[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 37 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:11 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

EPISODE: 11


พออาทิตย์ตกดินทุกคนก็ร่วมวงทานข้าวกันตามปกติ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวและเข้านอน ฉันอาบน้ำและเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ทว่าก็ต้องเดินลงมาข้างล่างอีกครั้งเพราะพี่แบล็ค

"จะพาไปดูอะไร" เมื่อเห็นร่างสูงยืนรออยู่ก่อนแล้ว ฉันจึงเปิดปากถาม

พี่แบล็คไม่ตอบ แต่กลับเอื้อมมือมาดึงแขนฉันให้เดินตาม ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างด้วยสีหน้าฉงน สงสัย แต่กระนั้นก็ยอมเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย พี่แบล็คคงไม่คิดจะทำอะไรฉันกลางป่ากลางเขาหรอกใช่ไหม ฉันเองก็ไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาซะด้วยสิ 

แต่คงไม่มีอะไรหรอก ฉันอาจจะมองโลกในแง่ร้ายมากเกินไป...

ร่างสูงพาฉันเดินลัดเลาะไปตามทาง โดยมืออีกข้างที่ว่างก็ถือไฟฉายส่องไปด้วย เราสองคนเดินไปได้สักพัก หูก็ได้ยินเสียงกระแสน้ำดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนจะเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พี่แบล็คหยุดเดิน ก่อนจะปิดไฟฉาย

"อย่าเสียงดัง" ร่างสูงโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู ฉันที่กำลังจะอ้าปากถามจำต้องหุบปากฉับ แล้วเดินตามเขาไปเงียบๆ 

จนกระทั่งพบเข้ากับอะไรบางอย่าง ที่กำลังส่องแสงสว่างวิบวับท่ามกลางความมืด แน่นอนว่ามันไม่ใช่กระสือ แต่คือหิ่งห้อยต่างหาก หิ่งห้อยตัวเป็นๆ ไม่ใช่หลอดไฟเหมือนอย่างที่เห็นในตลาดน้ำชื่อดังแห่งหนึ่ง  

"สวย" ริมฝีปากบางขยับพูดเสียงแผ่วเบา ดวงตาก็จดจ้องไปยังจุดนั้นราวกับต้องมนต์ 

สำหรับคนอื่นหิ่งห้อยอาจจะดูเป็นเพียงแค่สิ่งธรรมดา แต่สำหรับฉันแล้วมันถือว่าเป็นแมลงที่วิเศษมากเลยทีเดียว พอได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้ฉันก็ย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา

"ชอบหรือเปล่า" 

ฉันละสายตาจากกลุ่มหิ่งห้อยเพื่อหันไปมองเขา สีหน้าของพี่แบล็คในเวลานี้ฉายชัดถึงความดีใจจนปิดไม่มิด ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นของฉัน

"ยิ้มไม่หุบแบบนี้พี่น่าจะรู้คำตอบแล้ว" ฉันไม่จำเป็นต้องพูดหรอก อาการออกขนาดนี้พี่แบล็คน่าจะดูออก

"พี่ดีใจนะที่ข้าวหอมชอบ" 

"สีหน้าพี่ก็บอกข้าวอยู่แล้วว่าดีใจ ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงว่าที่นี่มีหิ่งห้อย" 

"พี่ถามลุงผู้ใหญ่บ้านมาน่ะ" คำตอบของพี่แบล็คทำให้ฉันร้องอ๋อในใจ

"พี่แบล็ค" ฉันเรียกเสียงเบา พลางเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อของเขา 

"หืม?" ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกันขานรับ พลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

"ขอบคุณนะคะ" น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปค่อนข้างอ้อมแอ้มไม่น้อยเลยทีเดียว

ก็ฉันเขินนี่นา แทบจะนับครั้งได้เลยมั้งที่พูดกับพี่แบล็คเพราะๆ แบบนี้

"เวลาพูดก็มองหน้าพี่ด้วยสิ" พอเห็นว่ายังไงฉันก็ไม่ยอมหันไป พี่แบล็คจึงเป็นฝ่ายเอื้อมมือมาจับปลายคางฉันให้หันไปมองเขาซะเอง

ฝ่ามือหนาอบอุ่นกอบกุมใบหน้าของฉัน ก่อนจะเชยปลายคางเพื่อให้เงยขึ้นมองสบตากับเขา นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากฉันเบาๆ ทว่าการกระทำนั้นก็พานทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ในอก

"เมื่อไหร่ข้าวหอมจะใจอ่อนกับพี่สักทีหืม?" เหมือนประโยคนั้นไม่ใช่ประโยคคำถาม เพราะหลังจากที่พูดจบ ใบหน้าหล่อคมคายก็โน้มลงมาหาฉัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราเริ่มลดน้อยลงทีละนิด

จนกระทั่งริมฝีปากหนาหยักลึกทาบทับลงมาแนบชิดกับปากของฉัน เปลือกตาค่อยๆ หลับพริ้มลง เพราะไม่กล้าที่จะมองสบกับดวงตาคมคู่นั้นของเขา

"อืม" เสียงน่าอายหลุดลอดออกมาเล็กน้อย อย่างห้ามไม่อยู่

วงแขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างบางของฉันแน่นขึ้น จนร่างกายของเราทั้งสองเบียดชิดกัน ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้มดสักตัวเดินผ่านด้วยซ้ำ พี่แบล็คเอียงคอเล็กน้อยเพื่อปรับองศา มือข้างที่เคยกอบกุมใบหน้าเนียนค่อยๆ เคลื่อนไปรั้งที่ท้ายทอยของฉันเพื่อให้แหงนหน้ารับจุมพิตจากเขาได้เต็มที่

ลิ้นร้อนอุ่นชื้นกวาดชิมไปทั่วทั้งกลีบปากบางอย่างละเมียด ก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานฉ่ำ

ฉันขยุ้มเสื้อตรงบริเวณหน้าอกของพี่แบล็คไว้แน่น เมื่อปลายลิ้นของเราสัมผัสเสียดสีกัน ความรู้สึกแปลกใหม่จู่โจมเข้าหาราวกับคลื่นที่กำลังกระทบเข้าฝั่ง ช่องท้องรู้สึกมวนๆ เหมือนมีผีเสื้อนับฝูงบินวนอยู่ในนั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น