[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 22 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:6 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

"อย่าทำกับลูกแบบนี้!!" เงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็เห็นร่างบางของแม่ยืนกั้นกลางระหว่างฉันกับพ่อ เพื่อขวางท่านเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายร่างกายฉันมากไปกว่านี้

ถ้าถามว่าทำไมฉันยังยืนนิ่ง...เหตุผลก็เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่โดนพ่อตบ ไม่ช็อกสิแปลก บวกกับยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรให้พ่อโมโหถึงขนาดลงไม้ลงมือกับฉันแบบนี้

"ก็เพราะลูกมันไม่รักดี ถ้าไม่สั่งสอนซะตั้งแต่ตอนนี้เดี๋ยวก็ได้ท้องไม่มีพ่อ!!"

ตรรกะอะไรของพ่อกันนะ แล้วสรุปว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่…

"พ่อช่วยคุยกับข้าวด้วยเหตุผลเหมือนอย่างทุกทีหน่อยสิคะ" กลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่กลางลำคอได้แล้วจึงเปิดปาก "แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน"

"ไปคุยกันข้างล่าง" พ่อเดินนำไปก่อน แต่พอฉันจะเดินตามไปกลับถูกแม่ดึงรั้งข้อมือเอาไว้

"ข้าวไม่ต้องลงไปหรอกลูก เดี๋ยวแม่คุยกับพ่อเอง" ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของแม่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ ข้าวจะคุยเอง" ฉันค่อยๆ แกะมือแม่ออก แล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง

เมื่อก้นแตะเบาะโซฟาที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่พ่อนั่ง บรรยากาศรอบกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป มันให้ทั้งความรู้สึกทั้งอึดอัดและกดดัน

"ข้าวหอมคบกันมันแล้วใช่มั้ย ตอบพ่อมาเดี๋ยวนี้" นี่ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่คือการบังคับให้ฉันยอมสารภาพตามตรงต่างหาก

"ใช่ค่ะ" และฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปฏิเสธ แม้ว่านั่นจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ตาม

ฉันคิดเอาไว้แล้วล่ะ ว่าหมอปลื้มต้องเอาเรื่องที่ฉันมีแฟนมาคุยกับพ่อ

"เลิกกับมันซะ! ข้าวหอมต้องคบกับผู้ชายที่พ่อเลือกให้เท่านั้น"

"หมอปลื้มน่ะเหรอคะที่พ่อเลือกให้? นี่พ่อเลือกดีแล้วจริงๆ เหรอคะ" ถ้าได้ใช้ชีวิตกับผู้ชายแบบนั้นฉันคงหงุดหงิดตาย

"ข้าวหอม!!" พ่อลุกพรวดขึ้นยืน พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อฉันเสียงดังลั่น จนแม่ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ต้องรีบเข้ามาห้ามโดยการจับยึดท่อนแขนพ่อเพื่อรั้งเอาไว้

"ทั้งชีวิตข้าวถูกพ่อบงการมามากพอแล้ว แต่สำหรับเรื่องนี้...ข้าวจะไม่ยอมเด็ดขาด!!" เป็นครั้งแรกที่ขึ้นเสียงใส่พ่อผู้ให้กำเนิดแบบนี้ ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด ซึ่งฉันคิดว่าวินาทีนี้ฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อถูกบังคับและกดดันมากๆ แน่นอนว่าสักวันก็ต้องระเบิดในที่สุด

"ข้าวหอมไม่เคยทำตัวแย่ๆ แบบนี้กับพ่อ เพราะมันใช่มั้ยที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้"

ไม่...ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้น ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะพ่อคนเดียว

"ข้าวหอมขึ้นไปอยู่บนห้องนะลูก เดี๋ยวแม่ขอคุยกับพ่อก่อน ถือว่าแม่ขอร้องนะ" ดวงตาของแม่กำลังสั่นไหว เห็นดังนั้นฉันก็ไม่กล้าที่จะตอบโต้อะไรพ่อกลับไปอีก

ในสถานการณ์ตอนนี้แม่คือคนกลาง ท่านย่อมเป็นคนที่ลำบากใจมากที่สุด

"ก็ได้ค่ะ" ฉันรับคำอย่างว่าง่าย สองเท้ารีบก้าวเดินออกมาจากตรงนั้น เพื่อกลับขึ้นไปอยู่บนห้องของตัวเอง

เมื่อบานประตูปิดลง หนำซ้ำภายในห้องยังเงียบสงัด ฉันจึงจมปลักอยู่กับความคิดของตัวเองที่ตีรวนอยู่ในหัว

เคยไหม? ที่พอทำตัวแย่ๆ ไปแล้วดันมารู้สึกผิดทีหลัง

ฉันกำลังอยู่ในอารมณ์นั้นเลย แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันก็ต้องถูกพ่อบงการชีวิตไปจนตายนั่นแหละ

พ่อแม่บางคนอยากเลือกสิ่งดีๆ ให้กับลูกตัวเอง แต่ก็ไม่เคยถามลูกสักครั้งว่าต้องการหรือเปล่า อะไรที่คนรับได้มาด้วยความไม่เต็มใจ จะทำให้เขามีความสุขจริงๆ น่ะเหรอ…

ฉันพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่ท้ายที่สุดมันก็ร่วงผล็อยลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

"ข้าวหอม แม่ขอเข้าไปหน่อยนะลูก" หูได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามาหลังจากประโยคนั้นของแม่จบลง

ฉันไม่หันไปมองท่าน แต่ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ

"มีอะไรหรือเปล่าคะแม่" เสียงที่เปล่งออกไปค่อนข้างขึ้นจมูกไม่น้อย

"ไม่ต้องร้อง" แม่ทรุดนั่งลงตรงปลายเตียงข้างๆ ฉัน ฝ่ามืออบอุ่นที่คอยโอบอุ้มฉันตั้งแต่เด็กจนโตเอื้อมมาคว้าตัวฉันเข้าไปกอดแนบอก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #93 09122547 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 14:49
    กอดๆข้าววววว
    #93
    0
  2. #90 PinkZa547 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:36
    เเง่ อีปลื้มมันหม้อ
    #90
    0
  3. #35 119288 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 16:22
    พี่แบล็ครีบพาน้องหนีด่วน
    #35
    0