[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 33 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:14 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 ธ.ค. 62

EPISODE: 14


"เข้!! พาว่าที่เมียมาทานข้าวนอกบ้านเหรอวะ" 

หลังจากที่พี่แบล็คสั่งอาหารกับป้าน้อยเรียบร้อย พี่เค้าก็หันมาเห็นฉันกับไอซ์ที่นั่งอยู่พอดิบพอดี

เสียงทักพล่อยๆ นั้นถูกโพล่งขึ้นเสียงดังลั่น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา แล้วถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ ไอซ์โดยที่ไม่ต้องรอรับการอนุญาตใดๆ

"มาได้จังหวะพอดีเลยพี่แบล็ค กูมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ" ไอซ์วางช้อนลงข้างขอบจาน ขณะที่ฉันก็กำลังตักข้าวเข้าปากเคี้ยวเรื่อยๆ ทว่ากลับเงี่ยหูฟังบทสนทนานั้นไปด้วย

"อะไรวะ ขอความช่วยเหลือจากกูอีกละ เรื่องนี้จะพากูฉิบหายอีกมั้ยเนี่ย เมื่อวันที่ไปกินเหล้ากับมึงกูก็แทบจะโดนข้าวหอมเฉาะกระบาลอยู่แล้ว" พี่แบล็คบ่นออกมาอย่างยาวเหยียด พี่เขาแทบจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากร้านเมื่อไอซ์ขอความช่วยเหลือ

"เรื่องนี้ไม่หนักหนาหรอก แค่จะขอไปนอนที่ร้านสักของมึงอะพี่ ถือว่าช่วยเฝ้าร้านไง แจ่มมั้ยล่ะ" ไอซ์พูดบอก ซึ่งประโยคนี้ก็ทำให้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ว่าไอซ์ระเห็จออกจากบ้านตัวเองแล้วจะไปพักอยู่ที่ไหนแทน

ร้านสักของพี่แบล็คก็ถือว่าเป็นอะไรที่ตอบโจทย์ อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันไม่ต้องกังวลว่าไอซ์จะลำบาก เพราะฉันจำได้ว่าร้านสักของพี่แบล็คถูกต่อเติมส่วนที่เป็นห้องนอนเพิ่มเมื่อไม่นานมานี้ เหตุผลที่ต่อเติมเพิ่มนั้นไอซ์เคยเล่าให้ฉันฟังว่าพี่แบล็คมักจะชอบแอบหนีเที่ยว แล้วถูกพี่ข้าวหอมไล่ให้ไปนอนนอกห้องประจำ ด้วยสาเหตุนี้พี่แบล็คก็เลยต่อเติมห้องนอนที่ร้านของตัวเอง เพื่อเอาไว้เป็นที่ซุกหัวนอน เพราะไม่อย่างนั้นก็คงจะได้ไปนอนกับหมาที่พี่ข้าวหอมเลี้ยงเอาไว้แน่ๆ

"พูดแบบนี้แสดงว่าโดนว่าที่เมียไล่ให้ไปนอนที่อื่นเหมือนกันล่ะสิ กูไม่มีอะไรจะพูดนอกจากบอกว่ายินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมคนกลัวเมียว่ะไอ้น้อง" พี่แบล็คยื่นมือไปตบไหล่ไอซ์อย่างภาคภูมิ 

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสองคนนี้ถึงเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันนักหนา ก็เพราะความกวนที่มีมากเหมือนๆ กันนี่แหละถึงทำให้เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

แล้วถ้าถามฉันว่าทำไมไม่โต้ตอบพี่แบล็คกลับบ้าง ก็เพราะว่าฉันไม่อยากถูกแซวหนักกว่านี้ยังไงล่ะ พี่แบล็คนี่ถือว่าเป็นบุคคลที่ปั่นประสาทชั้นดีเลยนะ

ถ้าไม่อยากหัวร้อนล่ะก็ ให้นั่งนิ่งๆ อย่างที่ฉันทำในตอนนี้เถอะ...

"ไม่ว่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าสุภาพบุรุษผู้เสียสละที่นอนให้กับสุภาพสตรี" 

ฉันละหมั่นไส้ที่ไอซ์เออออไปกับพี่แบล็คจริงๆ นี่เขาไม่คิดจะแย้งให้ฉันเลยหรือไงว่าฉันไม่ใช่ว่าที่เมียของเขา

"เหวอวะ เออๆ จะมานอนวันไหนก็มาเลย กูกลับละ เมียกับลูกรอกินข้าวอยู่" 

"สบายหูขึ้นเยอะเลย" ฉันพูดขึ้นมาลอยๆ หลังจากที่พี่แบล็คโบกมือล่ำลาไอซ์แล้วเดินไปจ่ายตังค์พร้อมกับรับถุงกับข้าวที่ป้าน้อยยื่นให้และเดินออกจากร้านไป

ทว่าฉันพูดคำนั้นออกมาได้ไม่ทันไรเสียงคุยที่ดังลั่นแบบไม่เกรงใจใครก็ดังแทรกเข้ามาในร้าน พร้อมกับกลุ่มเหล่าชายฉกรรจ์หน้าเถื่อนจำนวนสามคนที่เดินตรงเข้ามานั่งในร้านแห่งนี้

ฉันละสายตาจากพวกเขาเหล่านั้นอย่างไม่นึกจะสนใจ แล้วหันมาทานข้าวต่อ เพื่อจะได้รีบกินรีบกลับ เพราะดูจากสายตาของสามคนนั้นที่มองมา ทำให้ฉันรู้ได้ในทันทีว่าอีกไม่นานตัวเองต้องเจอกับสายตาแทะเล็มที่พานทำให้หงุดหงิดใจ

"ไปนั่งโต๊ะนั้นกันดีกว่าว่ะ วิวกำลังดี" เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาสามารถบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าชายฉกรรจ์สามคนนั้นกำลังพากันเดินมานั่งยังโต๊ะที่ว่างข้างๆ โต๊ะของฉันกับไอซ์

ใบหน้าหล่อคมคายของร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉัน ตวัดหันไปมองคนพวกนั้นอย่างไม่เป็นมิตร

แววตาและสีหน้าของไอซ์แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพร้อมบวกตลอดเวลา

"ไอซ์รีบกินข้าวสิ ฉันจะรีบกลับบ้านไปทำรายงานส่งอาจารย์" นี่น่ะฉันโกหก แต่ที่พูดแบบนี้ก็เพราะว่าไม่อยากให้เขาต้องมีเรื่องด้วยต้นเหตุที่เกิดขึ้นจากฉัน

เมื่อเห็นว่าไอซ์ละสายตาจากชายฉกรรจ์ฉันจึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง ทว่าเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่ฉันได้สัมผัสกับคำว่าโล่งใจ

"หิวข้าวว่ะ พวกมึงหิวปะ ข้าวสวยขาวๆ เนียนๆ แม่งน่าแดกเนอะ"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น