[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 27 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:8 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

EPISODE: 08


ก่อนกลับพี่แบล็คพาฉันเดินเข้าไปงานวัดเพื่อเล่นปาโป่ง ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยให้เขาสนุกอยู่คนเดียว แต่พอเห็นว่าพี่แบล็คปาโป่งจนได้ตุ๊กตาหมีมาหนึ่งตัวฉันก็เลยอยากลองเล่นดูบ้าง

จนท้ายที่สุดแล้วก็ได้ตามที่หวังเอาไว้ แม้ว่าจะเสียเงินไปหลายบาทก็ตาม ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะที่จ่ายไปมันเป็นเงินของพี่แบล็คยังไงล่ะ

ภาพของเราทั้งสองในเวลานี้ก็คือต่างคนต่างอุ้มตุ๊กตาคนละตัว ของพี่แบล็คคือตุ๊กตาหมี ส่วนที่ฉันได้มาเป็นตุ๊กตากระต่าย กติกาการเล่นคือคนที่ปาลูกโป่งแตกตามจำนวนที่ทางร้านกำหนด สามารถเลือกตุ๊กตาตัวไหนก็ได้ตามที่ตัวเองต้องการ

ฉันไม่อยากเลือกเหมือนพี่แบล็คก็เลยตัดสินใจเอาตุ๊กตากระต่ายมาแทน แม้ว่าหมีจะดูน่ารักกว่ามากก็ตาม

"แลกกัน" ตุ๊กตาหมีตัวนั้นถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน

"หืม?" คิ้วเรียวเล็กเลิกขึ้นสูง เนื่องด้วยความแปลกใจในประโยคคำพูดของเขาเมื่อสักครู่นี้

"เอาตุ๊กตากระต่ายตัวนั้นมาให้พี่ ส่วนข้าวหอมก็เอาตัวนี้ไป" พี่แบล็คยังคงคะยั้นคะยอไม่หยุด อีกนิดก็จะจับตุ๊กตาหมีตัวนั้นของตัวเองยัดใส่มือฉันแล้ว

"แลกทำไม พี่ไม่ชอบหมีเหรอ น่ารักจะตายไป" อย่างน้อยก็น่ารักกว่าของฉันแล้วกัน

"นานๆ ทีเราจะได้มาเที่ยวด้วยกัน พี่ก็อยากได้ของแทนใจบ้างไง เวลาเห็นจะได้นึกถึงหน้าเจ้าของ" 

"งั้นถ้าข้าวแลกกับพี่ แบบนี้เวลามองตุ๊กตาหมีข้าวไม่ต้องนึกถึงหน้าพี่ไปด้วยเหรอ" ไม่คาดคิดเลยว่าพี่แบล็คจะมีอารมณ์โรแมนติกเหมือนกับในละครที่ฉันเคยดู

ซึ่งก็จำไม่ได้แล้วว่าเรื่องไหน ที่นางเอกเขินหน้าดำหน้าแดงเวลาหยิบสิ่งของแทนใจที่พระเอกให้ออกมาดูในยามต้องห่างกัน สำหรับฉันแล้วคงไม่มีอาการขวยเขินอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก มีแต่เวลาโกรธจะจับสิ่งของแทนใจทุ่มลงพื้นเสียมากกว่า

ประหนึ่งว่าสิ่งนั้นคือตัวแทนของบุคคลที่ทำให้ฉันต้องมีน้ำโห

พอลองมาคิดๆ ดูแล้วฉันก็พอจะรู้ชะตาของน้องหมีแล้วล่ะ ว่าจะมีสภาพแบบไหนต่อจากนี้ เพราะพี่แบล็คยิ่งชอบกวนอารมณ์ฉันอยู่ด้วย น้องคงโดนจับทุ่มเช้ากลางวันเย็น และก่อนนอนแน่ๆ

"ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ข้าวจะต้องนึกถึงพี่ตลอดเวลา...อะ เอาไปครับ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มข้างมุมปากหนา ยังไม่ทันได้โต้แย้งตุ๊กตาหมีตัวนั้นก็ถูกจับยัดเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของฉันแทนที่ตุ๊กตากระต่าย

"ถ้าวันไหนจะเอาคืนแล้วเห็นว่าน้องหัวหลุดก็อย่ามาว่าแล้วกัน"

ตุ๊กตาหมีตัวนี้ที่พี่แบล็คขอแลก จะสามารถคงสภาพสมบูรณ์ไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ...

 

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วนับตั้งแต่วันที่พี่แบล็คพาฉันไปเที่ยวงานวัด โชคดีที่วันนั้นพ่อติดเคสใหญ่อยู่ที่โรงพยาบาล ฉันก็เลยไม่ถูกพ่อซักเรื่องที่กลับบ้านดึก และโชคดีซ้ำสองที่ไม่มีพลเมืองดีที่ชอบทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกรายงานให้พ่อฉันรับรู้ 

ดังนั้นช่วงนี้ชีวิตของฉันจึงกลับเข้าสู่โหมดปกติอีกครั้ง จะมีอะไรแปลกๆ ก็ตรงที่พี่แบล็คชอบโทรมาคุยกับฉันทุกวี่ทุกวันนี่แหละ พอไม่ได้เจอหน้าขอได้ยินเสียงก็ยังดีอะไรประมาณนี้ 

แต่ถึงพี่แบล็คจะไม่ได้แวะเวียนมาหา ทว่าเขาก็ยังอุตส่าห์วานให้ไอซ์มาส่งเสบียงให้ฉันตลอดเวลาที่เข้าเวร บางครั้งมีเวรดึกพี่แบล็คก็จะเป็นฝ่ายมาเอง ก็ถือว่าพี่แบล็คเลือกเวลามาได้ถูก เพราะช่วงดึกจะไม่ค่อยมีสายตาสอดรู้สอดเห็นมากสักเท่าไหร่ 

"ข้าวหอม หมอปลื้มเรียกพบจ้ะ"

ฉันล่ะอยากจะทำเป็นหูทวนลมเมื่อได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจากของพี่อุ้ม ชีวิตสงบสุขได้ไม่ทันไรมารก็เรียกให้เข้าไปพบเสียแล้ว

"หมอปลื้มได้บอกมั้ยคะว่าเรื่องอะไร" ปลายปากกาถูกจรดเขียนลงบนเอกสารทีละแผ่น ขณะที่ริมฝีปากบางก็ขยับพูดเพื่อไถ่ถามไปด้วย

"ไม่ได้บอกจ้ะ"

"ถ้างั้นเดี๋ยวข้าวมานะคะ" ฉันรวบรวมเอกสารที่เพิ่งจดๆ เขียนๆ เมื่อสักครู่นี้วางให้เป็นระเบียบเรียบร้อย โดยไม่ลืมที่จะหาอะไรมาทับไว้กันปลิว

จากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกมา เพื่อตรงไปยังห้องทำงานของคุณหมอปลื้ม

ฉันยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามครั้งอย่างมีมารยาท เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากคนที่นั่งอยู่ข้างในห้องจึงยื่นมือไปบิดลูกบิดแล้วผลักเข้าไป

"หมอปลื้มมีอะไรคะ" เมื่อเจอหน้าเขาแล้ว ฉันก็ไม่รอช้าที่จะเปิดปากถามถึงธุระที่ทำให้เขาเรียกฉันเข้าพบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น