[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 29 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:8 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 ต.ค. 62

แม้จะสงสัยแต่ฉันก็ยอมหยิบขนมในถุงออกมาห่อหนึ่ง แล้วจัดการฉีกซองออก จากนั้นก็ก้มลงกัดเข้าปากคำเล็กๆ

"หวาน" เมื่อกลืนลงท้องไปแล้วถึงสามารถให้คำตอบกับเขาได้

("ถึงขนมนั่นจะหวานแต่ก็ยังสู้พี่ไม่ได้หรอกนะ") แค่ได้ยินน้ำเสียงจากปลายสาย ภาพสีหน้าเจ้าเล่ห์ของพี่แบล็คก็ฉายเข้ามาในหัวของฉัน

"แหวะ" ถ้าไม่เกรงใจล่ะก็ ฉันจะอ้วกแล้วถ่ายส่งไปให้เขาดู แต่นั่นก็แลดูสกปรกเกินไป กุลสตรีอย่างฉันไม่ควรทำถูกไหม?

("อ้วกแบบนี้แสดงว่าลูกของเราใกล้จะมาเกิดแล้วสิ") พี่แบล็คพูดติดตลก ฉันรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะขบขันของเขาด้วย

"เพ้อเจ้อน่ะพี่แบล็ค" มโนขั้นสุดมากจริงๆ แค่จูบกันครั้งเดียวไม่ทำให้ท้องหรอก พี่แบล็คนี่ก็เล่นใหญ่ตลอด ฉันล่ะยอมใจเขาเลย

("เพราะรักหรอกจึงหยอกเล่น ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะพี่ไม่กวนแล้ว กินขนมให้อร่อยนะครับ")

"ค่ะ" สายถูกตัดไปแล้ว แต่ฉันกลับยกโทรศัพท์ค้างแนบหูอยู่อย่างนั้น แถมใบหน้ายังรู้สึกเห่อร้อนหลังจากได้ยินประโยคแรกที่พี่แบล็คพูด

รักหรอกจึงหยอกเล่น แต่ใจฉันมันไม่ได้หวั่นไหวแค่เล่นๆ แล้วไง...

 

หลังจากกลับมาบ้าน ฉันก็ได้รับคำตอบประโยคที่ว่า 'ถ้างั้นเจอกันตอนเย็นนะครับ' ของหมอปลื้ม เมื่อเห็นเขานั่งคุยกับพ่ออย่างออกรสชาติอยู่บนโซฟากลางบ้าน โดยมีแม่คอยเสิร์ฟผลไม้และน้ำดื่มให้

ใจอยากจะโพล่งถามออกไปแทบขาด ว่าที่บ้านไม่มีอะไรกินเหรอถึงได้โผล่มาที่บ้านของคนอื่น ทว่าฉันก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

"ข้าวหอมมาพอดีเลย ตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ" สายตาของทุกคนพุ่งตรงมาหาฉัน หลังจากที่แม่โพล่งถามประโยคนั้นออกไป

"ข้าวขอตัวก่อนนะคะ พอดีปวดหัว" รีบชิงพูดขึ้นมา ก่อนที่พ่อจะทันได้ตอบโต้อะไร

"เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ พี่ช่วยดูอาการให้มั้ย" เวลาอยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ของฉัน หมอปลื้มจะกลายร่างเป็นผู้ชายอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไร้ที่ติ แต่พออยู่กันเพียงลำพังสองคน เขาจะกลายเป็นผู้ชายไร้มารยาทที่พยายามจะรุกล้ำขอบเขตความเป็นส่วนตัวของฉัน

"ไม่เป็นไรค่ะ ดูแลตัวเองได้"

"ข้าวหอม พูดกับพี่เค้าดีๆ" พ่อก็อีกคน หนุนหลังกันไปเถอะ ลูกตัวเองนี่ไม่เคยคิดที่จะเข้าข้าง

แล้วพูดผิดตรงไหนล่ะ ก็ฉันดูแลตัวเองได้จริงๆ หนำซ้ำอาการปวดหัวของฉันตอนนี้มันก็ไม่ได้เกิดจากโรคภัยไข้เจ็บ แต่ตัวต้นเหตุก็คือคนที่นั่งข้างๆ พ่อนั่นแหละ

ขืนให้เขาขึ้นไปดูอาการบนห้อง มีหวังฉันคงเส้นเลือดในสมองแตกตาย เพราะแค่เห็นหน้าก็อึดอัดและรำคาญลูกหูลูกตามากพอแล้ว

"ขึ้นไปพักผ่อนเถอะลูก จะทานอะไรรองท้องหน่อยมั้ย เดี๋ยวแม่ยกขึ้นไปให้" แม่รีบตรงเข้ามาลูบหลังฉัน และช่วยพยุงเดินไปทางบันได

อันที่จริงฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ไหนๆ โกหกว่าปวดหัวไปแล้วก็ต้องเล่นละครให้สุด

"ไม่เป็นไรค่ะ ข้าวทานไม่ลง" ความจริงแล้วก็คือฉันทานขนมที่พี่แบล็คฝากมาให้จนอิ่มแล้ว กระเพาะเลยไม่สามารถยัดอะไรลงไปได้อีก แอบรู้สึกผิดที่ต้องโกหกแม่แบบนี้ "ข้าวขึ้นไปนอนก่อนนะคะ"

แม่พยักหน้ารับเบาๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ฉันไม่รู้หรอกว่าพ่อกับผู้ชายคนนั้นมองฉันด้วยสายตาแบบไหน เพราะไม่อยากจะหันกลับไปมองเท่าไหร่นัก

เท้าทั้งสองข้างขยับก้าวเดินขึ้นบันไดทีละขั้นโดยไม่เร่งรีบ เมื่อถึงห้องนอนของตัวเองแล้วก็รีบเปิดประตูพรวดเข้าไปและล็อกไว้อย่างแน่นหนา

รอดไปได้อีกวัน ที่ไม่ต้องร่วมโต๊ะทานอาหารกับเขา…

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะหนีเขาไปได้อีกนานแค่ไหน ถ้าพ่อยังมัวแต่พาเขามาที่บ้านแบบนี้ คำแนะนำที่พ้อยท์เคยพูดเล่นๆ ในวันนั้น เห็นทีมันเริ่มน่าสนใจขึ้นมาแล้วล่ะ

ต้องหาทั้งลูกเขยและหลานให้พ่อเลยไหม ฉันถึงจะได้หลุดพ้นจากกรอบที่ท่านตีให้สักที แถมได้ถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้ด้วย…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #97 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:10
    พี่เเบล็ค มันเลี่ยนว้อยยยยย
    #97
    0
  2. #43 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 18:52
    เปลี่ยนจากช่างสัก ไปขายขนมครกมั้ยพี่แบล๊ค ขยันหยอดเกิ๊นนนนน
    #43
    0