[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 28 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:8 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

"อาทิตย์หน้าพี่ได้ไปออกตรวจในถิ่นทุรกันดาร ข้าวหอมต้องไปกับพี่ด้วย"

"ข้าวเป็นแค่พยาบาลฝึกงานนะคะ ถ้าไม่มีคำสั่งคงไปไม่ได้" ตอนแรกนึกว่าจะรอด แต่พอได้เห็นสีหน้า และประโยคถัดมาของเขาเข่าฉันก็แทบทรุด

"นี่ครับคำสั่ง" ร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานเอื้อมมือไปหยิบเอกสารยื่นส่งมาให้ฉัน

แน่นอนว่าฉันรับมาอ่านอยู่แล้ว ดวงตากลมโตกวาดมองรายละเอียดแต่ละบรรทัด ขณะที่คิ้วก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปมกลางหน้าผากมน

มันน่าแปลกใจตรงที่ นอกจากจะมีพยาบาลฝึกงานอย่างฉันแล้ว ก็ยังมีหลินอีกคนที่ได้ไป ทั้งๆ ที่พยาบาลฝึกงานก็ยังมีอีกตั้งหลายคน แต่ทำไมต้องเป็นเธอด้วย

มีแววว่าฉันคงจะไม่ได้ไปอย่างสงบสุขซะแล้วสิ

"พยาบาลฝึกงานที่ได้ไปบังเอิญมากเลยนะคะ เหมือนกับถูกกำหนดเอาไว้แล้วอย่างนั้นแหละ" ก็แค่พูดลอยๆ ไปอย่างนั้น ถ้าคนมันมีชนักติดหลังเดี๋ยวก็ร้อนตัวไปเอง "ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนนะคะ"

ฉันวางเอกสารคำสั่งนั้นลงตรงหน้าเขา ไม่จำเป็นต้องถือไปด้วยเพราะแค่มองก็จำได้ขึ้นใจ

ฉันคิดว่าพ่อต้องมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้แน่ๆ ฟันธงได้เลย

"วันนี้ข้าวไม่มาเป็นผู้ช่วยให้พี่เหรอครับ" เท้าทั้งสองข้างหยุดชะงัก เมื่อคำถามนั้นถูกโพล่งขึ้นมา

นี่เขากะจะให้ฉันตัวติดกับเขาตลอดเวลาเลยหรือไง จอมบงการเหมือนพ่อฉันไม่มีผิด

"ยังไงวันออกตรวจข้าวก็ต้องเป็นผู้ช่วยให้คุณหมออยู่แล้ว เพราะงั้นระหว่างนี้ข้าวขอเคลียร์งานของตัวเองก่อนนะคะ" ฉันหันกลับไปพูดกับเขาด้วยสีหน้าเนือยๆ อย่างไม่สบอารมณ์

"ถ้างั้นเจอกันตอนเย็นนะครับ"

"ค่ะ" ฉันตอบรับโดยไม่คิดอะไร เพราะอยากจะรีบออกไปจากตรงนี้โดยเร็ว

เมื่อตัวพ้นออกมาจากบานประตู ความอึดอัดที่ก่อเกิดในใจก็ค่อยๆ ลดหายไปทีละนิด

ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวเดินต่อ สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับร่างบางของหลินที่กำลังเดินตรงมาทางนี้

"เธอมาทำอะไรที่ห้องทำงานของหมอปลื้ม" พอเจอหน้า หลินก็ซักถามฉันทันที

"เรื่องของฉัน" ฉันทำอะไรที่ไหนกับใครจำเป็นด้วยเหรอที่จะต้องบอกหลิน เท่าที่จำได้เราก็ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น

"นี่!..."

"เลิกวุ่นวายได้มั้ย รำคาญ" เมื่อเห็นว่าหลินกำลังขยับปากพูด ฉันก็แทรกขึ้นมาด้วยประโยคนั้น ก่อนจะเดินเฉียดตัวเธอออกมา

ปกติแล้วฉันมักจะสุภาพกับทุกคนเสมอ แต่ขอยกเว้นให้กับคนที่ชอบหาเหาใส่หัวให้ฉันก็แล้วกัน

ประพฤติตัวแบบนี้ฉันคงญาติดีด้วยไม่ได้…

"กลับมาหน้าบึ้งเลยนะข้าวหอม" พี่อุ้มทักขึ้นมายิ้มๆ ขณะที่ฉันกำลังเดินไปนั่งเก้าอี้ประจำที่ของตัวเอง

"ไปกินรังแตนในห้องหมอปลื้มมาน่ะค่ะ"

"อารมณ์ไม่ดีแบบนี้ต้องกินของหวานแล้วล่ะ" ไม่เพียงแค่พูด แต่พี่อุ้มกลับถือถุงขนมมาวางไว้ตรงหน้าฉันด้วย

"ข้าวกินไม่ลงน่ะค่ะ พี่อุ้มทานเลย"

"ไม่ได้หรอกนี่ของข้าวหอม มีคนฝากมาให้" พอเห็นรอยยิ้มเชิงล้อเลียนที่ปรากฏอยู่เต็มใบหน้าของพี่อุ้ม ฉันก็สามารถรู้ได้ในทันทีว่าคนๆ นั้นคือใคร

Tru...Tru...Tru…

"สงสัยเจ้าตัวคงโทรมาเช็กแล้วล่ะ ว่าขนมถึงมือข้าวหอมหรือยัง" พี่อุ้มนี่ก็ชงไม่หยุด อย่าบอกนะว่ารับจ๊อบเป็นแม่สื่อ "เดี๋ยวพี่ขอตัวไปพักก่อนนะ ทานให้อร่อยจ้ะ"

หลังจากที่พี่อุ้มปลีกตัวออกไป บริเวณนี้ก็เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียว ดวงตากลมโตหลุบมองโทรศัพท์ที่แผดเสียงร้องอยู่ตรงหน้า

"ฮัลโหล" นิ้วเล็กเลื่อนกดรับสาย ก่อนจะยกขึ้นแนบหูแล้วกรอกเสียงทักทายลงไป

("กินขนมที่พี่ฝากไปให้หรือยัง") นี่คือคำแรกที่เขาเอ่ยถามฉัน และมันก็เป็นประโยคที่ฉันมักจะได้ยินทุกครั้งที่คุยกับพี่แบล็คผ่านทางโทรศัพท์

วันก่อนฉันลองถามเล่นๆ ไปแล้ว ว่าทำไมเขาถึงชอบซื้อของกินมาให้ฉันนัก ซึ่งพี่แบล็คก็ตอบกลับมาแทบจะในทันทีว่า 'แค่เห็นข้าวหอมอิ่มท้อง พี่ก็อิ่มใจ' ประโยคชวนเลี่ยนนี้เกือบทำให้ฉันขย้อนอาหารเย็นที่เพิ่งจะทานไปออกมา

"ยังเลย" ฉันตอบเพียงสั้นๆ เท่านั้น ไม่อยากอธิบายให้ยืดยาว

("ลองกินดูหน่อย แล้วบอกพี่ทีว่าหวานมั้ย")


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น