[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 10 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:2 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

          มือเล็กช้อนศีรษะของเด็กผู้ชายให้ขึ้นมาหนุนที่ตักตัวเอง ก่อนจะจับให้นอนตะแคง


"เราต้องพาน้องไปโรงพยาบาลนะคะคุณแม่ การปฐมพยาบาลเป็นเพียงแค่วิธีเบื้องต้นเท่านั้น ให้น้องไปอยู่ในความดูแลขอหมอจะดีที่สุดนะคะ" ข้าวหอมพยายามพูดอย่างใจเย็น "มีใครพอจะมีรถยนต์มั้ยคะ ถ้าโทรตามรถโรงพยาบาลคงต้องรออีกสักครู่"


"ผมมีกุญแจรถอยู่ครับ แต่ว่า...ขับไม่เป็น มันเป็นรถของพ่อน่ะ"


"เอากุญแจรถมาเดี๋ยวขับให้เอง" พอเลื่อนสายตาไปมองแล้วเห็นว่าคนพูดคือรุ่นน้องที่เคยร่วมวงสังสรรค์ด้วยกันผมจึงเปิดปากอาสาขึ้นมาทันที


"นี่ครับพี่แบล็ค"


"คันไหน" ผมยื่นมือไปรับกุญแจรถมาถือเอาไว้ พร้อมย้อนถาม


"กระบะคันนั้นครับ"


ดวงตาคมมองไปตามนิ้วที่ชี้ตรงไปยังรถกระบะสีดำซึ่งจอดอยู่ห่างไม่ไกล


"มาเดี๋ยวพี่อุ้มน้องเอง ข้าวหอมไปเปิดประตูไว้ให้พี่หน่อย" นิ้วเรียวกดรีโมทเพื่อปลดล็อก เมื่อมีเสียงสัญญาณดังผมก็ย่อตัวลงเพื่อช้อนร่างของเด็กผู้ชายคนนั้นขึ้นอุ้ม


น้องเค้ายังชักอยู่ ข้าวหอมคงอุ้มเองไม่ไหวหรอก และเธอก็ทำตามที่ผมบอกอย่างว่าง่าย


ข้าวหอมเปิดประตูขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง เพื่อให้เด็กนอนหนุนตักเหมือนกับก่อนหน้านี้


"ใครที่เกี่ยวข้องกับเด็กขึ้นไปนั่งท้ายกระบะเลยนะครับ...ส่วนมึงไอ้ท็อป จะไปด้วยหรือเปล่า"


"ผมอยู่นี่ดีกว่า จะได้ดูมอไซค์พี่ด้วย"


"เค" ผมตอบรับเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูยังฝั่งคนขับ


[จบบันทึกพิเศษ: แบล็ค]

 


[บันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]


เดินออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงชั่วโมงฉันก็ต้องกลับเข้ามาอีกครั้ง เพราะระหว่างทางที่กำลังนั่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้านดันมีคนขอความช่วยเหลือพอดี


ถึงจะนอกเหนือเวลางานแล้ว แต่ถ้าเจอคนกำลังเดือดร้อนฉันก็ยินดีที่จะช่วยอย่างเต็มใจ


"พี่หิวข้าว ไปกินเป็นเพื่อนหน่อยสิ" ยกเว้นแค่คนนี้คนเดียว


"พี่ต้องเอารถไปคืนผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เหรอ ก็ไปกินกับเขาสิ" ฉันกับพี่แบล็คส่งตัวน้องผู้ชายถึงมือหมอแล้ว พอเรียบร้อยเขาก็เลยเดินติดสอยห้อยตามฉันมาด้วย


"พี่โทรให้ไอซ์ขับไปคืนแล้ว" พี่แบล็คคงจะอาศัยจังหวะที่ฉันคุยกับคุณหมอจัดการเรื่องนี้แน่ๆ


ทีแบบนี้ล่ะไวเชียวนะ!


"แต่ฉันไม่หิว นี่ก็เลยเวลากลับบ้านมานานแล้วด้วย" ครั้นพอคิดมาถึงตรงนี้ฉันสามารถคาดเดาได้เลยว่าถ้ามีใครปากโป้งไปฟ้องพ่อ ก็คงไม่แคล้วโดนดุอีกแน่


ถึงจะบอกว่าช่วยพาคนมาส่งโรงพยาบาล  ยังไงพ่อก็คงไม่ฟังคำอธิบายของฉันอยู่ดี เพราะเหตุการณ์นี้มีพี่แบล็คร่วมอยู่ด้วย


"วันนี้ทั้งวันพี่ก็ไม่ได้มากวนใจข้าวหอมเลยนะ แค่ไปกินข้าวด้วยกันแป๊บเดียวเอง...นะครับ"


ฉันจำต้องเบนหน้าหนีสายตาของเขาที่มองมา ยอมรับเลยว่าแวบหนึ่งฉันหวั่นไหว ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของเขากำลังทำให้ฉันใจอ่อน


"แป๊บเดียวนะ" ถามย้ำอีกรอบหนึ่งเพื่อความแน่ใจ ถือซะว่าให้รางวัลตอบแทนที่เขาช่วยขับรถพาน้องผู้ชายคนนั้นมาหาหมอก็แล้วกัน


"ครับ" รอยยิ้มกว้างเผยเต็มใบหน้า เรียกได้ว่าเปลี่ยนจากเมื่อกี้ไปอย่างลิบลับ


เห็นแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้จริงๆ ไม่ไปแล้วได้ไหม?...


ทว่าถึงจะคิดอย่างนั้น แต่พอร่างสูงเดินนำไปที่รถฉันก็เดินตามเขาต้อยๆ ราวกับลูกเป็ดเดินตามแม่


"รถพี่มาจอดอยู่นี่ได้ไง" ฉันโพล่งถามออกไปเมื่อเกิดความสงสัย เท่าที่จำได้ล่าสุดรถมอเตอร์ไซค์ของเขาจอดอยู่ตรงที่เกิดเหตุไม่ใช่เหรอ


"อ๋อ ไอซ์มันขับมาให้น่ะ"


จัดการได้รวดเร็วทันใจจริงๆ กับเรื่องอื่นกระตือรือร้นกันขนาดนี้ไหมนะ


"ทีแบบนี้ล่ะไว" น้ำเสียงฉันติดประชดประชันเล็กน้อย


พี่แบล็คเดินไปขยับรถออกมาสตาร์ท ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เขย่งตัวขึ้นไปนั่งไขว้ กระโปรงทรงเอนี่ถือได้ว่าเป็นอะไรที่ใส่แล้วลำบากในการนั่งรถมอเตอร์ไซค์สุดๆ เกิดเป็นผู้หญิงนี่มักจะมีอุปสรรคทุกเรื่องเลยหรือยังไงกัน


"ถ้ากลัวตกก็กอดเอวพี่ได้นะ" ใบหน้าหล่อเอี้ยวหันกลับมาบอก ซึ่งฉันก็ไม่ได้ตอบรับอะไร กลับกันก็เอื้อมมือไปจับตรงส่วนที่ยื่นออกมาบริเวณท้ายเบาะเพื่อเซฟตัวเอง


ให้กอดเอวเขาน่ะเหรอ? กลัวว่าอย่างอื่นของตัวเองจะไปสัมผัสแผ่นหลังกว้างแทนน่ะสิ...


********************100%*********************

จะหลอกล่อน้อง แต่น้องดันรู้ทัน วงวารสุด


1 เม้นต์=1 ล้านกำลังใจ

เจอคำผิดหรือข้อผิดพลาดตรงไหนเม้นต์แจ้งได้เลยค่ะ เบนซ์มีของตอบแทนให้ 1 รางวัล (แจ้งมากมีสิทธิ์มาก)

หมายเหตุ

เนื่องจากว่านิยายเรื่องนี้มีตัวละครที่ทำอาชีพหมอและพยาบาล ดังนั้นอาจจะมีสิ่งที่ดูเกินจริงไปบ้างเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ เบนซ์จะพยายามหาข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และถ้าเกิดว่าเบนซ์ได้ใส่ข้อมูลผิดๆ ไปก็สามารถแจ้งเข้ามาได้ที่เพจ JAMBENZ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น