[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 13 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:3 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

        KhaoHom: ไม่ตลกนะเว้ย นี่ซีเรียสอยู่


PoiEiEi: ใจเย็นวัยรุ่น มีไรว่ามา พร้อมให้คำปรึกษา


KhaoHom: พ่อพาฉันมาแนะนำกับใครก็ไม่รู้ ดูท่าว่าจะถูกคลุมถุงชนเข้าให้แล้วล่ะ


PoiEiEi: อาจจะไม่มีไรก็ได้ รอดูไปก่อน ถ้าใช่จริงๆ เดี๋ยวฉันช่วย


KhaoHom: ช่วยยังไง?


ขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าควรจัดการยังไงดีหากมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ และฉันก็ไม่ได้ตื่นตูมไปเองด้วย การกระทำและคำพูดของพ่อหลายๆ อย่างมันทำให้ฉันคิด!


PoiEiEi: ยังคิดไม่ออก


PoiEiEi: (สติกเกอร์หัวเราะ)


KhaoHom: ยังไงเดี๋ยวรายงานสถานการณ์อีกทีแล้วกัน ไปละ


ทิ้งท้ายข้อความไว้เพียงเท่านั้นฉันก็กดออกจากแอปพลิเคชันไลน์ เมื่อทำธุระเสร็จสิ้นก็เดินไปล้างมือ แล้วจึงออกไปหาเขาด้านนอก


"พี่ขอเบอร์ข้าวหอมไว้ได้มั้ย"


"ทำไมเหรอคะ?" ฉันมีสิทธิ์ที่จะสงสัย เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง


ถึงเขาจะเป็นหมอแถมยังดูสุภาพ แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ตัวตัดสินว่าเขาเป็นคนดีหรือไม่ดี


"เผื่อเอาไว้ติดต่องานน่ะครับ"


"อ๋อ ได้ค่ะ" เหตุผลของเขาทำเอาฉันปฏิเสธอะไรไม่ได้ "แค่เรื่องงานเท่านั้นนะคะ ถ้าเรื่องอื่นข้าวคงไม่สะดวก" 


ฉันพูดดักเอาไว้ พร้อมยื่นโทรศัพท์คืนเขาหลังจากกดเบอร์ตัวเองและเมมชื่อไว้ให้เรียบร้อย


"ข้าวหอมคงจะดูออกสินะครับ ว่าพ่อเราสองคนกำลังคิดจะทำอะไรอยู่" เขาย้อนถามพลางกลั้วหัวเราะ


"พ่อของข้าวเป็นคนชอบจัดการชีวิตคนอื่นแบบนี้แหละค่ะ" ก็เห็นจะมีแต่พี่ขอบฟ้าเท่านั้นที่พ่อไม่กล้าบงการชีวิต ส่วนฉันน่ะเหรอ?...ถูกพ่อตีกรอบให้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ


"ข้าวหอมไม่เห็นด้วยเหรอครับที่ท่านทั้งสองทำแบบนี้"


"ไม่ค่ะ ตั้งแต่เกิดมาไม่ว่าพ่อจะบงการอะไรข้าวยอมทุกอย่าง แต่ถ้าเป็นเรื่องคู่ชีวิตข้าวจะขอเลือกเอง" ไหนๆ เขาก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว ดังนั้นฉันก็จะพูดกับเขาตรงๆ ให้รู้เรื่องกันไปเลย


เผื่อเขาจะไม่เห็นด้วย เราสองคนจะได้ช่วยกันหาทางออกกับสิ่งที่พวกผู้ใหญ่กำลังบงการอยู่


"แล้วถ้าหากพี่อยากเป็นคนที่ถูกข้าวหอมเลือก พี่ต้องทำยังไง"


ริมฝีปากหยักลึกที่คลี่รอยยิ้มอ่อนโยนไม่อาจส่งไปถึงแววตาของเขาเลยสักนิดเดียว...



พอกลับถึงบ้านสิ่งแรกที่ฉันทำก็คือโทรรายงานสถานการณ์ให้พ้อยท์ได้รับรู้ ถ้าถามว่าหลังจากที่คุณปลื้มพูดประโยคนั้นออกมาฉันทำยังไง? ก็คงต้องตอบอย่างหนักแน่นเลยว่า...เดินหนีท่าเดียว ฉันไม่อยู่รอให้เขาพูดอะไรมากกว่านี้หรอก แค่นั้นก็พอจะรู้แล้วว่าเขาไม่ได้เป็นพวกเดียวกับฉัน


หน้าตาก็ดี หาผู้หญิงเองไม่เป็นหรือไง ถึงได้ให้พ่อออกหน้าให้ขนาดนี้


เกลียดที่สุด...


("ถ้าเป็นแบบนั้นฉันว่าเธอต้องหาแฟนแล้วล่ะ บอกคุณหมอปลื้มอะไรนั่นไปเลยว่ามีแฟนแล้ว เขาจะได้เข้าใจ") คำแนะนำที่พ้อยท์เสนอมันก็เป็นทางเลือกที่ดี แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า...


"แล้วฉันจะไปหาแฟนที่ไหน" นี่สิเรื่องใหญ่ มันจะยากก็ตรงนี้


("พี่แบล็คไง ให้แกล้งเป็นแฟนหลอกๆ ก็ได้ รับรองเลยว่าไม่มีใครเล่นเนียนเท่าพี่แบล็คอีกแล้ว") 


"พ่อได้ฆ่าฉันตาย!" ฉันกรอกเสียงลงไปดังลั่น แค่นึกภาพก็เสียวสันหลังวูบวาบแล้ว


("ฟังนะข้าวหอม เธอน่ะยอมพ่อตลอด พ่อก็เลยชอบบงการชีวิตเธอยังไงล่ะ ดูอย่างพี่ขอบฟ้าสิชอบออกนอกกรอบจนพ่อเอือมระอาไม่ใช่เหรอ เพราะงั้น...เธอก็หัดดื้อด้านซะบ้าง อะไรที่ท่านไม่อยากให้ทำ ก็ทำซะ!") ที่พ้อยท์พูดมันก็ถูก แต่ฉันอยู่ในกรอบมาตั้งนานแล้ว ถ้าให้ออกตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี กลัวว่าทำแล้วพ่อจะเสียใจ


ฉันแคร์คนในครอบครัวมากนะ แคร์มากเกินไปจนบางทีก็ลืมหันกลับมาสนใจความรู้สึกตัวเอง


"ฉันขอบอกเขาก่อนละกัน ว่ามีแฟนแล้ว ถ้าเขาไม่ยอมถอยฉันก็จะทำอย่างที่เธอแนะนำ" ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ ที่ฉันจะรักษาความรู้สึกของตัวเองเป็นหลัก


("ถ้าจะทำก็อย่าลืมเล่าให้พี่แบล็คฟังด้วยว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แค่เธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือพี่แบล็คก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งแล้วมั้งรายนั้น")


"พี่แบล็คจ้างเธอมาหรือเปล่าเนี่ย" ถามอย่างทีเล่นทีจริง ก็จากที่สังเกตมาพ้อยท์เอาแต่พูดเรื่องพี่แบล็คกรอกหูฉันตลอด จะไม่ให้คิดว่าเธอเป็นแม่สื่อได้ยังไงกันล่ะ


("บ้า~ คิดม๊าก ไม่มีอะไรจริงจริ๊ง") นี่ขนาดไม่มีอะไรยังเสียงสูงขนาดนี้ ถ้ามีจริงๆ แก้วหูฉันไม่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลยเหรอ


"แค่นี้ก่อนละกัน ฉันขอส่งไลน์หาเขาก่อน เดี๋ยวบอกอีกที" เราสองคนล่ำลากันเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายตัดสาย


นิ้วเล็กจิ้มไปที่แอปพลิเคชันไลน์ เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ ว่าเขาต้องทักมา เพราะข้อความแรกที่ปรากฏก็คือชื่อเขา แถมโปรโฟล์นั้นก็เป็นรูปของเขาอีก


Pluem: นอนหรือยังครับ ขอคุยด้วยได้มั้ย?


KhaoHom: บอกไปแล้วนะคะว่าถ้าไม่ใช่เรื่องงานข้าวไม่สะดวก


อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะ ถ้ามัวแต่อ้อมค้อมก็ไม่ทำให้เกิดประโยชน์อะไรอยู่ดี


Pluem: ทำไมถึงไม่สะดวกล่ะครับ หรือว่าข้าวหอมมีแฟนแล้ว?


KhaoHom: ใช่ค่ะ มีแล้ว


แทบกัดลิ้นตัวเองตายเมื่อพิมพ์ประโยคนั้นส่งไปหาเขา แฟนหลอกๆ น่ะมี แต่ตัวจริงอาจจะยังไม่เกิด


Pluem: ก็แค่แฟน


Pluem: แต่พี่มีสิทธิ์เป็นได้มากกว่านั้น 


Pluem: คุณอาเขตเองก็เหมือนจะชอบพี่มากด้วย


กึก...


ฉันเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง หลังจากอ่านทวนประโยคนั้นไปสองรอบถ้วน พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม ได้!!


KhaoHom: แล้วยังไง?


ถ้าเขาอยู่ตรงหน้า ฉันคงโดนฟาดด้วยท่อนขาไปแล้ว...


********************100%*********************

ข้าวหอมก็คือฟาดมาก



1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

หมายเหตุ

เนื่องจากว่านิยายเรื่องนี้มีตัวละครที่ทำอาชีพหมอและพยาบาล ดังนั้นอาจจะมีสิ่งที่ดูเกินจริงไปบ้างเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ เบนซ์จะพยายามหาข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และถ้าเกิดว่าเบนซ์ได้ใส่ข้อมูลผิดๆ ไปก็สามารถแจ้งเข้ามาได้ที่เพจ JAMBENZ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #30 Charlinda88 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 13:59
    ปลื้มออกตัวแรงมาก
    #30
    0
  2. #29 l2eaof03 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 11:46
    รอจร้าาา
    #29
    0