[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 23 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:6 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

พอได้อยู่ในอ้อมกอดของท่าน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายอย่างห้ามไม่อยู่

"ฮึก...ทำไมพ่อถึงไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของข้าวบ้างเลย"

"ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร มีแม่นี่ไงที่เข้าใจหนู" ฝ่ามือนุ่มทั้งลูบเส้นผมยาวสลวย และแผ่นหลังของฉันสลับกันไปมาเป็นพัลวัน น้ำเสียงอบอุ่นของท่านทำให้หัวใจที่ถูกบีบรัดจากความอึดอัดค่อยๆ คลายออกทีละนิด

"ข้าวขอโทษนะคะที่ทำให้แม่ลำบากใจไปด้วย" ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้แม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ อีกคนก็สามี ส่วนอีกคนก็ลูก

"อย่าโทษตัวเอง เรื่องทุกอย่างมันต้องดีขึ้น ข้าวหอมไม่ต้องคิดมากนะลูก แม่อยู่ข้างหนูเสมอ"

"ค่ะ" ฉันจะเชื่อที่แม่พูดก็แล้วกัน ขอคาดหวังสักนิดว่าสักวันเรื่องต้องจบลงด้วยดี

"วันนี้จะไปทำงานหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวแม่โทรไปลาให้"

"ไหวค่ะ" ไม่ว่าจะทำอาชีพไหน สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือต้องแยกเรื่องส่วนตัวและเรื่องงานออกจากกัน

ถ้าจะให้ฉันลางานเพราะเพิ่งทะเลาะกับพ่อ ฉันคงทำไม่ได้หรอก อาจจะมีคนไข้อีกหลายคนที่ต้องการให้ฉันดูแล

"แล้วนี่หิวหรือเปล่า แม่จะลงไปยกของกินขึ้นมาให้"

"ไม่ค่ะ" ต่อให้หิวจนน้ำย่อยแทบกัดกระเพาะ ทว่าฉันก็ทานอะไรไม่ลงอยู่ดี มันไม่สมควรเลยที่ฉันทำแบบนี้ เพราะงั้นอย่าได้เลียนแบบฉันเลย

"งั้นก็นอนพักอีกสักหน่อยนะ เดี๋ยวแม่ขึ้นมาปลุก" เมื่อฉันพยักหน้ารับคำ ร่างบางของผู้เป็นแม่ก็ลุกออกจากห้อง

ฉันเดินไปล็อกประตู ก่อนจะเดินกลับไปนั่งบนเตียงอีกครั้ง และไม่ลืมที่จะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มาถือไว้เพื่อโทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเอง

("ว่าไง") เสียงสัญญาณดังขึ้นค่อนข้างนาน กว่าปลายสายจะกดรับพร้อมด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"เธอนอนอยู่เหรอ" ถึงอยากจะระบายให้พ้อยท์ฟังมากแค่ไหน แต่ถ้าเพื่อนยังอยากจะนอนฉันคงต้องถอยก่อน

("น้ำเสียงแบบนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า พูดมาเลยก็ได้") พ้อยท์ย้อนถามกลับมา

"ฉัน...ทะเลาะกับพ่อ" ฉันเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟังตั้งแต่ต้นจนจบ และพอเล่ามาถึงจุดที่พ่อตบหน้าฉัน พ้อยท์ก็โวยดังลั่นจนต้องขยับโทรศัพท์ให้ออกห่างจากหู

("พ่อเธอไม่ควรทำแบบนี้! ทำไมถึงได้ไม่ชอบพี่แบล็คอะไรขนาดนั้น") คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบ เพราะแม้แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัด ว่าทำไมพ่อถึงไม่ชอบพี่แบล็คขนาดนั้น พอถูกย้อนถามก็ไม่รู้จะตอบเพื่อนยังไงเหมือนกัน

"ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว อึดอัดยังไงก็ไม่รู้" หลายคนคงจะคิดว่าบ้านเป็นสถานที่ที่อยู่แล้วทำให้สบายใจที่สุด แต่กับบางคนแล้ว 'บ้าน' ก็ไม่ต่างอะไรกับห้องขัง หรือหนักสุดก็คือนรก

ถ้าไม่มีแม่อยู่ด้วยฉันก็คงหนีไปตายเอาดาบหน้าแล้วล่ะ

("ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็แยกตัวออกมาอยู่คนเดียวเลย แล้วนี่พี่ชายเธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหรือเปล่าเนี่ย")

"ไม่น่าจะรู้ พี่ฉันยังไม่กลับมาบ้านเลย" ล่าสุดที่กลับมาก็ตอนที่ทานข้าวพร้อมหน้ากันวันนั้น

พี่ขอบฟ้าซื้อคอนโดอยู่ใจกลางเมือง เพราะใกล้ออฟฟิศทำงานของพี่เค้า ถ้าช่วงไหนงานเยอะก็ไม่กลับบ้าน ซึ่งฉันคิดว่าคงจะเป็นช่วงนี้นี่แหละ

("ลองปรึกษาพี่ขอบฟ้ามั้ย ให้พี่เค้าหาที่อยู่ให้")

"ไม่ดีกว่า ฉันไม่อยากทำให้พี่ขอบฟ้าไม่สบายใจไปอีกคน" จริงๆ ก็ปรึกษาได้ แต่ถ้าพี่ขอบฟ้ารู้เรื่องที่พ่อตบฉัน เขาคงไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่ ด้วยความที่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พี่ชายทะเลาะกับพ่อไปอีกคน ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจเลือกที่จะปิดปากเงียบ

แม่เองก็คงไม่พูดอะไรให้พี่ขอบฟ้าฟังอยู่แล้ว ตรงนี้สบายใจไปได้เลย

("งั้นลองปรึกษาพี่แบล็คดูมั้ยล่ะ") คำแนะนำของพ้อยท์ทำให้ฉันเกิดความคิดที่ว่า 'พี่แบล็คอีกแล้วเหรอ?' แวบเข้ามาในหัว

"แค่ขอให้มาเป็นแฟนหลอกๆ ให้ฉัน พี่แบล็คก็ลำบากมากพอแล้ว ไม่ต้องให้เขามาปวดหัวกับเรื่องของฉันมากนักหรอก" ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เขามาวุ่นวายหรืออะไร แต่ฉันเกรงใจจริงๆ ทุกอย่างที่เขาทำให้ฉันมันก็มากพอแล้ว มากจนไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไงถ้าหากเรื่องทุกอย่างจบลง

("จริงๆ ก็อยากแนะนำว่าให้รีบมีผัวแล้วหนีตามกันไปเลย") ฉันรู้ว่าพ้อยท์แค่พูดเล่นๆ เพื่อไม่ให้บทสนทนาตึงเครียดมากเกินไป

แต่ถ้าหากหมดหนทางจริงๆ คำแนะนำเล่นๆ นี้มันก็น่าสนใจ…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #94 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 14:52
    พ๊อยยยยยย555555
    #94
    0
  2. #36 kanyalakputboi (@kanyalakputboi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 20:27
    เจิมมมมม
    #36
    0