[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 39 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:11 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

วันรุ่งขึ้นพอเห็นหน้าพวกเขาสองคนฉันก็ยังคงทำตัวปกติ เหมือนกับว่าเมื่อคืนไม่ได้บังเอิญไปเห็นอะไรมา แต่ก็คอยลอบมองและสังเกตหมอปลื้มกับหลินทุกครั้งที่มีโอกาส เผื่อพวกเขาจะหายไปไหนกันสองคน ฉันจะได้ตามไปเป็นปาปารัสซี่

"เมื่อคืนมันกลับมานอนเกือบตีสอง" พี่แบล็ครายงานให้ฉันฟัง

"พี่ว่าข้าวควรบอกพ่อดีมั้ย" 

"บอกไปก็ไม่เชื่อ" เห็นหรือเปล่าล่ะ ขนาดพี่แบล็คยังคิดแบบเดียวกันกับฉันเลย "แต่ถ้าให้พี่ไปช่วยพูดก็ได้นะ แค่อาจจะได้กินลูกปืนเท่านั้นเอง"

ฉันว่าไม่น่าจะอาจจะหรอก คิดว่าได้กินจริงๆ มากกว่า

"พี่ชายๆ" ระหว่างที่เรากำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เดาว่าน่าจะอายุห้าขวบวิ่งตรงเข้ามาหา พลางร้องเรียกพี่แบล็ค

"มีอะไรน้องชาย" พี่แบล็คหยุดงานที่กำลังทำอยู่ เพื่อย่อตัวลงคุยกับเด็กผู้ชายคนนั้น

"น้องสาวผมชอบพี่ชาย พี่ชายมีเมียหรือยัง" 

ฉันถึงกับหลุดยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้น และพอเห็นว่าเด็กผู้ชายคนนั้นชี้นิ้วไปยังเด็กผู้หญิงอีกคน ที่ยืนห่างอยู่ไม่ไกลฉันก็นึกเอ็นดู เด็กหญิงคนนั้นเมื่อเห็นว่าพี่แบล็คกำลังมองอยู่ น้องก็รีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองพลางบิดกายไปมา 

น้องกำลังเขินพี่แบล็คอยู่แน่ๆ ฟันธงได้เลย ข้าวรู้ข้าวเห็น ข้าวสัมผัสได้...

นี่พี่แบล็คมีเสน่ห์แม้กระทั่งกับเด็กเลยเหรอ? จะฮอตเกินไปแล้ว ฮอตยิ่งกว่าแดดประเทศไทยเลยมั้งน่ะ

"เมียพี่ชายก็พี่พยาบาลคนนี้ไง" พี่แบล็คพยักพเยิดมาทางฉัน ซึ่งฉันก็ได้แต่อ้าปากค้างกับคำตอบของเขา

"อ้าว พยาบาลคนสวยกับพ่อหนุ่มสุดหล่อนี่เป็นผัวเมียกันเรอะ" ชาวบ้านที่นั่งอยู่แถวนั้นแล้วดันได้ยินบทสนทนาเข้าให้ ก็เปิดปากถามขึ้นมา จนคนอื่นๆ หันขวับมามองกันเป็นแถบ ไม่เว้นแม้แต่หลินกับหมอปลื้ม

พี่แบล็คหางานให้ฉันอีกแล้วไง...

"เอ่อ...เปล่าค่ะ เป็นแฟนกันเฉยๆ" ฉันจะแก้ตัวอะไรได้ล่ะ ในเมื่อหมอปลื้มกำลังมองมา เพราะงั้นฉันก็ควรที่จะเล่นไปตามแผน

ไว้รอกลับที่พักก่อนเถอะ ฉันจะคิดบัญชีกับพี่แบล็ค!

"แฟนก็คือผัวเมียนั่นแหละหนู ไม่ต้องเขินหรอก ป้ารู้ๆ" 

ไม่...ป้าช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย แฟนก็คือแฟน ผัวเมียก็คือผัวเมีย สองคำนี้ความหมายต่างกันลิบลับ ป้าเอาอะไรมาพูดหืม?

ท้ายที่สุดฉันกับพี่แบล็คก็กลายเป็นคู่รักสุดดัง ที่ชาวบ้านต่างพากันตั้งคำถามอย่างใส่ใจในเรื่องราวของเราทั้งสอง

"นี่แม่หนู ยายจะบอกอะไรให้นะ" ทำไมฉันถึงไม่อยากจะฟังกันล่ะ สัญญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนว่าหนีไปจากตรงนี้เถอะ "เราเป็นผู้หญิงจะเก่งแต่งานบ้านงานเรือนไม่ได้ ถ้าอยากให้ผัวรักผัวหลง เรื่องบนเตียงก็ต้องเก่งด้วย"

สิ้นประโยคนั้นของยายคนหนึ่ง ชาวบ้านที่รอฟังอยู่ก็พากันส่งเสียงแซวอย่างสนุกสนาน แต่ฉันนี่สิ อยากจะเอาหน้ามุดดินใจแทบขาด บางทีก็อยากบอกคุณยายว่า

เคี้ยวหมากไปเถอะนะคะ อย่ายุ่งกับหนูเลย...

ฉันอยากรู้ว่าพี่แบล็คมีอาการยังไง จึงแอบลอบมองเขาทางหางตา เนื่องจากไม่กล้ามองตรงๆ ซึ่งพี่แบล็คก็เอาแต่ยิ้มกริ่มราวกับถูกอกถูกใจในประโยคนั้นนักหนา

"พ่อหนุ่มเองก็อย่าน้อยหน้านะ" ลุงอีกคนพูดโพล่งขึ้นมาบ้าง ฉันชักจะสงสัยแล้วสิ ว่ายายกับลุงคนนี้เป็นแม่ลูกกันหรือเปล่า

"ไม่น้อยหน้าหรอกครับ มีแต่จะเกินหน้าเกินตา" แต่เหนืออื่นใด พี่แบล็คก็ร่วมวงไปกับพวกเขาด้วย

ฉันรับรู้ได้เลยว่าเวลานี้ใบหน้าของตัวเองต้องเห่อร้อนจนแทบไหม้แน่ๆ

"ขอตัวก่อนนะคะ" ฉันรีบชิ่งออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนดี รู้เพียงแต่ว่าควรไปไกลๆ ก็เท่านั้น

ยิ่งอยู่ อาการของฉันก็ยิ่งปิดไม่มิด ฉันจะไม่ยอมให้พี่แบล็ครู้เด็ดขาดว่าฉันกำลังเขิน และโกรธเขามากด้วย ข้อหาที่รวมหัวกันแกล้งฉัน

ฉันเดินหนีออกมาไกลเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงต้นไม้ใหญ่ ที่มีเก้าอี้แขวนลงมาให้นั่งแบบชิงช้า ฉันหย่อนก้นลงนั่ง พลางยกมือขึ้นมาพัดหน้าตัวเองเพื่อไล่ความร้อน

"ข้าวหอมครับ" ปลายรองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงด้านหน้าฉัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นหมอปลื้ม นั่นเอง "จะทำอะไรก็อย่าลืมนะ ว่าในอนาคตเราต้องแต่งงานกัน"

เดี๋ยวนะ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาย้ำเตือนสติฉัน ทีเขาเองยังแอบไปมีอะไรกับหลินได้เลย ไม่ยุติธรรมสักนิด...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น