[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 4 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ: บทนำ (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    15 ก.ย. 62

"อย่าเย็นชานักเลยน่าข้าวหอม พี่ก็แค่อยากกินข้าวด้วย ไม่ได้ทำให้ลำบากเลยสักนิด" พี่แบล็คปรายตามองฉันที่กำลังถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "อีกอย่างพี่เลี้ยงนะ ไม่ได้จะขอกินฟรีอย่างที่พูดตอนแรก"


ฉันรู้ รู้ดีเลยแหละว่าเขาน่ะสายเปย์ โดยเฉพาะของกินนี่เปย์หนักจัดเต็มราวกับจะขุนให้ฉันอ้วนเป็นหมู ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีแต่เขานี่แหละที่คอยขนเสบียงมาให้ในตอนที่ฉันเข้าเวรดึกๆ ดื่นๆ


"ฉันไม่ชอบให้ใครมานินทาเพราะเรื่องของพี่" เป็นอีกเหตุผลหลักที่ฉันไม่อยากจะวุ่นวายกับพี่แบล็คสักเท่าไหร่ เพราะตัวขี้นินทานางชอบเอาเรื่องที่พี่แบล็คมาหาฉันไปเม้าท์มอยกับชาวบ้านชาวช่อง จนเรื่องนี้ถึงหูพ่อของฉัน แน่นอนว่าก็โดนดุไปตามระเบียบ 


พ่อเองก็รู้จักพี่แบล็คดี และท่านก็ไม่ชอบพี่แบล็คอย่างแรงเพราะอาชีพที่พี่แบล็คทำอยู่ ฉันไม่อยากมีเรื่องทะเลาะกับพ่อให้เสียบรรยากาศภายในบ้านก็เลยคิดว่าต้องอยู่ห่างๆ พี่แบล็คเอาไว้ แต่เขาก็ไม่วายตามมาวนเวียนทุกวี่ทุกวัน


"ใคร? เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้"


"พี่จะไปตบเขาหรือไงล่ะ" ฉันเอ่ยถามอย่างประชดประชัน ขณะที่ก้าวเข้าไปในศูนย์อาหารของทางโรงพยาบาล ทันทีที่ปลายเท้าก้าวพ้นขอบประตูสายตาทุกคู่ก็ตวัดขวับมองมาที่พี่แบล็คและฉันเป็นตาเดียว และหนึ่งในนั้นก็มีสายตาของแก๊งชะนีขาเม้าท์ประจำโรงพยาบาลอยู่ด้วย


ซวย...ซวยจริงๆ


"กินข้าวไปสิครับ มองทำไม" เสียงของพี่แบล็คที่ดังขึ้นมามันสะท้อนกึกก้องไปทั่วทั้งศูนย์อาหาร ดวงตาคมคู่นั้นจดจ้องไปที่โต๊ะของแก๊งขาเม้าท์ ราวกับพี่แบล็คจะรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นตัวต้นเหตุข่าวซุบซิบที่ถูกเติมแต่งให้เสียหาย


ฉันเลิกสนใจสิ่งรอบกายแล้วเดินไปหาที่นั่ง ซึ่งโต๊ะที่ฉันเลือกนั้นก็อยู่ห่างจากพวกเธอไม่มากนัก พี่แบล็คเดินตามหลังฉันมา ก่อนจะทรุดนั่งลงตรงข้ามกัน 


สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องยอมให้เขานั่งทานข้าวด้วยสินะ...


"ไหนบอกว่าแค่นั่งกินข้าวไม่ทำให้ลำบากยังไงล่ะ" ฉันปรายตาไปมองยังโต๊ะถัดไป หางตาของฉันสังเกตเห็นนะ ว่าผู้หญิงพวกนั้นหันไปซุบซิบนินทากันแล้ว


"เราก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย แคร์ทำไม" ดวงตาคมมองสบเข้ามาในดวงตากลมโตของฉัน 


"ต้องแคร์สิ ถ้าข่าวมั่วๆ ไปถึงหูพ่อเมื่อไหร่เดี๋ยวก็โดนดุอีก" ฉันไม่พร้อมที่จะรับมือกับเรื่องน่าปวดหัวอะไรอีกแล้ว อยากอยู่แบบสงบๆ บ้างก็เท่านั้น


"พี่ไปคุยกับพ่อให้เอามั้ย" พี่แบล็คพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่เป็นฉันเองที่ตื่นตกใจกับประโยคนั้นของเขา


"แค่พี่เดินเฉียดผ่านหน้าบ้าน พ่อก็แทบจะหยิบปืนมาเล็งแล้วมั้ง" ฉันไม่ได้เว่อร์ พ่อของฉันเป็นคนแบบนั้นจริงๆ ท่านพร่ำบอกเสมอว่าถ้าฉันจะแต่งงานหรือคบหากับใคร ผู้ชายคนนั้นจะต้องเป็นคนที่พ่อหามาให้ อะไรที่พ่อคิดว่าดี มันก็คงจะดีสำหรับลูกอะไรแบบนั้น


แต่ฉันหาได้ต้องการไม่? ถ้าต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ไม่ได้รัก ฉันยอมขึ้นคานดีกว่า


"แล้วนี่จะกินอะไร เดี๋ยวพี่เดินไปซื้อมาให้" เมื่อบทสนทนาของเราเริ่มตึงเครียด พี่แบล็คจึงเปลี่ยนเรื่อง


"ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกเส้นเล็ก" ไหนๆ เขาก็อาสาแล้ว ถ้างั้นฉันก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ 


"กินแต่ก๋วยเตี๋ยวไม่เบื่อบ้างหรือไง"


"แล้วที่พี่ตามฉันแบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอ" ฉันย้อนถามกลับทันควัน ก็มันเป็นเมนูโปรดและสิ้นคิดของฉันนี่นา


"ไม่เบื่อ"


"ทำไม?" ในเมื่อเขาตั้งคำถามกับฉันได้ เพราะงั้นฉันก็จะถามเขาเยอะๆ กลับไปเฉกเช่นเดียวกัน


"เพราะข้าวหอมน่ากินมั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปากหนา ก่อนที่ร่างสูงจะผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินปลีกตัวออกไปอย่างอารมณ์ดี


คนนะไม่ใช่ขนมครก หยอดกันอยู่ได้...


หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ พี่แบล็คก็แยกกลับไปทำงานส่วนฉันเองก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยสองมือก็เต็มไปด้วยถุงของกินเล่นต่างๆ ที่พี่แบล็คซื้อให้


"เลี้ยงดีจังเลยนะเนี่ย" คนที่เอ่ยปากแซวขึ้นมาคนแรกก็คือพี่อุ้มเจ้าเดิม


"แบ่งกันค่ะ" ฉันลงมือจัดการแจกจ่ายของกินให้กับทุกคนที่นั่งอยู่บริเวณนั้น เพราะยังไงฉันก็คงทานคนเดียวไม่หมดหรอก


แบ่งปันคนอื่นบ้าง เผื่อผลบุญมันจะส่งให้ฉันหลุดพ้นจากคำนินทาว่าร้าย...


********************100%*********************

หนีไปเถอะ หนียังไงก็ไม่พ้นนน


1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

หมายเหตุ

เนื่องจากว่านิยายเรื่องนี้มีตัวละครที่ทำอาชีพหมอและพยาบาล ดังนั้นอาจจะมีสิ่งที่ดูเกินจริงไปบ้างเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ เบนซ์จะพยายามหาข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และถ้าเกิดว่าเบนซ์ได้ใส่ข้อมูลผิดๆ ไปก็สามารถแจ้งเข้ามาได้ที่เพจ JAMBENZ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #24 Palm___y (@Palm___y) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:08
    อ้าาาาเลี้ยงดีจังงพ่อคุรรรร
    #24
    0