไม่เคยดื่มเหล้าสาโทด้วยดังนั้นไม่ลองเสี่ยงดีกว่า เกิดเมาแล้วทำอะไรบ้าๆ ลงไปคงไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"ข้าวหอมลองดื่มดูสิครับ รสชาติหวานนะ ดื่มง่าย" หมอปลื้มที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนเกือบจะหมดในคราวเดียวหันมาคะยั้นคะยอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น