[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] BAD KARMA รักเดิมพัน

ตอนที่ 7 : BAD KARMA รักเดิมพัน EP:6 (100%) CUT NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

6

********************CUT NC*********************

วันต่อมา


แสงแดดที่สาดส่องแยงตามันทำฉันลืมตาที่หนักอึ้งของตัวขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับอาการปวดหัวและปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว


ฉันพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือขึ้นนวดขมับของตัวเองไปด้วย สายตาของฉันมองรอบๆ ไปทั่วบริเวณห้องที่ได้ยินเพียงแต่เสียงแอร์ที่กำลังทำงาน ห้องที่ดูไม่คุ้นตามันทำให้สมองของฉันเริ่มประมวลผล


เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนเข้ามา ใบหน้าของฉันมันก็เห่อร้อนขึ้นอย่างรู้สึกได้ ฉันก้มลงมองตัวเองด้วยหัวใจที่สั่นไหว


"ทำไมเมื่อคืนฉันถึงเป็นอย่างนั้น" ฉันถามตัวเองออกมาอย่างไม่เข้าใจ ภาพเหตุการณ์ที่น่าอายมันทำให้รีบฟุบหน้าลงบนฝ่ามือของตัวเอง


ฉันไม่เข้าใจว่าเมื่อคืนฉันเป็นอะไร มันเหมือนจะมีสติที่พอจะรับรู้ได้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่อาจที่จะขัดขืนหรือปฏิเสธเขาได้ มีแต่ยอม และตอบสนองตามที่เขาต้องการ ร่างกายของฉันที่ปฏิบัติตามทุกคำสั่งของเขามันเหมือนกับว่าฉันต้องมนต์สะกดอะไรสักอย่าง


สิ่งที่ฉันคิดว่าตัวเองไม่เคยแม้แต่อยากจะทำฉันก็ทำมันอย่างไม่นึกรังเกียจ ผู้หญิงเมื่อคืนนี้เหมือนไม่ใช่ตัวตนของฉันเลย


แต่ฉันก็ยอมรับ ว่าลึกๆ แล้วฉันเองก็มีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ มันเป็นความสุขที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะได้สัมผัสมันด้วยซ้ำ


มันมีคำถามหนึ่งคำที่ฉันยังคงเป็นกังวล ว่าสิ่งที่เขาทำมันเกิดขึ้นจากความรักใช่หรือเปล่า ที่เขาทำเพราะเขารักฉันอยู่ใช่มั้ย แต่อย่างหนึ่งที่ฉันเชื่อว่าเขาคงจะไม่ทำมันก็คือการทำให้ฉันเสียใจ ฉันเชื่อถือในตัวเขา


พี่กรานต์คงเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งฉันคิดว่าอย่างนั้น...


ฉันกระชับผ้าห่มแล้วก้าวเท้าลงจากเตียง จังหวะการเดินของฉันมันค่อนข้างติดขัด ความปวดร้าวแล่นไปทั่วทุกบริเวณ จนขาเล็กของฉันมันสั่นไหวแทบจะทรงตัวอยู่ไม่ได้


ฉันพยายามก้าวเดินอย่างระมัดระวัง เพื่อพยุงตังเองให้เข้าไปในห้องน้ำ ภาพเงาที่สะท้อนในกระจกมันเผยให้เห็นรอยแดงเป็นจ้ำทั่วบริเวณผิวตรงลำคอของฉัน ทันทีที่สะบัดผ้าห่มออก รอยแดงบนคอที่ว่าเยอะแล้วพอสายตาของฉันมาเจอตรงบริเวณตามร่างกายของฉันมันก็ยิ่งเยอะกว่ามาก


ฉันมองใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเองในกระจก ก่อนจะสะบัดหัวเพื่อไล่เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ให้ออกไป ฉันรู้สึกเขินอายทุกครั้งยามที่นึกถึงมัน


ซ่า...


ผิวกายเมื่อกระทบกับน้ำมันก็ยิ่งเจ็บแสบจนฉันแทบจะทนไม่ไหว ยามที่ฝ่ามือลากผ่านไปตรงไหนความแสบมันก็ยิ่งทวีคูณสูงขึ้น จนฉันต้องกัดฟันเพื่อข่มความเจ็บนั้น


หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินออกมาใส่ชุดเดิมของตัวเอง ที่มันถูกซักแห้งและรีดแขวนเอาไว้ตรงตู้เสื้อผ้า ซึ่งก่อนจะเข้าห้องน้ำฉันเองก็ไม่ได้สังเกตมัน จึงไม่รู้ว่ามันถูกแขวนเอาไว้ตั้งแต่แรกหรือเปล่า


ตั้งตื่นมาฉันก็ยังไม่เห็นวี่แววของพี่กรานต์เลย บางทีเขาอาจจะอยู่ข้างล่างกับเพื่อนของเขา เวลานี้มันก็คงจะสายมากแล้ว ฉันก็ควรที่จะกลับหอของตัวเองเช่นกัน


ฉันก้าวเท้าออกจากห้อง แล้วเดินลงบันไดไปยังข้างล่าง เพื่อที่จะไปบอกลาพวกพี่เค้า ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าอยู่ไหนกันหมด


"อยู่ไหนกันหมดนะ" สายตาของฉันกวาดมองรอบๆ บริเวณแต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่แถวนี้เลย

"หรือว่าจะอยู่ห้องนั้น" ขาของฉันมันทำตามสิ่งที่กำลังนึกคิดอยู่ในหัว ห้องเมื่อคืนที่อยู่ด้านในสุดดึงดูดให้ฉันเดินตรงเข้าไปหา


"กูทำสำเร็จแล้วพวกมึงก็อย่าลืมจ่ายเงินกูด้วยล่ะ" เสียงของพี่กรานต์ที่ฉันจดจำได้เป็นอย่างดีดังลอดออกมาจากในห้อง สายตาของฉันมองจ้องไปที่บานประตูโดยไม่กล้าที่จะเปิดเข้าไป เพราะคิดว่าพวกพี่เค้าคงจะคุยธุระกันอยู่ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างจริงจังของพี่กรานต์ทำให้ฉันคิดอย่างนั้น


"มึงก็อย่าลืมจ่ายค่ายากูด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะยากูมึงคงไม่ได้แดกยัยเด็กโฟกัสนั่นหรอก" ฉันไม่สนใจว่านี่คือน้ำเสียงของใคร แต่สิ่งที่มันสะดุดใจฉันให้สงสัยก็คือในประโยคนั้นมันมีชื่อของฉันอยู่ด้วย


"ยัยนั่นซื่อบื้อจะตาย จริงๆ ไม่ต้องพึ่งยาปลุกเซ็กส์ของมึงก็ได้นะนาวิน แต่เมื่อคืนแม่งมันส์จริงว่ะ กูบอกให้ทำอะไรก็ทำ แม่งโง่ฉิบหาย" ตัวของฉันชาวาบเมื่อได้ยินแบบนั้น สิ่งที่เขาพูดออกมายังไงมันก็หมายถึงฉันแน่ๆ ฉันรู้สึกทำไรไม่ถูกได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาปด้วยถ้อยคำของเขา


ประโยคต่างๆ ที่คนภายในห้องนั้นพูดคุยกัน มันดังสะท้อนเข้ามาในหูเพื่อตอกย้ำให้ฉันได้รู้ในสิ่งที่ตัวเองไม่ควรรู้มาก่อน


"ถ้าโฟกัสรู้ว่ามึงหลอกฟันเพื่อหวังจะเอาเงินเดิมพัน แม่งจะเป็นยังไงวะ" ประโยคที่ได้ยินมันแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ขบขัน พวกเขาเหมือนกำลังสนุก แต่สำหรับฉันมันคือตลกร้าย


"แคร์ทำไมวะ ถ้ามึงจะสงสารมึงก็มาสงสารกูหนิ ทนไปรับไปส่งยัยนั่นทุกวัน ดีแล้วที่เรื่องมันจบเร็วๆ คนอะไรอยู่ด้วยแล้วโคตรน่าเบื่อ" คำพูดที่เขาพูดออกมาในแต่ละคำยิ่งได้ยินมันก็ยิ่งเจ็บจนปวดร้าว ดวงตาของฉันมันกำลังสั่นไหว ขณะที่ขาทั้งสองข้างก็กำลังไร้เรี่ยวแรงที่จะทรงตัว


ฉันต้องใช้มือยันผนังเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดนั่งลงไป  


ในเมื่อเขาอยากจะจบเรื่องนี้ ฉันก็จะเป็นคนจบให้เอง


พรึบ!


ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้น พร้อมทั้งดวงตาที่เริ่มมีหยาดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง


พวกเขาหันหน้ามามองทางฉันด้วยดวงตาที่เบิกขึ้นอย่างตกใจ แต่มันก็เป็นเวลาเพียงแค่ชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าของพวกเขาจะแปรเปลี่ยนเหมือนคนที่กำลังมีความสุข


"สนุกมากมั้ยกับสิ่งที่พวกนายกำลังทำอยู่"ฉันพูดออกมาด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ แต่กลุ่มคนตรงหน้ากลับยกยิ้ม และหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ


สรรพนามที่ใช้เรียกมันเปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องเรียกพวกเขาด้วยความเคารพนับถือ เพราะขนาดพวกเขาเองยังทำอย่างกับฉันไม่ใช่คน


ฉันมีหัวใจ ฉันมีความรู้สึก แล้วทำไมฉันถึงจะเจ็บไม่เป็น...


"อืมก็สนุกดีนะ" ร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาอย่างไม่คิดจะไตร่ตรอง คนที่ฉันคิดว่าเขาดีกับฉันมาตลอด แท้จริงแล้วเขาก็เป็นคนแบบนี้น่ะเหรอ

"ความลับไม่น่าแตกเลยเนอะ ไม่งั้นคงจะได้ต่ออีกสักรอบสองรอบ" เขาพูดออกมาโดยไม่สะทกสะท้านอะไร เขาเหมือนคนที่ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีด้วยซ้ำ


"เลว!!" ฉันตะคอกออกมาดังลั่น พร้อมกับสะบัดฝ่ามือฟาดลงไปที่แก้มของเขา จนใบหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ


"ทำแบบนี้ อยากจะได้ผัวเพิ่มหรือไง!" ดวงตาคมตวัดขึ้นมามองฉันตาขวาง เขาปาดเลือดตรงมุมปากด้วยหลังมือ ขายาวก็ก้าวเดินตรงเข้ามาหาฉันอย่างน่ากลัว


เพื่อนของเขาที่ยืนรายล้อมฉันอยู่ก็ต่างมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ขบขันเหมือนจะสะใจ


การได้เล่นกับชีวิตคนอื่นมันคงจะทำให้พวกเขาสนุกกันมาก ปกติฉันเองก็ไม่ใช่คนที่อารมณ์รุนแรงถึงขนาดตบหน้าใครแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ มันโกธรจนตัวสั่นอย่างยับยั้งอะไรไม่ได้ ฉันเหมือนคนที่กำลังจะสติแตก มันก็แน่สิ...ใครบ้างที่เจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้จะมานั่งหัวเราะและยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี


พรึบ!


"อ๊ะ!" ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อมือหนาบีบเข้ามาที่คางของฉันอย่างรุนแรง


"เจ็บงั้นเหรอ ที่เธอตบฉันนี่คิดว่าฉันไม่เจ็บเลยงั้นสิ" เขาเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน แรงที่บีบลงมามันทำให้ฉันปวดร้าวลามไปทั่วใบหน้า


"ฮึก" เสียงสะอื้นไห้ของฉันดังขึ้นเพราะทนความเจ็บไม่ไหว ถึงแม้ว่าร่างสูงตรงหน้าจะเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของฉันแต่เขาก็ไม่คิดที่จะผละมือออกไป


"ร้องออกมาเยอะๆ ฉันชอบ"


********************100%*********************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น