[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 35 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:10 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

"ไอ้หมอนี่สรุปมันจะเป็นคนยังไง" อย่าว่าแต่พี่แบล็คเลยที่ไม่รู้ เพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"พี่ถามข้าว แล้วข้าวจะไปถามใครล่ะ" ฉันคงไม่เดินย้อนกลับไปถามหมอปลื้มหรอกนะบอกไว้ก่อน

ฉัน พี่แบล็คและพยาบาลคนอื่นๆ ช่วยกันจัดของ จนกระทั่งผู้ใหญ่บ้านเดินทางมาถึง จากที่ฟังการแนะนำตัวจากลุง ก็ได้ความว่า ลุงชื่อ 'สม'

"มาสิบคนใช่มั้ยครับ งั้นไปพักที่บ้านผมได้เลย" ดูท่าแล้วบ้านลุงสมน่าจะใหญ่ ถึงได้อาสาแบบนั้น

พวกเราทั้งหมดแบกหิ้วกระเป๋าสัมภาระของตัวเอง เพื่อเดินไปที่บ้านของลุงสม ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากศูนย์ตรวจสุขภาพเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ใกล้กว่าระยะทางที่เราเดินขึ้นมาก็แล้วกัน เพราะงั้นเดินต่ออีกนิดคงไม่เป็นไร

"ผู้หญิงมีสามห้องนะครับ แบ่งกันยังไงก็ได้ ส่วนผู้ชายมีห้องเดียว หมอกับพ่อหนุ่มคนนี้คงต้องนอนด้วยกัน" 

ฉันลอบมองสีหน้าของทั้งสองสลับกัน แต่ละคนก็แสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่โอเคเลยจริงๆ 

ฉันก็หวังว่านอนห้องเดียวกันคงไม่ทำให้พวกเขาฆ่ากันตายเสียก่อนหรอกนะ…

หลังจากที่ฟังผู้ใหญ่บ้านจัดแจงที่พัก ฉันก็ไปรวมตัวกับพยาบาลรุ่นพี่ที่เป็นมิตรต่อกัน ส่วนพวกของหลินก็แยกกันไปอีกห้อง เมื่อจัดของเสร็จพวกเราก็มารวมตัวกันที่ใต้ถุนบ้าน เพื่อล้อมวงทานอาหารเย็น 

ยังดีหน่อยที่บรรยากาศตอนกลางคืนเย็นสบายหนำซ้ำไฟฟ้าก็เข้าถึง อีกทั้งห้องน้ำยังมีถึงสองห้องด้วยกัน ทั้งข้างบนและล่าง แน่นอนว่าฉันย่อมใช้ห้องน้ำข้างบนอยู่แล้ว ตอนกลางคืนที่นี่มืดจะตายไป

อีกเรื่องที่ลืมบอกไปก็คือ ผู้ใหญ่บ้านอยู่กับภรรยากันแค่สองคน แต่บ้านไม้หลังนี้ค่อนข้างใหญ่และกว้างขวางมากเลยทีเดียว พื้นที่ต่างจังหวัดมักจะดีตรงนี้นี่แหละ จะสร้างบ้านยังไงก็ได้ เพราะราคาไม่แพงเทียบเท่าเมืองกรุง

"ไม่รู้ว่าอาหารจะถูกปากหรือเปล่านะครับ คนที่นี่ก็กินอะไรเรียบง่ายแบบนี้แหละ" ผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้นยิ้มๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงาจนเกินไป

"อร่อยมากค่ะ" ฉันบอกตามความจริง แทบจะยกนิ้วโป้งให้รัวๆ แต่กลัวลุงจะไม่เข้าใจการสื่อสารด้วยท่าทาง

พอลุงสมและภรรยาได้ยินแบบนั้นก็พากันยิ้มกว้าง ทว่าคำพูดต่อมาของลุงกลับทำให้ฉันเกือบจะสำลักข้าวเหนียวที่เพิ่งจะยัดเข้าปากไป

"อยู่ง่ายกินง่ายแบบนี้ ใครได้เป็นเมียโชคดีแน่นอน" 

ฉันจะไม่รู้สึกอะไรเลยนะ ถ้าหากพี่แบล็คและหมอปลื้มไม่พากันระบายยิ้ม ราวกับตัวเองคือผู้ชายที่โชคดีคนนั้น...


รุ่งเช้าพวกเราทั้งหมดก็รีบพากันมุ่งตรงไปยังศูนย์ตรวจสุขภาพ เพื่อเตรียมตัวปฏิบัติหน้าที่ ตลอดทั้งวันมีชาวบ้านมาใช้บริการมากมายทั้งเด็ก ผู้ใหญ่และคนชรา สถานการณ์เริ่มกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้งก็ช่วงบ่าย 

"น้ำ" พี่แบล็คเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ วันนี้เขาตัวติดฉันอย่างกับลูกลิง แต่ก็ดีหน่อยที่เขาช่วยเป็นลูกมือให้ฉันได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พี่แบล็คนี่ก็ทำอะไรได้หลายอย่างมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก

บางทีอาจจะมีด้านอื่นของเขาที่ฉันยังไม่รู้ด้วยก็ได้

"ขอบคุณค่ะ" ฉันรับแก้วน้ำมาถือไว้ ก่อนจะยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ บรรยากาศค่อนข้างร้อน ดังนั้นสิ่งที่คลายความเหนื่อยล้าให้เราตอนนี้ได้ก็เห็นจะมีแต่น้ำเปล่าเท่านั้น

"คืนนี้อย่าเพิ่งนอนนะ เดี๋ยวพี่จะพาไปดูอะไร"

"ป่าแบบนี้มีอะไรให้ดู" มองทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวๆ ของต้นไม้

"พี่บอกว่ามีก็มีสิ" ฉันอดที่จะส่ายหน้าให้กับคำตอบของพี่แบล็คไม่ได้

"หมอปลื้มคะ หลินช่วยค่ะ" ฉันมองตามเสียงของหลินที่แสดงออกถึงความกระตือรือร้น ทั้งวันเธอเอาแต่พูดประโยคนี้จนนับไม่ถ้วน 

"พี่ว่าสองคนนั้นดูสนิทสนมกันมั้ย" ฉันขยับปากถาม ขณะที่สายตาก็กำลังมองจดจ้องไปยังพวกเขา

"ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ข้าวหอมจะได้ไม่ต้องไปอยู่ใกล้มัน" 

มันก็ดี แต่ฉันว่ามันชักจะมีอะไรแปลกๆ หรือฉันคิดมากไปเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นหลินยุ่งวุ่นวายกับหมอคนไหน แต่ทำไมพอเป็นหมอปลื้มถึงได้ออกนอกหน้าขนาดนั้น ถ้าบอกว่าเพราะหมอปลื้มหน้าตาดีก็คงไม่ใช่ 

หมอที่โรงพยาบาลใช่ว่าจะมีแค่เขาคนเดียวที่ฮอต หลินคงไม่สนใจเพราะเรื่องนี้แน่ๆ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น