[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 12 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:3 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

"ได้ข่าวว่าปลื้มย้ายไปเป็นหมอที่โรงพยาบาล...เหรอ?" ชื่อโรง'บาลที่หลุดออกมาจากปากพ่อดึงความสนใจของฉันให้จดจ่ออยู่กับบทสนทนานั้น


ก็แหงสิ...จะไม่ให้สนใจได้ยังไง ในเมื่อโรงพยาบาลที่กล่าวถึงเมื่อครู่นี้มันคือที่ฝึกงานของฉัน


"ใช่ครับ พรุ่งนี้ผมก็เริ่มงานได้เลย"


'ข้าวหอม รู้หรือเปล่าว่าพรุ่งนี้จะมีคุณหมอคนใหม่ย้ายมาที่นี่'  ประโยคที่พี่อุ้มพูดเมื่อตอนกลางวันแวบเข้ามาในหัวฉันทันที และนั่นก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างฉันในตอนนี้


"ดีเลย ข้าวหอมก็ฝึกงานอยู่ที่นั่น" ใบหน้าของพ่อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หนำซ้ำสีหน้าที่แสดงออกมายังบ่งบอกชัดเจนว่าท่านกำลังอารมณ์ดี


แต่ตัดภาพมาที่ฉัน...ถ้าทำหน้าบึ้งได้ก็คงทำไปแล้ว


"แบบนี้ก็ให้ข้าวหอมมาเป็นผู้ช่วยปลื้มได้น่ะสิครับ" คุณปราชญ์โพล่งขึ้นมา และดูท่าว่าพ่อฉันก็เห็นด้วย


"ถ้าปลื้มต้องการผู้ช่วยก็เรียกข้าวหอมไปได้เลยครับ ผมอนุญาต" ประกายเจิดจ้าในแววตาของพ่อมันกำลังส่องประกายอย่างปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง ท่านไม่แม้แต่จะถามความเห็นฉันเลยด้วยซ้ำ 


เล่นตัดสินใจเองซะหมดแบบนี้ จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ


"คุณถามข้าวหอมก่อนมั้ยคะ บางทีลูกอาจจะต้องเรียนอะไรหรือเปล่า" แม่คงมองออกว่าเวลานี้ฉันรู้สึกยังไง ถึงได้พูดแบบนั้นกลางวงสนทนาของพวกเขา


"ว่ายังไงข้าวหอม ลูกโอเคหรือเปล่า?" เพื่อเป็นการรักษาหน้าแม่ พ่อจึงต้องเปิดปากถามอย่างจำยอม


กระนั้นสายตาที่มองตรงมาที่ฉันก็แฝงเร้นไปด้วยแรงกดดัน


"ถ้าวันไหนสะดวกก็ช่วยได้ค่ะ" ฉันไม่ปฏิเสธและไม่ตอบรับไปซะหมด 


"เป็นอันว่าตกลงนะครับ ถ้างั้นทานข้าวกันดีกว่า" คุณปราชญ์สรุปเสร็จสรรพ ก่อนที่ทุกคนจะลงมือทานอาหารยกเว้นแค่ฉันคนเดียว


มือบางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ โดยไม่คิดจะแตะต้องอาหารอื่นๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ แม้ว่าหน้าตาของมันจะชวนให้น้ำลายสอ แต่ฉันก็ไม่รู้สึกหิว 


ทว่าร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกายกลับเอื้อมมือไปตักอาหารมาวางไว้บนจานฉัน


"เมนูนี้อร่อยนะครับ น้องข้าวหอมลองชิมดู" 


"ขอบคุณค่ะ แต่ข้าวรู้สึกไม่ค่อยหิวเท่าไหร่" อันที่จริงก็ไม่หิวเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าให้พูดตรงเกินไปก็เกรงว่าจะเป็นการหักหาญน้ำใจกันเปล่าๆ


"ถ้างั้นกินของหวานมั้ยครับ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องขนมไทยมากเลยนะ" เขาก็ยังคงไม่ลดละความพยายาม จะรู้บ้างไหมว่าฉันอึดอัดจะแย่


"ข้าวไม่ชอบทานของหวานน่ะค่ะ...ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาตฉันก็รีบลุกจากเก้าอี้ทันที


"จะไปเข้าห้องน้ำเหรอข้าวหอม ให้พี่ปลื้มไปเป็นเพื่อนสิ" ความตั้งใจในตอนแรกคืออยากปลีกตัวไปอยู่ในห้องน้ำเพราะทนความอึดอัดไม่ไหว แต่แล้วพ่อผู้ให้กำเนิดก็มาพังแผนของฉันซะได้


"เดี๋ยวแม่ไปเป็นเพื่อนเอง" ความหวังริบหรี่เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละนิด


"คุณนั่งทานข้าวต่อเถอะ ให้เขาสองคนพากันไปเอง" แต่แสงสว่างแห่งความหวังก็ดับลงเพราะพ่อฉันเหมือนเคย


"ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ" หันไปถามคนที่เดินอยู่ข้างกาย แม้ว่าภายในใจจะคุกรุ่นจากการกระทำของพ่อตัวเองก็ตาม


"ทางนี้ครับ" คุณปลื้มเดินนำฉันตรงไปยังทางเดินคับแคบ ไม่นานก็มาถึงหน้าห้องน้ำที่แบ่งแยกชายหญิงให้อยู่คนละฟาก


"ขอบคุณค่ะ" กล่าวจบฉันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว และก็อาศัยจังหวะนั้นส่งไลน์หาพ้อยท์เพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจ


KhaoHom: ฉันอยากจะบ้า


KhaoHom: (สติกเกอร์ทึ้งผม)


รอเพียงไม่นานข้อความจากเพื่อนสนิทก็ถูกส่งกลับมา


PoiEiEi: ทำไม? พี่แบล็คทิ้งไปมีผู้หญิงอื่นล่ะสิ บอกแล้วอย่าเล่นตัว


หลังจากอ่านข้อความบนหน้าจอ ความคิดในหัวก็เริ่มตบตีกันเอง ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ทักพ้อยท์ไป


********************60%*********************

พ้อยท์คือมือชงอันดับหนึ่ง ทำหน้าที่ได้ดีมากลูกสาว


1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

หมายเหตุ

เนื่องจากว่านิยายเรื่องนี้มีตัวละครที่ทำอาชีพหมอและพยาบาล ดังนั้นอาจจะมีสิ่งที่ดูเกินจริงไปบ้างเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ เบนซ์จะพยายามหาข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และถ้าเกิดว่าเบนซ์ได้ใส่ข้อมูลผิดๆ ไปก็สามารถแจ้งเข้ามาได้ที่เพจ JAMBENZ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น