[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 20 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:5 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

"ตามใจ" จะทำอะไรก็ทำเลย เพราะรู้แล้วล่ะว่าต่อให้พูดห้ามยังไงพี่แบล็คก็ยังจะดื้อดึงและหาเหตุผลมาโต้แย้งเสมอ

แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่ยอมเขาตลอดด้วยล่ะ...

 

มื้อนี้พี่แบล็คก็เป็นเจ้ามือเฉกเช่นทุกครั้ง พอเช็กบิลเสร็จเขาก็ขับรถไปส่งฉันที่บ้าน ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วด้วย คงต้องให้เขาจอดห่างๆ จากบ้านฉันสักหน่อยแล้วล่ะ

"พี่แบล็คจอดรถห่างๆ หน่อยนะ เผื่อพ่อออกมาเห็น" ฉันไม่รู้ด้วยว่าพ่อเข้าเวรอยู่ที่โรงพยาบาลหรือกลับมาบ้านแล้ว ก็เลยอดที่จะกังวลไม่ได้ 

"ถ้างั้นพี่จอดตรงนี้แล้วกัน" รถมอเตอร์ไซค์ขับเคลื่อนเข้าไปจอดยังหลังพุ่มไม้ ที่โผล่พ้นออกมาจากรั้วบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งก็คือเพื่อนบ้านของฉันเอง

"ขอบคุณค่ะ" ฉันค่อยๆ สไลด์ตัวลงจากเบาะรถเพื่อยืนบนพื้น เมื่อกล่าวตามมารยาทจบก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

จังหวะที่ก้าวเข้าไปในเขตบ้าน หูก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของพี่แบล็คขับบึ่งออกไป ดวงตากลมโตหันไปมองก็เห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปทีละนิดจนลับสายตา

"กลับมาแล้วเหรอลูก หิวข้าวหรือเปล่า แม่จะทำให้" ทักทายด้วยประโยคแบบนี้พร้อมน้ำเสียงอ่อนโยน คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนอกจากแม่ของฉัน

"ข้าวทานมาแล้วค่ะแม่" ฉันตอบแม่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดท่านแล้วหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ 

แม่มักจะตื่นเช้าแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้วล่ะ เพราะท่านต้องใส่บาตรในทุกๆ เช้า และทำอาหารเตรียมไว้ให้พวกเราทาน

"ถ้างั้นก็ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วพักผ่อนนะลูกนะ" ฝ่ามือของแม่วางลงบนศีรษะของฉันพลางลูบเบาๆ 

เมื่อกอดแม่จนพอใจแล้วฉันถึงได้เดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง บางทีก็คิดนะ ว่าถ้าพ่อฉันมีนิสัยแบบเดียวกับแม่จะเป็นอะไรที่ดีมากๆ ครอบครัวของเราคงกลายเป็นครอบครัวต้นแบบแห่งความสงบสุข

แต่อย่างว่า...ฉันคงได้แค่หวังลมๆ แล้งๆ เท่านั้น

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง และไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กโซเชียลก่อนจะนอนพักผ่อน

PoiEiEi: เป็นไงบ้าง พี่แบล็คยอมมั้ย?

และข้อความที่เด้งขึ้นโชว์เป็นอันดับแรกก็คือข้อความจากพ้อยท์ จากที่อ่านฉันจับใจความได้ว่าเพื่อนคงทักมาเพื่อถามความคืบหน้าถึงเรื่องที่เพิ่งให้คำแนะนำไป

KhaoHom: ยอมวันนี้ แล้วก็ได้ทำหน้าที่วันนี้เลยด้วย

ฉันพิมพ์ข้อความแล้วส่งกลับไป ใจก็ไม่คิดหรอกว่าพ้อยท์จะตอบกลับมารวดเร็ว ราวกับรอคอยให้ฉันเม้ามอยท์ทั้งวันทั้งคืน

PoiEiEi: อย่าบอกนะว่าพี่แบล็คกับหมอปลื้มเจอกันแล้ว

KhaoHom: นี่เธอตื่นทำไมแต่เช้าเนี่ย

PoiEiEi: บอมส์ไม่สบายน่ะ ฉันดูแลเขาทั้งคืนจนตอนนี้ยังไม่ได้นอนเลยเนี่ย

PoiEiEi: แต่ช่างเรื่องของฉันเถอะ เธอเม้าท์มาเลยอยากรู้

บอมส์ที่พ้อยท์กล่าวถึงก็คือแฟนหนุ่มของเธอเอง สองคนนี้ก็ถือว่าคบกันมานานมากแล้ว และก็ผ่านอุปสรรคมาอย่างโชกโชนเช่นกัน เรื่องมือที่สามและความเจ้าชู้ของบอมส์นี่แหละตัวดีเลย แต่สุดท้ายก็ถูกพ้อยท์เอาคืนได้อย่างเจ็บแสบเช่นกัน 

KhaoHom: ก็ทั้งเจอแล้วก็มีปะทะฝีปากกันนิดหน่อย

PoiEiEi: ถ้าให้ทาย พี่แบล็คเป็นคนเริ่มใช่มั้ย

KhaoHom: รู้เหมือนตาเห็น

PoiEiEi: แน่นอน พี่แบล็คหวงเธอจะตาย นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?

KhaoHom: ฉันง่วงแล้ว ขอไปนอนก่อนนะ ค่อยคุยกันใหม่

PoiEiEi: บ่ายเบี่ยงตลอด เคๆ ฉันก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน บาย

เมื่อบทสนทนาในแอปพลิเคชันไลน์จบลง ฉันจึงกดปิดหน้าจอแล้วคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ก่อนจะหลับตาลง

บางทีฉันคงเมินพี่แบล็คมากเกินไป จึงมองข้ามความรู้สึกที่เขาพยายามแสดงออกมาให้เห็น คนรอบข้างรู้หมดว่าเขาคิดยังไง หรือรู้สึกแบบไหน กลับกันดันเป็นฉันเองที่ไม่เคยเปิดตาเปิดใจที่จะรับรู้…

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #88 PinkZa547 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 22:58
    เจิมมมมค่า
    #88
    0