[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 28 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:12 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 พ.ย. 62

"มาอยู่ที่บ้านฉันก็ได้นะ แม่กับพ่อเลี้ยงฉันใจดี ท่านโอเคอยู่แล้ว" น้ำเสียงของกรีนนั้นสดใส ราวกับยินดีและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะให้ฉันไปพักอาศัยอยู่ด้วยชั่วคราว

"ขอบคุณมากนะ ถ้าฉันหาที่อยู่ใหม่ได้เมื่อไหร่ฉันจะไปทันที ขอโทษที่รบกวนจริงๆ" ฉันแทบจะยกมือขึ้นไหว้เธอด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดที่ว่ากรีนรีบจับมือฉันห้ามไว้ซะก่อน

"ไม่รบกวนอะไรหรอก ฉันยินดีที่จะช่วยเหลือโซดาอยู่แล้ว" 

พอได้ยินประโยคนี้แล้วลึกๆ ฉันเองก็รู้สึกผิดที่ไม่สามารถเล่าเรื่องอะไรให้เธอฟังได้เลย

ตลอดทางบทสนทนาของเราดำเนินไปด้วยเรื่องที่ฉันจะไปอาศัยอยู่ที่บ้านกรีนชั่วคราว โดยได้ข้อสรุปมาว่ากรีนจะกลับบ้านไปบอกแม่กับพ่อเลี้ยงของเธอเพื่อเบิกทางให้ฉันก่อน แล้วหลังจากนั้นถ้าครอบครัวเธอไม่ว่าหรือขัดอะไร กรีนก็จะโทรมาหาฉันเพื่อให้ฉันเก็บของย้ายไปอยู่ที่บ้านเธอได้เลย

ทว่าก่อนที่เราจะแยกย้ายกันกลับบ้าน กรีนก็ไม่วายพูดเน้นย้ำตลอดว่ายังไงฉันก็ได้ไปอยู่กับเธอแน่ๆ พร้อมด้วยน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม

ฉันโบกมือล่ำลากับกรีนเมื่อรถเมล์สายที่ขับผ่านบ้านของเธอมาจอดเทียบป้าย และหลังจากนั้นไม่กี่นาทีรถเมล์สายที่ฉันต้องการจะขึ้นก็ขับตามกันมาติดๆ พอดี

หมับ!

ฝ่ามือหนาคว้าหมับที่ท่อนแขน ฉันหันขวับไปมองเจ้าของฝ่ามือนั้นโดยอัตโนมัติ

ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้หัวใจของฉันเกิดอาการรู้สึกหวิวๆ ขึ้นมาอย่างฉับพลัน

"ทำไมไม่นั่งรอที่เดิม" กระแสน้ำเสียงนั้นของไอซ์สามารถบ่งบอกฉันได้เป็นอย่างดี ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่จอยสักเท่าไหร่

และต้นเหตุนั้นคงไม่ใช่เพราะใครนอกจากฉัน

"ก็ไม่นึกว่าจะมารับ" อันที่จริงก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว ว่ายังไงไอซ์ก็ต้องมารับมาส่งฉันทุกวัน แต่ที่ทำแบบนี้ก็เพราะฉันอยากตีตัวออกห่างจากเขา

และสิ่งแรกที่ควรทำก็คือ ทำยังไงก็ได้ให้เขาเลิกไปรับไปส่งฉันซะ ถ้าไอซ์ยังทำตัวเคยชินแบบนี้กับฉัน ต่อให้ฉันหนีไปอยู่ไกลที่ไหนก็ยังคงเจอกันอยู่ดี เพราะยังไงเราก็เรียนมหา'ลัยเดียวกัน แล้วเขาก็รู้ตารางเรียนของฉันหมดแล้วด้วย 

แต่ถ้าให้ฉันซิ่วไปเรียนมหา'ลัยอื่นก็ขอบอกเลยว่าฉันคงไม่ลงทุนขนาดนั้น

"ฉันโทรมาหาเธอแล้ว และทำไมไม่รับสายมัวแต่ทำอะไรอยู่" ไอซ์พูดสวนกลับมาทันควัน

"ก็เรียนอยู่เลยปิดเสียงไว้ พอเลิกคลาสก็ลืมเปิด ไม่เชื่อก็ดูให้เห็นกับตา" ไม่พูดเปล่า แต่ฉันกลับล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเป้ออกมายื่นให้เขาดู

ยอมรับเลยว่าเรื่องไม่รับโทรศัพท์นี่ฉันลืมเปิดเสียงจริงๆ ไม่ได้จะตั้งใจเมินเฉยอะไรขนาดนั้น เพราะวิธีนี้มันไม่เนียน

"งั้นก็ไปขึ้นรถ" จากที่จับแขนฉันเฉยๆ ในตอนแรก ไอซ์ก็ลากให้เดินตามเขาไปที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดชิดอยู่ริมฟุตบาทไม่ไกลจากป้ายรถเมล์เท่าไหร่นัก

พรึบ!

"อะไรเนี่ย!" ฉันโพล่งขึ้นมาเสียงดังด้วยอาการตื่นตระหนก เมื่ออยู่ๆ ไอซ์ก็จับแขนฉันกอดเอวสอบของเขาด้วยตัวเองเสร็จสรรพ หลังจากที่ฉันขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขาโดยไม่ถามไถ่อะไรกันสักคำ

"กอดแค่นี้ไม่ทำให้เธอตายหรอก แต่ถ้าไม่กอดอะจะตกรถตาย" ใบหน้าหล่อเอี้ยวหันหลังมาพูดบอกฉัน เมื่อได้ยินประโยคที่จริงจังนั้นฉันจึงล้มเลิกที่จะชักแขนตัวเองกลับทันที

พอเห็นว่าฉันมีท่าทีที่สงบลง ไอซ์จึงคลายมือที่จับยึดท่อนแขนของฉันออก ก่อนจะหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ

ด้วยความที่เราสองคนกำลังแนบชิดกัน อีกทั้งลมที่ปะทะเข้ามาจึงทำให้ฉันได้กลิ่นกายของไอซ์เต็มๆ ไม่คาดคิดด้วยว่ากลิ่นที่ฉันคุ้นชินในทุกๆ วันจะส่งผลทำให้หัวใจดวงน้อยของฉันเต้นกระหน่ำอยู่ในอกก็วันนี้

เราใช้เวลาเดินทางบนท้องถนนไม่นานก็ถึงบ้านของไอซ์ ฉันรีบผละออกมาจากร่างแกร่งแล้วลงมายืนข้างรถเพื่อรอให้เขาเดินไปไขกุญแจเข้าบ้าน

"ฉันหางานให้เธอได้แล้วนะ" ไอซ์พูดขึ้นมาในจังหวะที่ไขประตูเสร็จพอดี

"ไม่จำเป็นแล้วล่ะ ฉันจะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว" ฉันเดินเฉียดตัวเขาเข้าไปในบ้าน พร้อมกับทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้

ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะโอเคมั้ย แต่ที่รู้ก็คือทางเลือกนี้มันเป็นผลดีสำหรับมิตรภาพของเรา

"ไม่ให้ไป"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น