Fic onepiece : Hi! Baby (Croc x Dof)

ตอนที่ 9 : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 พ.ค. 63

[โดฟลามิงโก้]

"มิงโก้ๆ!!"ผมรู้เหมือนได้ยินเสียงหมวกฟางเลยแหะ...

แต่คงจะคิดไปเองอ่ะแหละนะ เมื่อคิดได้แบบนั้นผมก็เลยนอนต่ออย่างไม่สนใจเสียงที่มาปลุก

"มิงโก้ตื่นนนนนน!!!!"

อะไรว่ะ!?

"ห๊ะ!!"ผมสะดุ้งตื่นเนื่องจากเสียงเรียกที่ดังมาก

"ตื่นสักทีนะ"หมวกฟางมายืนอยู่ข้างๆเตียงที่ผมนอน

ตรงกลางเรือของพวกหมวกฟางถูกทำให้มีคล้ายๆบ้านขนาดเล็กที่สร้างด้วยโครงไม้คลุมด้วยผ้าและ ภายในก็มีเตียงขนาดใหญ่ที่แฟรงกี้สร้างให้ผมนอน และตอนนี้ก็มีคนมารบกวนก็คือหมวกฟาง

"มีอะไรละ?"ผมถามด้วยความง่วงงุน

"ฉันว่าจะไปบ้านของนายนะ จะไปด้วยกันมั๊ย?"ถามผมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เหอะๆ คงอยากไปจะหาลอว์มากเลยสิเนี่ย ถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้

"ฉันขอถามฟาร์ก่อนนะ เธออยู่ไหนละ?"ผมก็ไม่แน่ใจว่าควรไปมั๊ย ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ4วันแล้วที่ผมออกจากบ้านมา

"นามิกำลังปลุกอยู่นะ"หมวกฟางพูดแล้วยืดคอออกไปดูข้างนอก

"งั้นเดี๋ยวฉันจะออกไปคุยกับเธอนะ"ผมว่าแล้วลุกขึ้นจากที่นอน

อ่า ทันทีที่ยืนขึ้นก็รู้สึกเหมือนกับโลกทันมืดไปวูบนึงเลย

"มิงโก้!!"หมวกฟางรับร่างที่กำลังจะล้มของผมไว้ทัน

"เกิดอะไรขึ้น!?"เป็นอุซปที่วิ่งเข้ามาถาม

"มิงโก้เป็นอะไรก็ไม่รู้ไปเรียกช็อปเปอร์มาทีสิ!"

"ได้เลย!"

"ฉันไม่เป็นอะไร.."ผมร้องบอกแต่ก็ไม่ทันแล้ว อุซปวิ่งออกไปก่อน

"อยู่เฉยๆก่อนนะ เดี๋ยวช็อปเปอร์ก็มาแล้วละ!"หมวกฟางพูดแล้วยกตัวผมขึ้นไปวางบนที่นอนเหมือนเดิม

"โดฟลามิงโก้เป็นอะไรไปหน่ะ!?"หมอทานูกิวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

"เดอฟี่!"ตามมาด้วยฟาร์เลนและคนอื่นๆ

"ทุกคนออกไปก่อนนะฉันจะตรวจเขาก่อนเข้ามาเยอะๆแล้วอากาศมันจะไม่ถ่ายเทเอา!"หันไปห้ามไม่ให้ทุกคนเข้ามาแล้วค่อยๆเริ่มตรวจร่างกายผม

หลังจากที่ตรวจร่างกายเสร็จผมก็เลยขอออกมาข้างนอก ตอนแรกดูเหมือนหมอทานูกิจะไม่เห็นด้วยแต่ผมก็อ้างไปว่าอยู่ในนี้มันอึดอัดเขาถึงยอมพาออกมา

"เดอฟี่เป็นยังไงบ้าง!?"ฟาร์เลนเดินตามมาช่วยพยุงผมที่กำลังจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำ

"ดูเหมือนเขาจะรีบลุกเกินไปเลยทำให้เกิดอาการหน้ามืดนะสิ"หมอทานูกิว่าเสียงเครียด

ทุกคนบนเรือตอนนี้มารวมกันแถวๆที่ผมนั่งอยู่กันหมดแล้ว และตั้งใจฟังคำอธิบายของหมอทานูกิเหมือนเด็กตัวเล็กๆนั่งฟังครูสอนไม่มีผิดเลย

"มันอันตรายมั๊ยช็อปเปอร์?"เป็นหมวกฟางที่ถามขึ้น

"ถ้าเกิดว่าเขาหน้ามืดแล้วล้มลงไปละก็อันตรายแน่!"

"งั้นจะทำยังไงดีละ?"

"ก็ต้องคอยระวังไม่ให้เขารีบร้อนลุกขึ้นหรือทำอะไรที่ทำให้เหนื่อยเกินไปนะ"

พวกเรานั่งฟังคำอธิบายของช็อปเปอร์ไปเรื่อยๆ ส่วนผมก็โดนเตือนให้ระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆมากขึ้น

"นายอยากไปที่บ้านมั๊ยละ?"ฟาร์เลนถามผมหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว

ตอนนี้ที่เหลือก็มีแต่ผม ฟาร์เลนแล้วก็หมวกฟาง

"ก็อยากไปอ่ะนะ แต่ว่า..."

"นายกลัวเจอคร็อกโคไดล์ใช่มั๊ยละ?"ฟาร์ว่าอย่างรู้ทัน

"เจอแล้วมันทำไมเหรอ? หรือเจ้านั่นจะทำร้ายมิงโก้!?"หมวกฟางตะโกนขึ้นมา

"เปล่าๆ ไม่ใช่ๆ!"ผมรีบโบกมือปฏิเสธ

"งั้นทำไมละ?"เขาทำหน้างง

"เอ่อ... คือว่าเรื่องนั้น.."ผมไม่รู้จะบอกเขาว่ายังไงเหมือนกัน

"นายก็บอกโลฟไปตามตรงสิ"ฟาร์เลนว่าแล้วหัวเราะอยู่คนเดียว

หึ ไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็พูดได้หน่ะสิ!

"มีอะไรรึเปล่ามิงโก้? หรือว่าเป็นเรื่องที่บอกฉันไม่ได้เหรอ?"หมวกฟางทำท่าหงอยลง

"ไม่ใช่อย่างงั้นเหรอนะคือว่า...."ผมตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้หมวกฟางฟัง

ทั้งเรื่องที่คร็อกซี่เป็นพ่อของเด็กในท้องและเรื่องที่เขาไม่ชัดเจนจนทำให้ฟาร์เลนพาผมหนีมา ความจริงเราก็เคยคุยกันเรื่องนี้ตอนผมขึ้นเรือมาแล้วอ่ะนะ แต่ตอนนั้นดูเหมือนหมวกฟางจะไม่ได้ตั้งใจฟัง

"สรุปว่าพ่อของเด็กคือคร็อกโคไดล์สินะ! แล้วเขาก็ทำไม่ดีกับนาย!"เห้อ ฟังตั้งนานสรุปได้แค่นี้สินะ?

"ก็ประมาณนั้นแหละนะ"ผมตอบกลับอย่างปลงๆในขณะที่ฟาร์ก็ยังนั่งหัวเราะอยู่

"ว่าแต่ฟาร์หัวเราะอะไรหน่ะ?"หมวกฟางหันไปถาม

"อุ๊ป!! เปล่าหรอกๆไม่มีอะไรๆ"เธอรีบอุดปากแล้วปฏิเสธ

"งั้นเหรอ สรุปแล้วมิงโก้จะไปด้วยกันมั๊ยละ?"

"คือ.. เรื่องนั้น..."ผมก็ยังไม่แน่ใจแหะ

"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าคร็อกโคไดล์จะมาทำไม่ดีกับนายอีกละก็... ฉันจะปกป้องเอง!!!"หมวกฟางว่าอย่างมุ่งมั่น

_____________


หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วว่าผมจะกลับไปที่บ้านพร้อมกับฟาร์เลนและหมวกฟาง พวกเราก็ไปบอกคนอื่นๆในเรือ ซึ่งคนที่ขอตามมาด้วยก็มีหมอทานูกิส่วนอีกคนก็คือโซโลที่ดวงเฮงจับฉลากมาได้

"ซันจิ! ข้าวกล่องเสร็จรึยังงงง~"หมวกฟางตะโกนถามซันจิเสียงดังหลังจากนั่งรอข้าวกล่องไม่ถึง5นาที

"รอแปปนึงสิเห้ยยย!"เสียงของซันจิดังรอดออกมาจากห้องครัว

ผ่านไปสักพักซันจิก็ออกมาพร้อมกับข้าวกล่องขนาดใหญ่ที่ห่อด้วยผ้า และถุงผ้าสีขาวแยกต่างหากอีกหนึ่งอัร

"ทำไมถึงมีสองอันละ?"หมอทานูกิถามพลางรับถุงสีขาวมาถือไว้ ส่วนอันใหญ่ลูฟี่ก็เป็นคนถือ

"ถุงผ้าสีขาวเป็นของโดฟลามิงโก้หน่ะ ส่วนอีกอันนึงก็ของพวกนาย"ซันจิว่าแล้วก็บอกเรื่องอาหารกับหมอทานูกิต่ออีก

ส่วนผมตอนนี้ก็มานั่งรอเฉยๆแล้ว ได้แต่นั่งคิดว่าจะทำยังไงเวลาเจอคร็อกซี่ดีถึงแม้ว่าหมวกฟางบอกจะปกป้องก็เถอะ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรไปบอกดีว่าทำไมต้องไปอยู่กับพวกหมวกฟางด้วย แถมพวกโรซี่กับลอว์ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เลยด้วย

"เดอฟี่!"ฟาร์เลนเรียกผมแล้วเดินเข้ามาหาพร้อม หมวกฟาง หมอทานูกิ และโซโล

"ว่า?"

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว! ไปกันเถอะ"เธอว่าแล้วก็เดินไปแตะตัวทุกคนที่จะไปบ้านผมกัน


ฟุบ!


"ถึงแล้วววว!"เสียงของหมวกฟางตะโกนลั่นหลังจากที่พวกเรามาถึงภายในบ้าน

โดยที่ฟาร์เลนพามาก็คือห้องทำงานของผมเอง เธอคงจะมาที่นี่บ่อยๆก็เลยเคยชินละมั้ง

ตึกๆๆๆ!!!

เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้กับพวกเรา ผมคิดว่าคงเป็นพวกโรซี่ละนะ

แกร๊ก!

"ดอฟฟี่!?"เป็นโรซี่ที่เปิดประตูเข้ามา เมื่อโรซี่เห็นผมก็เบิกตากว้างแล้ววิ่งเข้ามาเหมือนจะกอดผม

เดี๋ยว!

ไม่ได้นะ!

ยังไม่ได้ทันที่ผมจะได้ปัดป้องอะไรก็....

"ห้ามกอดมิงโก้นะ!"หมวกฟางตะโกนขึ้นแล้วดึงโรซี่ไว้ก่อนที่เขาจะมาถึงตัวผม

"เห้ยยย!"โรซี่ร้องก่อนที่จะโดนเหวี่ยงไปชนกันโซฟาริมผนัง

"คุณโครา!"ลอว์ที่วิ่งตามมาแล้วเห็นโรซี่นอนอยู่ก็รีบเข้ามาดู

"ฉันไม่เป็นไรๆ"โรซี่รีบลุกขึ้นแล้วหันไปมาหาพวกเรา

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"ลอว์ถามขึ้นแล้วกวาดสายตามองพวกผมทีละคนๆจนไปหยุดอยู่ที่หมวกฟาง

"เอาละๆ ฉันว่าเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่านะ"ผมพูดขึ้นทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดในห้อง

พวกเราทั้งหมดเดินออกจากห้องกันโดยมีลอว์เดินนำ ผมคิดว่าคงจะไปที่ห้องนั่งเล่นนั่นแหละนะ

"นายหายไปไหนมาหน่ะ? ดอฟฟี่"โรซี่เดินเข้ามาหาผมระหว่างทางไปห้องนั่งเล่น และมองลงไปที่หมอทานูกิที่เดินอยู่ข้างๆผมด้วย

"เอาไว้ไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นนะ ว่าแต่ะหว่างที่ฉันไม่อยู่เนี่ยไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันมั๊ย?"ผมถามอย่างกังวล

"ไม่มีหรอก แต่ดูเหมือนคุณคร็อกโคไดล์เขากำลังตามหานายอยู่นะ"โรซี่ว่าพลางหลับตานึก

"อ๊ะ! โดฟลามิงโก้ค่อยๆเดินลงบันไดนะ"เมื่อเราเดินมาถึงบันไดหมอทานูกิก็รีบหันมาเตือนผม ทั้งๆที่ตอนแรกยังกลัวโรซี่หัวหดจนไม่กล้าพูดอะไรอยู่เลยแท้ๆ ฮะฮะ

"รู้แล้วๆ บันไดแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า"ถึงผมจะพูดไปแบบนั้นก็เดินด้วยความระมัดระวังมากกว่าเดิม

พอลงบันไดเสร็จเดินมาอีกสักแปปก็ถึงห้องนั่งเล่นพอดี เมื่อมาถึงผมก็ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจกันแน่ แต่พวกหมวกฟางกับพวกโรซี่นั่งกันคนละฝั่งโดยมีผมกับฟาร์เลนนั่งกันตรงกลางหน้าหลัง

"เอาละทีนี้จะอธิบายมาได้รึยัง?"ลอว์พูดขึ้นเหมือนจะถามผม แต่ก็ยังนั่งจ้องหมวกฟางไม่หยุด

"อะแฮ่ม! ละสายตาหน่อยก็ได้มั้ง"ฟาร์เลนพูดขัดขึ้นทำให้ลอวละสายตาออกจากหมวกฟางและหันไปมองค้อนฟาร์

"เหอะ ก็ว่ามาสิ!"

"ก่อนอื่นเลยนะ... โรซี่!"ผมหันไปเรียกน้องชายเสียงเขียว

"อ..อะ..ไร?"

"แกจำตอนที่แกเอาผลไม้แปลกๆไปให้พ่อครัวทำสลัดผลไม้ให้พวกเรากินเมื่อหลายเดือนก่อนได้รึเปล่า?"ผมถามอย่างหยั่งเชิงดู

"อืมมมม..."โรซี่ทำท่านึกโดยมีสายตาของทุกคนจ้องมองอย่างคาดหวัง


ผ่านไป5นาที...


"ว่าไงละโรส?"ฟาร์เลนที่ทนไม่ไหวถามขึ้น

"จำไม่ได้อ่ะ..."

"แล้วแกจะทำท่านึกนานทำไมวะ!!!"ผมว่าแล้วปาหมอนใส่โรซี่

"เธอ~~ ดอฟฟี่ทำร้ายผมมม"โรซี่มันโผเข้าไปกอดฟาร์แล้วพูดฟ้อง

"พอเลยโรสนั่งฟังเดอฟี่ดีๆสิ"ฟาร์เลนดุโรซี่อย่างไม่จริงจังนัก

"เอาละฉันจะเริ่มเล่าตั้งแต่สาเหตุแรกเลยนะ ลอว์เมื่อประมาณ3เดือนก่อนแกให้พวกเราไปเก็บดอกไม้ที่เป็นส่วนผสมยาได้มั๊ยละ?"

"ที่เกาะทางเหนือนะเหรอ?"

"ใช่"

"จำได้สิ"

"แล้วพอหลังจากกลับมาแกก็บอกฟาร์เลนว่าของไม่ครบฟาร์เลนก็เลยไปเอามาให้อีกใช่มั๊ยละ?"เพราะฟาร์สามารถวาร์ปไปสถานที่ที่เคยไปมาแล้วได้การให้เธอไปเอาให้ก็เลยเร็วกว่า

"มันก็ใช่นะ แต่ความจริงแล้วฉันก็แค่แกล้งเธอเท่านั้นเองจะได้ไม่มีเวลามาอยู่กับคุณโคราไงละ!"หนอยยย เจ้าลอว์คงามจริงแล้วแกแค่แกล้งฟาร์เรอะ

แต่คนซวยมันคือฉันเว้ย!

"ลอว์! ทำไมทำแบบนี้ละ"โรซี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็หันมาดุลอว์ แต่ลอว์ก็ทำเมิน

"เหอะ! แล้วมันยังไงละ? เรื่องมันก็ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?"ลอว์หันมาถามผมต่อ

"ก็ตอนที่ฟาร์ไปถึงเกาะนั้นอีกครั้งนึงนะ ดันไปเจอลูกBabeเข้านะสิ แกก็คงรู้จักมันอยู่แล้วสินะ"

"ก็ใช่ แล้วมันยังไงละ?"

"วันต่อมามื้อเช้ามีสลัดผลไม้ใช่มั๊ยละ?"

"อย่าบอกนะว่า..."

"ใช่! พวกเราสามคนกินลูกBabeเข้าไปแล้ว!"ผมว่าเสียงดัง

"คุณโครา!"ลอว์หันไปเรียกโรซี่หน้าซีด

"ห๊ะ!! อะไร?"

"วันนั้นคุณบอกว่าเจอผลไม้น่าอร่อยเลยเอาไปให้เซฟทำอาหารด้วยใช่มั๊ยครับ?"ลอว์หันไปถามเสียงเครียด

"อ่อ ลูกสีขาวๆครีมอ่ะเหรอ"โรซี่ว่าแล้วทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้

"ใช่!"×ทุกคนยกเว้นโรซี่

"มันทำไมเหรอ?"

"เห้ออออ เจ้าโง่!"ได้แต่ถอนหายใจ เหนื่อยกับความซื่อบื้อของน้องชายตัวเองจริงๆเลย

"โรส คือผลไม้ที่โรสเอาไปให้พ่อครัวทำอาหารนะมันคือลูกBabeนะ... ถ้าผู้ชายกินเข้าไปแล้วละก็จะทำให้ท้องได้หน่ะ"ฟาร์ค่อยๆอธิบายอย่างใจเย็น

"....."โรซี่เงียบไปเลยหลังจากที่ได้ยิน

"ถึงอย่างงั้นก็เถอะดอฟถ้าพวกเราสามารถท้องได้แล้วมันยังไงละ? ยังไงก็ไม่ได้ไปโดยใครเอาอยู่นี้!"ลอว์ว่าอย่างไม่ทุกข์ร้อน

ก็ตูโดนเอานี่หว่า!!!

"ฉันท้อง!"ผมพูดออกไปอย่างตรงๆ เพราะยังไงก็ไม่มีอะไรให้เสียแล้วนิ

"ว่าไงนะ"×ลอว์และโรซี่

พอผมบอกไปว่าท้องเจ้าพวกนั้นก็โวยวายๆกว่าจะทำให้สงบสติอารมณ์ได้ก็พักนึงเลยทีเดียว

"ใครเป็นพ่อของหลานฉันดอฟฟี่!?"โรซี่เอ่ยถามเสียงเครียด

"คร็อกซี่นะ..."ผมตอบเสียงแผ่ว

ใครมันจะไปกล้าตอบเสียงดังอย่างภาคภูมิใจกันละวะ!?

"เห้อ~ ว่าแล้วเชียว"ดูเหมือนโรซี่ก็เดาไว้แล้ว

"ตอนนี้กี่เดือนแล้ว? อาการเป็นยังไงบ้าง? #%^@$@%-$%#"ลอว์รัวคำถามใส่ผมไม่หยุด

"พอๆ ไปคุยกับผมหมอทานูกิเอาเองนะฉันรู้แค่ว่า2เดือนกว่าๆแล้ว"ลอว์จึงเดินแยกออกไปคุยกับหมอทานูกิที่กำลังจะไปห้องครัวเห็นว่าจะไปเตรียมอาหารที่ซันจิให้มา

"ดอฟฟี่"

"ว่า"ผมหันไปตามเสียงเรียกของโรซี่

ตอนนี้ในห้องนั่งเล่นเหลือแค่ผมกับโรซี่ หมวกฟาง โซโล แล้วก็ฟาร์เลนก็ตามลอว์กับหมอทานูกิเข้าห้องครัวไปแล้ว

"นายยังบอกไม่หมดเลยนะ ฉันเข้าใจแล้วว่านายท้องแต่ทำไมต้องไปอยู่กับพวกหมวกฟางด้วยละ? อยู่บ้านเราก็ได้นิ ลอว์ก็เป็นหมอนะต้องคอยดูแลนายได้อยู่แล้ว!"

"ใจเย็นๆนะโรซี่ ฉันรู้ว่าเป็นห่วง"

"เป็นห่วงสิ! ฉันมีพี่ชายแค่คนเดียวนะ!"

"รู้แล้วๆ มากอดมั๊ย? แต่จ้องเบาๆนะเดี๋ยวมันโดนท้อง"

"อื้ม!"โรซี่รีบเข้ามากอดผมแต่ก็แค่เบาๆเท่านั้น

"นายก็รู้ว่าฉันกับคร็อกซี่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกันมาตั้งนานแล้วนะ ฟาร์เลนที่ทนไม่ไหวที่เห็นฉันต้องเสียใจก็เลยพาหนีไปหน่ะ เหมือนเป็นการลองใจคร็อกซี่ไปในตัวไงละ!"ผมบอกเรื่องทั้งหมดอย่างใจเย็น

"แต่นายไปแค่สามวันเองนะ ทำไมกลับมาเร็วนักละ?"ทำไมมันพูดเหมือนผมมันใจง่าย?

คงจะคิดมากไปเองๆ

"ก็หมวกฟางอยากมาหาลอว์หน่ะสิ.... อีกอย่างฉันได้ยินมาว่าคร็อกซี่ออกตามหาก็เลยใจอ่อนนิดหน่อย.."ได้แต่ตอบไปเสียงอ้อมแอ้ม

เอาจริงตอนแรกที่ได้ยินว่าคร็อกตามหาก็ใจอ่อนยวบยาบไปหมด แต่ก็ยังติดเรื่องที่ว่าคร็อกคิดยังไงกับเรามั๊ยนั่นแหละนะ!

"ฉันว่าไม่หน่อยแล้วแหละ"

"เหอะ! อย่ามาทำเป็นรู้ดีน่า!"ว่าแล้วก็เอามือยันหน้าโรซี่ให้ออกไป

"โอ้ยยย ดอฟฟฟฟ"โรซี่ร้องแล้วทำเป็นงอแง

น่ารักตายละ!

"คิดว่าทำแล้วน่ารักรึไง? คนที่จะใจอ่อนให้นายมีแค่ฟาร์เลนเท่านั้นแหละน่า"

"เชอะ!"

________________

Talk : ไม่มีคำแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น.....

.

.

.

.

ขอโทษที่มาสายไปหลายวันนะะะะ >~<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #28 acarezoro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 12:31

    เราชอบเรื่องนี้มากเลยมาเเต่งต่อได้เเล้วนะ

    #28
    0
  2. #27 J-Hope_19 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 22:33
    แงงงง รีบมาต่อนะคะรอคู่น้องกับคุณหมออยู่น้าาา
    #27
    0
  3. #25 veysey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:19

    รอฉันรอเธออยู่แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด
    #25
    0
  4. #21 รัตติกาลกุหลาบดำ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 12:44
    รออออ่าน
    #21
    0