[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 38 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:11 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

จูบครั้งนี้ของพี่แบล็คช่างแตกต่างจากครั้งแรกอย่างลิบลับ มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ดุดัน และเร่าร้อนคละเคล้าผสมกันได้อย่างลงตัว แต่เหนืออื่นใด ตอนนี้ฉันกำลังจะขาดอากาศหายใจเพราะจูบมาราธอนของเขา

ปึก!

มือบางกำหมัด แล้วทุบไปที่อกแกร่งหนึ่งที เพื่อส่งสัญญาณว่าฉันเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

"แฮ่ก...พี่จะฆ่าข้าวหรือไง!" เมื่อปากเป็นอิสระฉันก็รีบโวยวายเสียงดัง เพื่อกลบเกลื่อนอาการขวยเขินของตัวเอง รีบสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างคนที่กำลังต้องการออกซิเจน

"ไม่มีใครตายเพราะจูบหรอกนะ หรือว่าพี่ร้อนแรงเกินไปจนข้าวรับไม่ไหว" ตัวต้นเหตุก็ยังคงไม่สำนึกผิด หนำซ้ำยังยิ้มกริ่มเสียจนแลดูน่าหมั่นไส้

"หน้าพี่หนาเกินไปแล้ว" ฉันบ่นอุบอิบอย่างไม่รู้ว่าจะโต้เถียงกับเขายังไง เพราะยิ่งพูดเขาก็ยิ่งสรรหาประโยคที่ทำให้ฉันเขินมากลั่นแกล้ง

"จะดูหิ่งห้อยต่อหรือกลับเลย พี่ว่าอากาศมันเริ่มเย็นมากขึ้นแล้วล่ะ" 

อันที่จริงก็อยากจะยืนดูหิ่งห้อยต่อ แต่ใจฉันตอนนี้มันเริ่มว่อกแว่กแล้ว ก็เพราะพี่แบล็คนั่นแหละที่อยู่ๆ ก็มาจูบฉัน สติอันน้อยนิดเลยเตลิดเปิดเปิงไปไหนต่อไหน จนไม่สามารถโฟกัสอย่างอื่นได้นอกจากกระทำของเขาเมื่อครู่นี้ 

พอมองไปที่หิ่งห้อย สมองฉันก็จินตนาการไปถึงภาพของเราที่จูบกันใต้แสงสว่างแพรวพราว หนำซ้ำสัมผัสที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็ส่งผลให้ฉันเกิดอาการร้อนวูบวาบตรงบริเวณปากตัวเอง

"กลับดีกว่า" พอได้รับคำตอบดังนั้นจากปากฉัน พี่แบล็คก็ผละถอยห่าง แล้วเอื้อมมือมากอบกุมมือบางของฉันเอาไว้ เหมือนอย่างตอนที่เดินมาที่นี่

แสงจากไฟฉายสว่างวาบเพื่อนำทาง พี่แบล็คเดินไปก่อน แล้วค่อยดึงฉันให้เดินตามไปติดๆ ภาพที่ปรากฏในเวลานี้ราวกับฉันคือลูกเป็ดตัวน้อยที่เดินตามหลังแม่ต้อยๆ

"อ๊ะ...อึ่ก"

"เป็นอะไร" พี่แบล็คเอี้ยวหน้าหันมาถาม 

"เปล่าหนิ ข้าวยังไม่ได้พูดอะไรเลย" ฉันส่ายหน้าจนผมยาวสลวยสะบัดไปตามแรง เมื่อครู่นี้ฉันเองก็ได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน 

พี่แบล็คตัดสินใจปิดไฟฉาย แล้วค่อยๆ เดินไปยังทิศทางของเสียงนั้น โดยมีฉันติดสอยห้อยตามเขาไปด้วย เสียงร้องยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถ้าฟังแบบผิวเผินเสียงนั้นเหมือนคนกำลังถูกแทง

ร่างสูงพาฉันไปยืนหลบอยู่หลังพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง ที่มีระยะห่างพอจะให้เราเพ่งมองไปยังจุดเกิดเหตุได้ และหลังจากที่มองจ้องไปยังจุดนั้นดีๆ แล้ว ดวงตากลมโตของฉันก็พลันเบิกกว้างพลางอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น

"เด็กไม่ควรดู" แต่แล้วภาพเมื่อครู่ก็มืดสนิท เมื่อพี่แบล็คเอื้อมมือมาปิดตาฉัน

ที่บอกว่าเสียงเหมือนคนถูกแทงมันก็จริงนะ...แต่ที่แทงน่ะไม่ใช่มีดหรือของมีคม แต่เป็นอาวุธประจำตัวของผู้ชายต่างหาก

ฉันค่อยๆ หุบปากตัวเองลง พลางกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ภาพกิจกรรมเข้าจังหวะนั้นยังคงติดตาฉันไม่หาย และฉันจะไม่ตกใจขนาดนี้ถ้าหากสองคนนั้นไม่ใช่หลิน...กับหมอปลื้ม

"พี่เอาโทรศัพท์มาด้วยมั้ย" ฉันกระซิบถามพี่แบล็คเสียงเบา จากสถานการณ์แล้วฉันคิดว่านี่แหละเป็นโอกาสที่จะทำให้พ่อของฉันตาสว่างสักที!

"ชาร์จแบตอยู่ที่ห้อง" บอกตรงๆ ว่าฉันผิดหวังกับคำตอบนี้มาก

จบแล้วชีวิต ถ้าฉันเล่าให้พ่อฟังโดยไม่มีหลักฐาน เดี๋ยวพ่อก็หาว่าฉันกุเรื่องขึ้นมาอีก ยิ่งให้พี่แบล็คไปช่วยเป็นพยานก็ยิ่งแล้วใหญ่

"กลับเถอะ" พูดออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก จะมีใครซวยซ้ำซวยซ้อนเหมือนอย่างฉันไหมนะ

พี่แบล็คพาฉันเดินออกมาจากบริเวณนั้น ทั้งเสียงและภาพของพวกเขาทั้งสองยังคงก้องอยู่ในหัว แต่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย ถ้าจะให้เดินดุ่มๆ เข้าไปด่ากราด เห็นทีมันคงจะเป็นการกระทำที่สิ้นคิดเกินไป เผลอๆ ไก่จะตื่นด้วยซ้ำ ไว้รอโอกาสหน้าแล้วกัน ก็หวังว่าจะมีอีก 

คิดในแง่ดี อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าพวกเขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น