[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 18 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:5 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

EPISODE: 05


"มันดึกแล้วพี่ไม่กลับไปพักผ่อนเหรอ" ไม่ได้จะไล่เขาทางอ้อม แต่จากที่ก้มมองดูนาฬิกาตรงข้อมือตอนนี้เวลาก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว

"ข้าวออกเวรตอนไหน"

"อีกสองชั่วโมง" ฉันตอบตามความจริง พี่แบล็คทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ย

"แล้วจะกลับยังไง" พี่แบล็คยังคงตั้งคำถามไม่หยุด แต่น่าแปลกที่ฉันไม่รู้สึกรำคาญเลยที่จะต้องตอบทุกคำถามของเขา ต่างจากอีกคน แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดแล้ว

"คงขอติดรถพี่พราวไป" พี่พราวก็คือพยาบาลเช่นกัน บ้านพี่เค้าอยู่ซอยเดียวกับฉัน อีกอย่างก็บอกเธอไว้แล้วว่าจะขอกลับด้วย

"แต่บ้านเขาถึงก่อนไม่ใช่เหรอ แบบนี้ข้าวไม่ต้องเดินกลับเองหรือไง" ที่พี่แบล็คพูดแบบนั้นมันก็จริง ถึงฉันกับพี่พราวจะอยู่ซอยเดียวกัน แต่บ้านพี่เค้าก็ถึงก่อน เวลาขอติดรถพี่พราวกลับบ้านทีไรฉันก็ต้องเดินต่อไปอีกนิด

"เดินสิ"

"พี่จะไปส่งเอง เดี๋ยวนั่งรออยู่ตรงนั้นนะ" นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังเก้าอี้นั่งรอที่เรียงรายอยู่ ซึ่งเวลานี้ก็ไม่มีผู้คนมานั่งมากมายนัก แต่ถ้าเป็นอย่างอื่น...ก็ไม่รู้สิ "ส่วนขนมนี่ก็เอาไปด้วย ไว้กินรองท้อง"

ถุงพลาสติกสามสี่ถุงที่พี่แบล็คถือมาในตอนแรกถูกยัดเข้ามายังใจกลางฝ่ามือของฉัน เมื่อก้มมองก็เห็นว่าภายในนั้นเต็มไปด้วยขนมหลากหลายชนิดไม่ซ้ำกัน

"กินหมดนี่น้ำหนักคงขึ้นแบบฉุดไม่อยู่" อันที่จริงฉันก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องน้ำหนักสักเท่าไหร่ ที่พูดออกไปแบบนั้นก็แค่ต้องการแซะพี่แบล็คเฉยๆ

เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องซื้อของกินมาให้ตลอด แบบนี้มันคือการขุนให้ฉันอ้วนชัดๆ เลย

"ผู้หญิงมีเนื้อมีหนังน่ารักจะตาย แต่พี่ว่าข้าวหอมก็น่ารักตลอดอยู่แล้วนะ นี่พี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะ"

ฉันได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของเขาที่เอื้อนเอ่ยออกมา ทว่าเจ้าของประโยคกลับเอาแต่ยิ้มกริ่มด้วยนัยน์ตาเป็นประกายเจิดจ้า

พี่แบล็คต้องการทำให้ฉันเขินใช่ไหม?...แน่นอนว่ามันได้ผล

"ไปทำงานแล้ว!" แสร้งขึ้นเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนอาการขวยเขินของตัวเอง ก่อนที่สองเท้าจะรีบก้าวยาวๆ เดินหนีจากเขา แม้ว่าขาสั้นๆ นี้จะไม่เป็นใจก็ตาม

กว่าจะเดินพ้นออกมาจากพี่แบล็คได้ก็เล่นเอาซะฉันหอบเลยทีเดียว

"ตั้งสติๆ อย่าอ่อนไหว" มือบางยกขึ้นมาตีที่ใบหน้าของตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติที่เตลิดไปไหนต่อไหนให้กลับมา

เมื่อรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ฉันจึงกลับไปทำงานต่อ

พี่แบล็ครุกตั้งนานไม่หวั่นไหว แต่ตอนนี้กลับมาเป็นซะอย่างนั้น...

 

กว่าจะได้ออกเวรฉันก็แทบหมดเรี่ยวแรง ไม่ใช่เป็นเพราะว่าดูแลคนไข้ แต่กลับเป็นเพราะคุณหมอปลื้มต่างหากล่ะ

ทุกครั้งที่พูดคุยกันไม่มีอะไรเลยที่เกี่ยวข้องกับงาน เขามักจะตั้งคำถามเรื่องส่วนตัวของฉัน ซึ่งมันเป็นอะไรที่น่ารำคาญมาก

จากตอนแรกที่คิดว่าเขาสุภาพ เวลานี้และตอนนี้ฉันขอถอนความคิดนั้นเลยแล้วกัน!

"พี่ไปส่ง" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหมอปลื้มส่งผลให้ฉันหยุดชะงัก

ทำไมวันนี้ถึงมีแต่คนอยากไปส่งฉันกันนะ เมื่อครู่ก็แอบแวะไปบอกพี่พราวแล้วซึ่งพี่เค้าก็โอเค จึงนึกว่าจะได้กลับกับพี่แบล็คอย่างสบายใจแล้ว ทว่าดันมีบางคนมาทำพัง

"คุณหมอต้องอยู่เวรไม่ใช่เหรอคะ" ฉันแอบดูตารางการทำงานของเขาอยู่นะ วันนี้เขาไม่ได้ออกเวรพร้อมฉันสักหน่อย

"แป๊บเดียวคงไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่..."

"ไม่ได้ค่ะ จะมาใช้เวลางานทำแบบนี้ไม่ได้ เกิดมีเคสด่วนเข้ามาจะทำยังไง" ฉันรีบพูดแทรกเขาขึ้นมา ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูดอะไรออกมาอีก "คนไข้ต้องมานั่งรอหมอเหรอคะ?"

ถ้ามีธุระด่วนหรือจำเป็นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่จะไปส่งฉันในเวลางานของตัวเองเนี่ยนะ? ไร้เหตุผลสิ้นดี

"ข้าวหอมไม่พอใจพี่เหรอครับ"

ยัง ยังจะมาถามอีก…

"ไม่ใช่ไม่พอใจค่ะ แต่อยากพูดเพื่อให้คุณหมอคิดได้" ถึงแท้จริงแล้วจะไม่ใช่อย่างนั้น แต่ก็จำต้องโกหก "ข้าวขอตัวนะคะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #87 NingKunthida12 (@NingKunthida12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:23
    หือลงให้ใหม่หรอคะ จะได้ดีใจ พอดีเราก้ไม่ทันอ่านจบโดนปิดก่อน
    #87
    1
    • #87-1 JAMBENZ (@fancy99bb) (จากตอนที่ 18)
      27 ตุลาคม 2562 / 22:19
      ลงถึงแค่ตอนที่17 ค่ะ
      #87-1
  2. #33 kajeab4792 (@kajeab4792) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 06:29
    ข้าวหอมไม่เอา เจ้ขอ..
    #33
    0