[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 19 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:5 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

ฉันไม่รอให้เขาพูดอะไรออกมาอีก จึงเลือกที่จะตัดบทแล้วเดินออกมา เพื่อไปหาพี่แบล็คที่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่

พอเขาเห็นฉันก็รีบเก็บมันยัดใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองทันที

"พี่นั่งรอข้าวหอมออกเวรจนหิวแล้ว จะทำยังไงดีนะ" ร่างสูงที่เดินอยู่ข้างกันเอ่ยพูดขึ้นมา พลางยกมือขึ้นลูบท้องตัวเอง

"ก็กลับบ้านไปกินข้าว" เขายังหวังคำตอบดีๆ จากฉันอีกหรือไง ก็มีให้แค่คำนี้แหละ

ถ้ายอมกลับไปตั้งแต่ตอนแรกป่านนี้กินอิ่มนอนหลับไปนานแล้ว ไม่ต้องมานั่งหิ้วท้องรอฉันแบบนี้หรอก

"ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อย ถือว่าเป็นค่าจ้างที่พี่ช่วยเป็นไม้กันหมาให้ไง"

อ๋อ...ที่แท้ก็ทำดีหวังผลนี่เอง

และช่างโชคร้ายที่ฉันดันแจกจ่ายขนมที่เขาซื้อมาให้กับพวกพี่ๆ พยาบาลหมดแล้ว ไม่งั้นก็คงจะให้เขาคืนกลับไปเพื่อกินแก้หิว

"เลือกร้านไกลๆ จากโรงพยาบาลหน่อยนะ" สุดท้ายก็ต้องยอมเขาอยู่เรื่อย ชีวิตฉันสามารถเลือกทำตามใจตัวเองได้บ้างหรือเปล่าเนี่ย เกิดมาไม่รู้จักคำว่าปฏิเสธหรือไงห๊ะข้าวหอม!

"ได้แน่นอนครับ ปะไปกันเถอะ" พี่แบล็ครับคำอย่างแข็งขัน ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับที่ข้อมือของฉันเพื่อกอบกุม

"เดี๋ยวมีคนมาเห็น" พยายามบิดข้อมือออก แต่มันก็ไม่เป็นผล หนำซ้ำพี่แบล็คยังตั้งหน้าตั้งตาดึงฉันให้เดินตามเขาไปยังมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล

"ฟ้ายังมืดอยู่เลย ไม่มีใครสังเกตหรอก"

น้อยไปสิ ถ้าคนมันอยากจะเผือกต่อให้มีอุปสรรคมากแค่ไหนมันก็ต้องเผือกให้ได้ นี่คือสัจธรรม

"ถ้าเกิดเรื่องนะ จะบิดให้หูขาดเลยคอยดู!" ฉันทำทีเป็นขู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าพี่แบล็คจะสะเทือนไหม รายนี้ยิ่งชอบทำเป็นหูทวนลมอยู่ด้วย

"แค่บิดหูเองเหรอ ไม่สนใจทำอย่างอื่นด้วยหรือไง พี่ยินดีรับบทลงโทษทุกอย่างเลยนะ" ร่างสูงหยุดเดินกะทันหัน พลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้เสียจนฉันต้องผงะถอยหลัง

"พี่แบล็ค" น้ำเสียงถูกกดต่ำ สายตาที่มองตรงไปยังเขาก็หรี่แคบ นี่ถือว่าเป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง ถ้าพี่แบล็คยังไม่หยุดเดี๋ยวได้โดนจริงๆ แน่

บทลงโทษของฉันก็คือการเตะผ่าหมากใจกลางกล่องดวงใจของเขา…

"เคๆ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ขึ้นมาสิ" พี่แบล็คตวัดขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ แล้วจึงค่อยๆ ถอยรถออกมาจากช่องจอดเพื่อให้ฉันขึ้นนั่งได้สะดวก

ฉันปีนป่ายขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเขาอย่างระมัดระวัง และเลือกที่จะจับยึดส่วนที่ยื่นออกมาตรงท้ายเบาะแทนที่จะกอดเอวพี่แบล็ค

พี่แบล็คขับรถไม่เร็วมากนัก เพราะมีฉันนั่งซ้อนท้ายอยู่ด้วย ไม่นานก็มาถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นร้านข้าวต้มโต้รุ่ง

เมื่อหาที่นั่งได้เราสองคนก็ช่วยกันสั่งอาหาร เมนูที่เลือกมาทานคู่กับข้าวต้มนั้นก็มีต้นอ่อนทานตะวันผัดน้ำมันหอย ปลาหมึกผัดไข่เค็ม และสุดท้ายก็เป็ดพะโล้

"เดี๋ยวพี่มา" พี่แบล็คยืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูงระหว่างที่กำลังรออาหารมาเสิร์ฟ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนก็จำต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดต่อมาของฉัน

"ถ้าจะไปสูบบุหรี่ ข้าวจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ" ไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่สายตาฉันดันหันไปเห็นพอดีว่าพี่แบล็คหยิบซองบุหรี่และไฟแช็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"เป็นห่วงพี่เหรอ?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างตั้งคำถาม แต่ก็ยังไม่ยอมนั่งลงอยู่ดี

"เปล่า เวลานั่งซ้อนท้ายเดี๋ยวมันจะเหม็นก็เลยไม่ชอบ" อันที่จริงนั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก ฉันอยากให้พี่แบล็คเลิกสูบมันไปซะ เพื่อสุขภาพที่ดีของเขาเอง

"งั้นพี่ไม่สูบก็ได้ ถือว่าเป็นรางวัลที่ข้าวหอมยอมแทนตัวเองด้วยชื่อ" พี่แบล็คทรุดตัวลงนั่งตามเติม

เมื่อครู่ฉันพูดแบบนั้นจริงเหรอ? ไม่เห็นจะรู้ตัวเลยสักนิด แต่ก็เอาเถอะ ถ้ามันทำให้เขายอมง่ายๆ ก็ดี

"ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะครับ" พนักงานยกถาดที่มีอาหารกลิ่นหอมฉุยชวนน้ำลายสอวางอยู่บนนั้นมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ฉันและพี่แบล็คพยักหน้ารับ พนักงานคนนั้นจึงทยอยหยิบจานอาหารวางลง

"พี่หิวไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องตักให้ข้าวหรอก" ฉันรีบห้าม เมื่อเห็นว่าพี่แบล็คบริการฉันด้วยการตักอาหารให้

ความจริงฉันก็ไม่ได้หิวอะไรขนาดนั้น แค่มาเป็นเพื่อนเขาเฉยๆ จะให้คนหิวมาคอยเอาอกเอาใจก็กระไรอยู่  

"ได้ไง ข้าวอุตส่าห์มานั่งกินเป็นเพื่อน พี่ก็ต้องบริการบ้างอะไรบ้าง"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น