Fic onepiece : Hi! Baby (Croc x Dof)

ตอนที่ 8 : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

[คร็อกโคไดล์]

ผ่านมา3วันแล้ว...

ที่เจ้านกโง่นั่นหายไป! ผมไม่รู้ว่ามันไปไหนแต่ก็ไม่กล้าไปถามพวกน้องชายมัน ดูเหมือนว่าเจ้าพวกนั้นจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับการที่โดฟลามิงโก้หายไปแสดงว่าก็ต้องรู้ว่าหายไปไหน

บอกตามตรงว่าผมโมโหมากกับการที่อยู่ๆมันก็หายตัวไปแบบนี้โดยที่ไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย....

.

.

.

.

โอเค! ยอมรับว่าผมก็หายไปโดยไม่ได้บอกโดฟลามิงโก้บ่อยๆ เอาจริงๆแล้วผมก็คิดว่าเขาน่าจะชินแล้วและคงไม่เป็นไรหรอก ผมก็แค่ไปทำงาน

แต่พอกลายมาเป็นคนที่ต้องรอแล้วก็รู้ว่า...

.

.

.

มันไม่ง่ายเลย เราไม่รู้เลยว่าเขาไปไหน? จะกลับมาเมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกอะไรเลย?

"แกต้องทนรู้สึกแบบนี้นานเป็นเดือนเลยเหรอเนี่ย?"ได้แค่นั่งพึมพำกับตัวเอง

หลายครั้งที่ผมทำให้โดฟลามิงโก้ต้องเสียใจ และมันคงจะรวมไปถึงครั้งนี้ด้วย..

"ฉันขอโทษ.."มันคงจะเป็นคำขอโทษที่เจ้าตัวไม่ได้ยิน

_____________

"ฉันคิดว่านายน่าจะไปตามหาเขานะ"อิวานเป็นคนที่ผมมาปรึกษาในเรื่องนี้

ทำให้ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เคยมาแล้วครั้งนึง ที่จริงแล้วผม...

.

.

.

ก็ไม่ได้อยากจะมาถามมันหรอก

แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี้หว่า! ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้ว!? ผมเจออิวานเมื่อหลายวันก่อนดูเหมือนมันจะมาทำธุระที่เมืองนี้และตอนนี้ด้วยธุระที่ต้องทำก็เลยอยู่ในร่างของผู้หญิง ในตอนที่โดฟลามิงโก้ถามว่าคนที่ไปหาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายผมได้แต่ครุ่นคิดแล้วตอบไปว่าผู้ชายเพราะยังไงเพศจริงๆของเจ้านี่ก็เป็นผู้ชาย

ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นผู้หญิงก็เถอะ...

"แล้วจะไปตามหาที่ไหนเล่า?"จะไปรู้ได้ยังไงว่ามันไปอยู่ที่ไหน

"ก็ลองไปถามพวกน้องชายของโจ๊กเกอร์ดูสิ นายบอกเองนะว่าดูเหมือนพวกนั้นจะรู้นะ"อิวานว่าแล้วกินอาหารต่ออย่างไม่สนใจนัก

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้นฉันก็ถามไปนานแล้วเว้ยยย!"เหอะ ใครจะไปกล้าถามตรงๆวะ!?

"นายทำให้มันยากเองต่างหากล่ะยะ!"

"หมายความว่ายังไง?"ผมเนี่ยนะทำให้มันยาก?

"นายก็แค่กลัวเสียฟอร์มใช่มั๊ยละ?"

"อ..อึก! นั่นมัน..."

"พูดปฏิเสธไม่ออกเลยละสิ?"ทำไมมันพูดเหมือนรู้ไปซะทุกอย่างเลยวะ!

"ฉันแค่..."ก็จริงของมัน

ผมแค่กลัวเสียฟอร์มเท่านั้นเอง เพราะยังไงคนที่เข้าหาก่อนก็คือโดฟลามิงโก้ คนบอกรักก่อนก็โดฟลามิงโก้... ที่จริงผมก็ไม่เคยบอกรักกลับเลยสักครั้ง แต่ผมก็คิดว่าไม่ร้องพูดอะไรมันก็น่าจะชัดเจนอยู่แล้วนี่นาว่าผมกับเจ้านกนั่นเป็นคนรักกันนะ

แล้วปกติมันก็ไม่เคยหายไปเลยสักครั้ง มีแต่มาคอยป่วนคอยกวนใจผมตลอด...

"นายลองกลับไปคิดดูดีๆก่อนเถอะ ว่าถ้าเอาแต่กลัวเสียฟอร์มหน่ะ ระวังจะเสียโจ๊กเกอร์ไปจริงๆซ่ะละ ยังไงแล้วคนนิสัยแบบนายนะคงไม่เคยทำดีๆกับเขาเลยสิท่า พูดดีๆก็คงไม่เคย ดีไม่ดีโจ๊กเกอร์อาจจะเบื่อนายแล้วไปหาคนที่ดีกว่าก็ได้นะ!"

คำพูดพวกนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนเอาหินไคโรฟาดหน้า มันเป็นความจริงทั้งหมดเลย...

ผมไม่เคยพูดดีๆหรือทำตัวดีๆกับโดฟลามิงโก้เลย มีแต่จะเป็นคำพูดที่ต่อว่าหรือขับไสไล่ส่ง ทำดีกับมันรึก็ไม่เคย

"หรือมันจะเบื่อกันแล้วจริงๆวะ.."ผมพึมพำกับตัวเองแล้วรีบวิ่งออกจากร้าน

ยังไงก็ต้องไปถามพวกน้องมันให้ได้ว่าโดฟลามิงโก้หายไปอยู่ที่ไหน!? จะได้ไปเคลียร์กันให้รู้เรื่อง!

________

______

____

[โดฟลามิงโก้]

"ฮัดเช้ยย!"ผมจามขึ้นมาในระหว่างที่กำลังนั่งดูไข่มุกที่ฟาร์เลนไปหามาจากทะเล

"นายเป็นหวัดรึเปล่า?"หมอทานูกิที่นั่งอยู่ข้างๆผมถามด้วยสีหน้ากังวล

อ่าาา ช่วงนี้ไม่ว่าผมจะทำอะไร เดินไปที่ไหนก็จะมีพวกหมวกฟางอย่างน้อยนึงคนคอยเดินตามหรือคอยมองอยู่ตลอด ก็เข้าใจละนะว่าเป็นห่วง...

แต่นี้มันจะเกินไปแล้วเว้ยยย! แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำกับตอนอาบน้ำก็ยังจะตามเข้ามาบอกว่ากลัวผมลื่นล้ม! จะบ้าตาย! สุดท้ายก็ตกลงกันว่าให้นั่งรออยู่ที่ประตูหน้าห้องน้ำ

"เปล่าหรอก แค่รู้สึกคัดจมูกนะ"ผมตอบกลับไปหมอทานูกิจะได้สบายใจ

ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายๆที่ว่างไม่มีอะไรทำก็เลยมานั่งดูไข่มุกที่ฟาร์เลนเก็บมาได้ เจ้าตัวบอกว่าอยากเก็บมาให้เบบี้ในท้องของผม พอเก็บพวกหอยมาได้ซันจิก็เอาเนื้อไปทำอาหารส่วนไข่มุกก็เก็บล้างน้ำมาให้ผม ตอนแรกฟาร์เลนก็มานั่งดูด้วยกันนะแต่เห็นบอกว่าอยากไปซื้อของก็เลยเข้าเมืองไปแล้ว

ก็อย่างว่าละนะปกติฟาร์ก็อยู่เฉยๆไม่ค่อยเป็นอยู่แล้ว

"นี่ทุกคน! ของว่างเสร็จแล้วนะะะ"เสียงของซันจิที่ตะโกนเรียกออกมาจากห้องครัว

ทุกคนในเรือต่างก็ค่อยๆเดินไปที่ห้องครัวยกเว้นก็แต่หมวกฟางที่รีบวิ่งไปคนแรก ผมเลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิมเฉยๆไม่ได้ตามพวกเขาไป ตอนนี้ยังไม่ค่อยอยากกินอะไรเท่าไหร่นัก

"นายไม่ไปกินเหรอ?"ซันจิเดินมาถามผมที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"ฉันรู้สึกไม่ค่อยหิวนะ"ผมว่าแล้วค่อยๆเก็บไข่มุกใส่ในกล่องไว้

"งั้นอยากดื่มอะไรหน่อยมั๊ยละ? ฉันจะไปทำให้"อืมมม นั่นสินะ

"ฉันอยากกินอะไรเปรี้ยวๆหวานๆหน่ะ"

"ได้สิ รอแปปนึงนะ"หลังจากซันจิเดินออกไปก็เป็นหมวกฟางที่เดินเข้ามาหา

"นี่ มิงโก้ นายไม่กินจริงๆนะเหรอ?"เขาถามผมในขณะที่มือถือของกินไว้เยอะแยะ

"ไม่ละ นายนั่นแหละกินเยอะเกินไปแล้ว!"ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ากินแล้วเอาไปเก็บไว้ที่ไหนหมดตัวก็นิดเดียว

"เปล่าสักหน่อย ฉันหน่ะกินแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง!"พูดมาได้นะคนเรา

หมวกฟางค่อยๆนั่งลงข้างผมแล้วก็นั่งกินของที่ขนมาไปเรื่อยๆ

"นี่ มิงโก้"

"อะไร?"

"โทราโอะเป็นยังไงบ้าง?"หึ เป็นห่วงเจ้าลอว์ละสิเนี่ย

"หลังจากวันนั้นนะเหรอ?"

"ใช่"

"ก็บ้างานหนักขึ้นนะ แล้วก็ดูเหมือนจะหงอยๆไปคงอยากจะมาง้อนายนั้นแหละ แต่นายบอกไว้ว่าอย่ามาให้เห็นหน้าอีกก็เลยไม่กล้ามานะสิ"ผมว่าแล้วยิ้มขำ เจ้าลอว์นะคงจะอยากมาหาหมวกฟางแทบตายเลยละ แต่ก็ไม่กล้าแทบยังเป็นพวกซึนเดเระอีกต่างหาก

"จริงเหรอ!?"หมวกฟางดูดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น

"ใช่นะสิ นายนะคิดจะให้อภัยลอว์มั๊ยละ?"ผมถามด้วยความสงสัย

"ฉันก็ให้อภัยเขานะ เรายังกลับมาเป็นเพื่อนกันได้! เพราะถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันจริงๆมันก็ช่วยไม่ได้หรอก แต่อย่างน้อยก็ยังได้เป็นเพื่อนกันไงละ!"

"ถ้าให้ฉันพูดนะ ที่วันนั้นลอว์มันพูดไปแบบนั้นนะก็คงเพราะน้อยใจนายไงละ ก็เลยพูดไปแบบไม่คิดความจริงแล้วเขาก็รักนายมากนั่นแหละ แค่ทำเป็นปากแข็งไปอย่างงั้นเอง"ต้องไปทวงบุญคุณกับลอว์มันซะหน่อยแล้วมั่ง? ช่วยขนาดนี้

"น้อยใจเหรอ? เรื่องอะไรละ?"

"นายไม่ค่อยได้สนใจลอว์ใช่มั๊ยละ? เขาก็เลยน้อยใจไงละ แล้วก็หนีกลับมาที่นี่พอมาเจอฟาร์เลนกับโรซี่ที่กำลังไปกันได้ดีก็เลยอิจฉาแล้วเข้าไปป่วน"ฟาร์มาเล่าให้ผมฟังหมดแล้วดูเหมือนเธอจะรู้ได้จากการแตะตัวหมวกฟางมานะสิ

"ใครคือโรซี่งั้นเหรอ?"

"น้องชายของฉันเอง แล้วก็เป็นคนรักของฟาร์เลนด้วย ความจริงตอนนี้ก็ยังไม่คืนดีกันหรอกเพราะเรื่องเดียวกับนายวันนั้นนั่นแหละ"

"อ่ออออ เป็นงี้เองสินะสงสัยพรุ่งนี้คงต้องสั่งสอนโทราโอะซะหน่อยแล้ววว!"หมวกฟางว่าแล้วลุกขึ้นวิ่งไปอีกทางนึง

"ขอบใจนะ"เป็นเสียงของนามิที่เดินมาพร้อมกับโรบิน

"หืม เรื่องอะไรละ?"คงไม่พ้นเรื่อง....

"เรื่องที่นายมาบอกความจริงทั้งหมดกับลูฟี่ไงละ"โรบินว่า

"ไม่เห็นต้องขอบใจอะไรเลยหนิ"

"ไม่หรอก ช่วงนี้ลูฟี่ไม่ค่อยร่าเริงเลยดูเหมือนจะเป็นเพราะเรื่องของลอว์นั่นแหละนะ"นามิเล่าต่อแล้วมองไปทางหมวกฟาง

"ใช่ ถ้ารู้แบบนี้แล้วก็คงจะร่าเริงขึ้นมาบ้างละ"โรบินพูดพร้อมกับยิ้มไปด้วย

"งั้นก็ดีแล้วละ"ผมว่ากลับแล้วมองไปยังท้องฟ้าที่มีแดดจ้า

__________

ตอนนี้ก็มืดแล้วฟาร์เลนพึ่งกลับมาพร้อมกับของมากมาย ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไรจนกระทั่งหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จฟาร์เลนก็เรียกทุกคนมารวมตัว

"มีอะไรเหรอฟาร์?"ผมถามฟาร์ที่กำลังลื้อของออกมาจากถุงที่เธอซื้อมา

"ทุกคน! มาถักไหมพรมกันเถอะ!"ฟาร์เลนชูของในมือให้พวกเราดูแล้วพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

"ห๊ะ?"×ทุกคน

"ถักทำไมละ? ยังไม่ใช่หน้าหนาวเลยนิ"นามิถามออกมาอย่างแปลกใจ

"ไม่ใช่ๆ เราจะมาถักรองเท้าไหมพรมให้เบบี้ต่างหากละ!"ห๊ะ? ถักให้ลูกผมเหรอ

"ทำไมถึงต้องถักด้วยละ"หมวกฟางถามออกมาอย่างแปลกใจ

แน่นอนว่าผมเองก็งงเหมือนกัน ว่าทำไมต้องถักด้วยรองเท้าหน่ะซื้อเอาน่าจะง่ายกว่านะ

"คือว่าวันนี้ฉันไปเดินซื้อของในเมืองมานะสิ ฉันเดินผ่านร้านขนมร้านนึงมีคนท้องนั่งอยู่หน้าร้าน แล้วเธอก็กำลังถักไหมพรมอยู่ด้วยละ พอฉันเดินเข้าไปถาม เธอก็เลยบอกว่ากำลังถักรองเท้าไหมพรมให้ลูกอยู่นะ"ฟาร์เลนเล่าด้วยสีหน้ามีความสุข

"งั้นเธอก็เลยอยากให้พวกฉันทำด้วย?"เป็นโซโลที่ถามขึ้น

"ใช่ ฉันคิดว่าถ้าพวกเราถักรองเท้าคนละคู่ให้เบบี้ก็คงจะดีนะสิ เป็นของขวัญให้เบบี้ไงละ!"

"ก็เป็นความคิดที่ดีนะ"นามิก็เห็นด้วยกับฟาร์

"ใช่มั๊ยละ พวกเรามาลองทำกันเถอะ!"แล้วฟาร์เลนก็เริ่มแกะไหมพรมออกมา

ทุกๆคนก็เริ่มไปหาอุปกรณ์หรืออะไรต่างๆมาทำรองเท้าไหมพรม ซึ่งก็ไม่ปกติกันสักกะคน

"ฉันอยากทำรองเท้าเนื้อย่างละ!"หมวกฟางพูดแล้วดึงไหมพรมไปมา

"นายจะบ้าเหรอลูฟี่!"อุซปว่าแล้วพยายามห้าม

"นายละจะถักรองเท้าแบบไหน?"ฟาร์เลนหันมาถามผม

เอาจริงๆผมก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะถักรองเท้าแบบไหนดี ถ้าได้ทำกับคร็อกซี่ก็คงจะดีสิ...

อ่า คงได้แต่คิดละนะ ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะบอกคร็อกเรื่องที่ผมท้องกับเขาดีมั๊ย?

"เดอฟี่!"

"ห๊ะ!"

"เป็นอะไรไปหน่ะ? นายดูเหม่อๆนะ"ฟาร์ถามด้วยสีหน้ากังวล

"เปล่า ฉันก็แค่คิดถึงคร็อกซี่นะ"ผมตอบกลับเสียงแผ่ว

"รายนั้นนะ กำลังหัวหมุนเลยล่ะ!"ฟาร์พูดแล้วทำหน้าสะใจ

"หัวหมุนเหรอ? เกิดอะไรขึ้นละ?"

"คร็อกโคไดล์กำลังตามหานายนะสิ!"

ตามหาผมเนี่ยนะ?

อย่างคร็อกซี่อ่ะนะ?

ไม่มีทาง!

"เธอไปรู้ได้ยังไง?"

"โรสบอกฉันนะว่าคร็อกมาถามว่านายไปไหน แต่โรสก็บอกไปว่าไม่รู้เหมือนกัน"ไม่น่าเชื่อ คร็อกซี่อ่ะนะจะมาตามหาผม

"ฉันว่าก็แค่ถามไปอย่างั้นเองละมั้ง"

"คร็อกตามหานายจริงๆนั้นแหละ วิ่งไปทั่วเมืองเลยแต่ไม่เห็นจะมาหาที่ท่าเรือบ้าง"

ตอนนี้พวกผมก็ยังอยู่ที่ท่าเรือเดรสโรซ่าเหมือนเดิมโดยที่ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกหมวกฟางถึงยังไม่ออกเรือแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

"ถ้าคร็อกหาเจอจะทำยังไงละ!?"เมื่อผมคิดไปคิดมา ถ้าคร็อกหาผมเจอละจะทำยังไง? จะบอกเขาว่ายังไงดี?

"ถึงตอนนั้นนายก็แค่เลือกทำในสิ่งที่นายคิดว่าดีแล้วก็เท่านั้นเอง"ฟาร์ว่าแล้วหันไปถักไหมพรมต่อ

นั้นสินะ ถึงตอนนั้นก็คงรู้เองละ....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #20 peshnaja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 10:13

    อย่าทิ้งเรี่องนี้นะเราชอบ

    #20
    0
  2. #19 candypimg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 20:48

    ไม่รู้ทำไมรู้สึกอยากอ่านซ้ำไปเรื่อยๆปกติจะอ่านซ้ำเฉพาะฉากที่พวกเพราะเอกโชว์เทพส่วนที่เหลืออ่านแบบข้ามๆ
    #19
    0