[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 30 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:9 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

EPISODE: 09


เข็มบนหน้าปัดนาฬิกากำลังเคลื่อนเข้าสู่วันใหม่ ทว่าฉันก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี พยายามข่มตาก็แล้ว นับแกะเป็นร้อยๆ ตัวก็แล้ว

ซึ่งนั่นก็ไม่มีประโยชน์อะไร จึงตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาหมีที่แลกกับพี่แบล็คเข้ามาใกล้ๆ

แสงไฟจากด้านนอกที่สาดส่องผ่านม่านตรงหน้าต่างเข้ามา จึงทำให้ฉันเห็นว่าน้องหมีกำลังจ้องมองฉันตาแป๋ว

ก็เป็นปกติของตุ๊กตาอยู่แล้ว ถ้าเป็นมากกว่านี้ก็คงเป็นตุ๊กตาผีแล้วล่ะ

"พ่อนายทำให้ฉันนอนไม่หลับนะน้องหมี ยังจะมามองหน้าอยู่อีก" นี่ฉันมาอยู่ในจุดที่นั่งคุยกับตุ๊กตาเป็นเรื่องเป็นราวได้ยังไงกันนะ

จับทุ่มซะเลยดีไหม…

Tru...Tru...Tru…

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้อง ส่งผลให้ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์เมื่อครู่นี้ มือบางเอื้อมไปหยิบมาดู และชื่อที่โชว์เด่นหราอยู่บนหน้าจอก็ทำให้ฉันเกิดความคิดที่ว่า 'พี่แบล็คนี่อายุยืนจริงๆ' แค่นึกถึงเขาก็โทรมาราวกับมีญาณทิพย์

"ฮัลโหล" ฉันกรอกเสียงลงไป หลังจากที่กดรับสายแล้ว

("นอนหรือยัง")

"นอนแล้ว" พี่แบล็คก็ถามแปลก ถ้าฉันนอนแล้ว และคนที่คุยสายกับเขาอยู่คือใครกันล่ะ

เจอฉันตอบกลับไปแบบนี้อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะว่ายังไงต่อ

("แล้วที่คุยกับพี่อยู่นี่คนหรือนางฟ้า")

ฉันล่ะยอมเขาเลย ลองให้ฉันไปพูดกับพ้อยท์สิคงได้ถูกสวนกลับมา ว่านี่คนหรือหมาที่พูดอยู่ ธรรมดาที่เพื่อนจะไม่อ่อนโยนกับสตรีอย่างฉันสักเท่าไหร่

"แล้วนี่พี่โทรมาทำไมเหรอ" พอถูกสวนกลับมาด้วยประโยคนั้นเลยไปต่อไม่เป็น จึงแสร้งเบี่ยงประเด็นไปซะเลย

เรื่องหลีกเลี่ยงนี่ขอให้บอก งานถนัดฉันอยู่แล้ว

("เดินมาที่หน้าต่างหน่อย เปิดม่านออกด้วย")

อย่าบอกนะ ว่าเขาจะปีนขึ้นห้องฉัน…

เพื่อความชัวร์ฉันจึงเดินไปหยุดยืนตรงบริเวณหน้าต่าง ฝ่ามือปัดม่านที่ปิดเอาไว้ให้เปิดออก เพื่อจะได้มองเห็นภายนอกได้อย่างชัดเจน

ทว่าก็ไม่ได้มีอะไรผิดแผกไปเลยสักนิด ทุกอย่างยังคงปกติดี เว้นก็แต่ความคิดของฉันที่ตื่นตูมไปเอง

"พี่จะให้ข้าวดูอะไรเนี่ย"

("มองมาทางพุ่มไม้หน้าบ้านสิ") หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น สายตาของฉันก็เคลื่อนไปยังทิศทางตามที่พี่แบล็คบอก ซึ่งก็เห็นแล้วว่าร่างสูงของเขากำลังยืนอยู่ตรงจุดนั้น พลางโบกมือส่งมาให้พร้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ก็ไม่เห็นมีอะไรหนิ" ฉันแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ยิ่งเห็นพี่แบล็คหยุดโบกมือและหุบยิ้ม ฉันก็ยิ่งต้องพยายามกลั้นขำ

("พูดแบบนี้พี่สามารถปีนเข้าไปในบ้านให้เห็นใกล้ๆ ได้เลยนะ") พี่แบล็คน่าจะดูออกแล้วล่ะว่าฉันแกล้ง ถึงได้พูดเป็นเชิงข่มขู่แบบนั้น

"เดี๋ยวก็ได้กินลูกปืนหรอก" อันนี้ฉันไม่ได้แค่ขู่แน่นอน เพราะพ่อสแตนด์บายรออยู่ในห้องของท่านอยู่แล้ว เกิดมีเสียงกุกกักเมื่อไหร่รับรองปืนลั่นแน่ๆ

หูได้ยินเสียงพี่แบล็คหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่ปลายสายจะเอ่ยประโยคถัดมา…

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

 

[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]

"ถ้างั้นไม่เข้าไปดีกว่า พี่อยากอยู่เห็นหน้าข้าวหอมไปนานๆ" สายตาของผมมองจ้องไปยังร่างบางที่กำลังยืนอยู่ตรงบริเวณหน้าต่าง

แค่ได้มาเห็นหน้า และได้คุยก็ถือว่าเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของผมแล้วล่ะ

("แล้วนี่พี่มาทำไรแถวนี้เหรอ")

"พี่คิดถึง" ที่พูดออกไปมันคือความรู้สึกในใจของผมล้วนๆ ไม่ใช่แค่สักแต่พูดอย่างเดียว "ช่วงนี้พี่ติดงานที่ร้านเลยไม่ได้ไปหา ไว้อาทิตย์หน้าเราไปเที่ยวด้วยกันอีกมั้ย"

ผมค่อนข้างคาดหวังว่าข้าวหอมจะตอบตกลง แต่การที่เธอเงียบไปกลับทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าจะได้แดกแห้วอีกแล้ว

("วันหลังได้หรือเปล่า พอดีข้าวต้องไปออกตรวจต่างจังหวัด")

"แล้วข้าวจะไปกี่วันครับ" อย่าหาว่าผมละลาบละล้วงเลย แต่ผมแค่เป็นห่วงเธอก็เท่านั้น เกิดได้ไปกับไอ้หมอนั่น ผมคงอยู่ไม่สุขแน่

("ประมาณหนึ่งสัปดาห์")

ระยะเวลามันอาจจะไม่นานสำหรับใคร แต่สำหรับผมนั้น...โคตรนาน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น