Fic onepiece : Hi! Baby (Croc x Dof)

ตอนที่ 5 : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

[โดฟลามิงโก้]

ผมตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกมึนหัวมากๆจนมีทานูกิเดินเข้ามาบอกให้ค่อยๆลุกและเอาน้ำมาให้ผมดื่ม

"เกิดอะไรขึ้น?"ผมถามออกไปอย่างมึนงง

"นายเป็นลมไปนะคงเป็นเพราะเดินเยอะเกินไป นายต้องนอนพักเยอะๆนะห้ามไปเดินเยอะๆแบบนี้อีกมันไม่ดีกับเด็กในท้อง"ทานูกิตัวนั้นสาธยายยืดยาว

เดินเยอะไปมันไม่ดีกับเด็กนี่เอง

ว่าแต่....

.

.

เด็กสินะ?

.

.

.

เด็ก?

.

.

.

เด็กในท้องเหรอ?

.

.

.

ไม่สิ!?

.

.

ทำไมมีเด็กในท้องละวะ!?!?!?

'ไม่เชิงป่วยหรอก เขาท้องนะ' คำพูดของฟาร์ที่ได้ยินก่อนจะสลบไปก็ดังก้องอยู่ในหัวของผม

"ฟาร์ละ? ฟาร์เลนอยู่ไหน!?"ผมรีบหันไปมาเพื่อดูว่าฟาร์หายไปไหน

ต้นเหตุของเรื่องนี้ต้องมาจากเธอแน่ๆ ไม่งั้นผมไม่มีทางท้องได้หรอก

"ใจเย็นๆสิ ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นไปคุยเรื่องบางอย่างอยู่นะ เดี๋ยวก็มาแล้ว"คนที่จมูกยาวๆเดินเข้ามาห้ามผม

"อ้าว! มากันแล้วเหรอฟาร์มิงโก้พึ่งจะตื่นละ!"ก่อนที่ผมจะได้ตอบอะไรกลับไป หมวกฟางก็ตะโกนขึ้นมา

หนอยยยย! ยับตัวแสบ

ผมคิดอย่างโมโหแล้วใช้ด้ายตึงร่างของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหนได้!

"ฟาร์เลน! มันหมายความว่าไงที่ฉันท้องนะ? ห๊ะ!!!"ผมถามอย่างหัวเสีย

"ก...ก็ คือแบบมันเป็นข้อผิดพลาดนิดหน่อยนะ แหะๆ"เหรอ?

"เธอจะบ้ารึไง!? ผิดพลาดอะไรกันทำไมฉันถึงได้ท้องวะ!?"

"ใจเย็นๆนะโดฟลามิงโก้ ถ้านายโมโหมันจะไม่ดีกับเด็กในท้องนะ"ทานูกิรีบวิ่งเข้ามาห้ามผม

เขาดูจะกลัวผมมากแต่คงจะเป็นห่วงเด็กในท้องมากกว่าสินะ ถึงได้พยายามเข้ามาห้ามผมอย่างกล้าๆกลัวๆ

"เป็นอันตรายงั้นเหรอช็อปเปอร์!? มิงโก้! นายห้ามโมโหนะ"

"ใช่ๆ เดี๋ยวจะส่งผลกับเด็กในท้องนะ!"ผู้หญิงผมส้มก็รีบเข้ามาห้าม

ตอนแรกทุกคนบนเรือดูท่าจะไม่สนใจที่ผมจะทะเลาะกับฟาร์เลนมากนัก แต่พอทานูกิบอกว่าเป็นอันตรายกับเด็กก็รีบเข้ามาช่วยกันห้ามทันที

พวกนี้นี่มันบ้าชะมัด ฮะฮะ

"งั้นเหรอ.... โอเคฉันจะพยายามไม่โมโหแล้ว"ผมว่าแล้วค่อยคลายพลังที่ตึงร่างของฟาร์เลนลง

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าท้องได้ยังไง หรือไม่ได่ตั้งใจให้มีก็เถอะ แต่ในเมื่อมีแล้วผมก็จะดูแลเขาให้ดีที่สุด!

ผมคิดพลางค่อยๆลูบหน้าท้องของตัวเองไปมา

"เอาละๆ นายกับฟาร์ก็ใจเย็นกันก่อนนะ"คนจมูกยาวๆเข้ามาห้ามอีกครั้งและแยกผมกับฟาร์ออกจากกัน

หลังจากนั้นผมก็นั่งอยู่กับตัวเองเงียบๆและคิดถึงเรื่องต่อจากนี้ว่าควรจะเป็นยังไงต่อไป รวมถึงเรื่องที่ว่า ควรจะบอกพ่อของเด็กดีมั๊ย ด้วย

"เดอฟี่ นายใจเย็นลงแล้วใช่มั๊ย?"ฟาร์เดินมาใกล้ๆแล้วนั่งลงข้างๆผม

"อ่า ฉันไม่เป็นไรแล้ว เธอเล่าทุกอย่างมาเถอะ"

"นายจำตอนที่เราไปเก็บดอกไม้ที่เป็นส่วนผสมยาให้ลอว์ที่เกาะทางเหนือได้รึเปล่า?"เกาะทางเหนือ?

อ๋อ!

"จำได้สิ วันนั้นฉัน เธอ และก็โรซี่ไปด้วยกันใช่มั๊ยละ"ตอนนั้นมันวุ่นวายมากเลยละเพราะโรซี่ก็เอาแต่ซุ่มซ่ามไม่หยุดจนของกระจัดกระจายไปหมด

"ใช่ เย็นวันนั้นลอว์บอกว่าขาดดอกไม้ไปอีกอย่างฉันเลยไปเก็บมาให้คนเดียว แล้วบังเอิญไปเจอลูกBabeเข้านะ"ฟาร์ทำท่านึกแล้วเล่าไปเรื่อยๆ

"ลูกBabe? มันคืออะไรกันนะ?"ผมไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นมาก่อนเลยนะ

"ฉันรู้จักนะ! มันเป็นต้นไม้ที่หาได้ตามเกาะที่อุดมสมบูรณ์แต่ว่ามันจะออกลูกก็ต่อเมื่ออายุครบ20ปีแล้วซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากๆเพราะใน100ต้นจะมีต้นที่อยู่รอดแค่1ต้นเท่านั้นแถมระยะเวลาในการที่ลูกจะสุกจนสามารถกินได้นะ ใช้เวลาตั้ง9เดือนเหมือนเวลาคนท้องยังไงละ! ถ้าผู้หญิงท้องกินเข้าไปจะเป็นผลไม้บำรุงครรภ์ที่ดีมากๆเลยละ แต่เขาก็ลือกันด้วยว่าถ้าผู้ชายกินเข้าไปจะท้องได้นะ!"ทานูกิอธิบายยาวเหยียด

อย่าบอกนะว่า!!!

"เธอแอบเอาลูกBabeอะไรนั่นให้ฉันกินนะ!!?"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอาให้นายกินซะหน่อย!"

"หมายความว่ายังไง?"ถ้าเธอไม่ได้แอบเอาให้ผมกินแล้วผมกินเข้าไปได้ยังไง?

"พอฉันเจอก็เลยรีบเก็บมากะว่าจะเอาไปปล่อยขายในตลาดมืดให้ราคาสูงๆโดยแอบอ้างชื่อของนายไงละ เพราะถ้าใช้ชื่อนายทุกคนต้องเชื่อว่าเป็นของจริงแน่ๆ"เธอว่าแล้วทำท่าภูมิใจ

"แล้วไงต่อละ? สรุปทำไมฉันถึงกินเข้าไปได้?"

"น้องชายสุดที่รักของนายไงละ"ฟาร์ว่าแล้วทำหน้าเซงๆ

"เกี่ยวอะไรกับโรซี่ละ? หรือว่า!!!"เจ้าน้องชายบ้าเอ้ยยย

"ก็อย่างที่นายคิดนั่นแหละ วันต่อมามื้อเช้าบ้านนายมีสลัดผลไม้ใช่มั๊ยละ? โรสเห็นลูกBabeแล้วคิดว่าเป็นผลไม้เหมือนกันเลยเอาไปให้พ่อครัวทำอาหารนะสิ"ตูว่าแล้ววววว!

"แต่เรื่องมันก็ตั้ง3เดือนแล้วนะ! ตอนที่ฉันมีอะไรกับคร็อกซี่มันก็ตั้ง1เดือนหลังจากนั้น!"

"ผลของลูกBabeจะอยู่ได้1ปียังไงละ"

"หมายความว่า..."

"ใช่ ตอนนี้ทั้งนาย โรสและลอว์ก็สามารถตั้งท้องเด็กได้ทั้งนั้นถ้าโดนเอาอ่ะนะ"

"ฉันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเลยละ"ผมว่าแล้วเอามือกุมขมับ

"อย่าพึ่งคิดมากสิ! เดี๋ยวbabyจะคิดมากตามไปด้วย!"

"โอเคๆ ฉันจะพยายามไม่คิดมาก งั้นตอนนี้ก็2เดือนแล้วใช่มั๊ยละ?"ลูบท้องที่ยังค่อนข้างแบนราบอยู่เบาๆ

"ใช่ นายต้องดูแลตัวเองดีๆนะ"

"รู้แล้วๆ สรุปฉันต้องมาอยู่ที่เรือของพวกหมวกฟางเหรอ?"

"อ่า เรื่องนั้นเรายังไม่ได้ข้อสรุปกันเลยละ"ฟาร์ทำท่าคิดหนัก

"ฉ..ฉะ..ฉันไม่มีปัญหานะที่พวกนายจะมาอยู่ด้วย!"ทานูกิเป็นคนแรกที่พูดขึ้น

"ทำไมละ?"ทั้งๆที่ตอนแรกยังต่อต้านอยู่เลยแท้ๆ

"ฉันอยากจะเฝ้ามองและดูแลเด็กในท้องให้นายยังไงละ! มันวิเศษมากเลยนะกับการให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตขึ้นมานะ!"เขาว่าเงยหน้ามามองผมด้วยดวงตาที่วิบวับ

"ฉันก็ไม่มีปัญหา!"คิ้วม้วนเป็นคนต่อมาที่เห็นด้วย

"ถ้าเจ้ากุ๊กว่าอย่างนั้นฉันก็โอเค"ตามมาด้วยนักดาบ

"ฉันก็โอเคละนะ อย่าลืมจ่ายเงินมาด้วยละ"

"ฉันก็ไม่มีปัญหานะ ผู้ชายท้องได้น่าสนใจจะตาย!"

"โยะ โฮะโฮะโฮะ ผมก็ด้วยครับ"

"ถ้าพวกนายว่าอย่างนั้นฉันก็โอเค!"

"ฉันก็ด้วยจ้ะ"

"สรุปแล้วพวกนายยอมให้เขาอยู่ด้วยใช่มั๊ย?"หมวกฟางตะโกนถามทุกๆคน

"ใช่"×ทุกคน

"มิงโก้"หมวกฟาง ไม่สิ ลูฟี่เดินเข้ามาหาผมและยื่นมือมาให้

"อะไร?"รู้สึกทำตัวไม่ถูกแหะ

"ต่อจากนี้นายเป็นเพื่อนของพวกเราแล้ว! ทั้งนายและเด็กในท้องพวกเราจะเป็นคนดูแลเอง!"ลูฟี่ตะโกนด้วยเสียงที่ดังมาก

และทุกคนก็โห่ร้องกันอย่างดีใจ....

ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลย...

คงได้แต่บอกว่า..

"ขอบคุณ... ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยละ"ผมยื่นมือออกไปจับกับลูฟี่

ผมหันไปหาฟาร์ที่ยืนมองผมอยู่ด้วยความยินดี

"ฉันเลือกคนที่จะมาคอยดูแลนายไม่ผิดเลยจริงๆ"เธอพูดแล้วยิ้มให้ผม

"เธอก็ต้องคอยดูแลฉันเหมือนกันแหละน่า"ผมว่าแล้วเดินไปลูบหัวของเธอ

"อื้ม!"ฟาร์เลนพยักหน้าให้อย่างแรง

เธอคงรู้อยู่แล้วสินะ เรื่องทั้งหมด....

คงต้องขอบคุณเธอแล้วสินะ ที่คอยเฝ้ามองชะตาให้ผมอยู่เสมอ

_____________

[ฟาร์เลน]

ฉันดีใจมากที่ทุกอย่างสามารถจบลงได้ด้วยดี ตอนแรกนึกว่าพวกพ้องของโลฟจะไม่ยอมรับที่จะให้พวกเราอยู่ด้วยซะแล้ว

ที่ฉันเลือกพวกเขาก็คงเพราะโลฟละมั้ง ฉันก็แค่คิดว่าคนที่แสนวิเศษแบบโลฟ จะมีคนรอบตัวที่ดีขนาดไหนกันนะ?ถึงทำให้เขาสามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้นมาได้...

และตอนนี้มันก็ทำให้ฉันเห็นว่าฉันเลือกคนไม่ผิดเลยจริงๆ

ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะคอยดูแลและปกป้องเดอฟี่ได้แน่ๆ

คงมีหลายคนสงสัยว่าเพระอะไรฉันถึงได้พยายามเพื่อเดอฟี่ขนาดนี้ทั้งๆที่ความจริงแล้วฉันเคยเป็นคนรักของโรส เหตุผลมันง่ายมากๆเพราะคนที่ฉันรักในฐานะคนรักนะคือโรส แต่คนที่เป็นเพื่อนคนสำคัญคือเดอฟี่ไงละ! และตอนนี้ก็เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาซะก่อนเลยไม่มีเวลาไปปรับความเข้าใจกับโรสเลย แถมลอว์ก็ยังไม่มาง้อโลฟอีก และคุณลุง(คร็อกโคไดล์)ก็ยังทำปากแข็งเพราะงั้นฉันถึงพาเดอฟี่หนีมาอยู่กับโลฟ จะได้อยู่ด้วยกันสามคนไงละ! พวกนั้นได้อกแตกตายแน่ๆเลย ฮะฮะฮะ

"เดอฟี่ นายควรไปกินข้าวได้แล้วนะ!"ฉันพูดขึ้นมาอย่างรีบร้อน

ตั้งแต่มื้อเช้าเขายังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลยนี่นา!

"จริงด้วยสิ! ตั้งแต่มื้อเช้ายังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา!"เดอฟี่ก็ร้องออกมาอย่างตกใจไม่แพ้กัน

"ว่าไงนะ! รออยู่นี้แปปนึงเดี๋ยวฉันไปทำอาหารมาให้"ซันจิคุงรีบวิ่งไปที่ห้องครัวด้วยความเร็วสูง

"อ่า มันไม่มีดีเลยนะที่นายจะลืมกินข้าวนะ!"คุณหมอหันมาดุเดอฟี่

"ฉันลืมไปนะ มีแต่เรื่องวุ่นๆเกิดขึ้น"เขาว่าแล้วยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง

"ทีหลังห้ามลืมนะ! เดี๋ยวทารกจะได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ! ไม่ได้การต้องไปดูว่าซันจิทำอะไรให้นายกินก่อนซะแล้ว"เมื่อพูดจบก็วิ่งตามซันจิคุงไปอีกคนนึง

"เอาละ งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันได้แล้วละ!"หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำอะไรต่างๆนานา

"เอาละฟาร์ เธอมีแผนอะไรที่ยังบอกฉันไม่หมดใช่มั๊ยละ?"เดอฟี่หันมามองฉันอย่างจับผิดเมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป

"นายคิดมากไปรึเปล่า~"ฉันว่าแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันรู้ว่าเธอยังมีอะไรที่ปิดบังไว้อยู่นะ!"เดอฟี่ว่าอย่างมั่นใจ

แต่ก็นะ....

ฉันบอกว่าเขาคิดมากไป....

แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเขาคิดผิดนิ : )

_______________

[ ทางด้านพวกโรซินันเต้]

"ลอว์!"ผมเดินเข้าไปเรียกลอว์ในห้องทำงานเมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

"ครับ! คุณโครามีอะไรรึเปล่า?"ดูเหมือนลอว์กำลังอ่านหนังสืออยู่

ความจริงผมก็ไม่ได้อยากจะมากวนเขาหรอกนะเพราะมันก็ดึกแล้ว แต่ว่าผมหาดอฟฟี่กับฟาร์เลนไม่เจอ! หลังจากที่แยกกับพวกเขาในห้องทำงานของดอฟฟี่ผมก็ไม่เห็นทั้งสองคนอีกเลย จนเวลาอาหารเย็นแล้วทั้งสองคนก็ยังไม่กลับมาแต่ลอว์ก็บอกว่าทั้งสองคนอาจจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนเดี๋ยวมืดๆก็คงจะกลับ

แต่นี่มันก็เกือบเที่ยงคืนแล้วนะ!

"สองคนนั้นยังไม่กลับมาเลยนะสิ!"ผมว่าอย่างร้อนรน ปกติดอฟฟี่ไม่ค่อยไปไหนโดยไม่บอกผมแบบนี้เลย!

"ผมว่าอาจจะไปที่เกาะอื่นแล้วไปค้างคืนก็ได้นะครับ"ลอว์พยายามพูดให้ผมใจเย็นลง

"แต่ว่า..."ก็ผมเป็นห่วงนี่นา โดยเฉพาะดอฟฟี่ช่วงนี้ดูเหมือนเขาจะป่วยด้วย...

"คุณโคราไปนอนก่อนดีกว่านะครับ มันก็ดึกแล้วด้วยพรุ่งนี้สองคนนั้นคงจะติดต่อมาเอง"ลอว์พูดแล้วดันหลังผมให้เดินไปที่ห้องนอน

"แต่ฉันเป็นห่วงดอฟฟี่นี่นา ช่วงนี้ดูเหมือนเขาจะป่วยอยู่ด้วย"ผมก็ยอมเดินออกมาดีๆ

"ผมพอรู้ครับ แต่ผมคิดว่าฟาร์สามารถดูแลดอฟได้แน่นอนครับ"นั้นสิ....

พวกเราเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงห้องนอนของผมแล้ว ลอว์บอกให้ผมรีบนอนแล้วเดินจากไป บอกให้คนอื่นรีบนอนแท้ๆแต่ตัวเองดันเดินไปทางห้องสมุด

ผมพยายามนอนหลับตานิ่งๆบนเตียงแต่ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปผมก็ยังนอนไม่หลับ.... คงเพราะมีเรื่องที่ค้างคาใจ

ผมเป็นห่วงดอฟฟี่กับฟาร์เลนมากๆ...

แล้วผมก็กลัว...

กลัวว่าความสัมพันธ์ของดอฟฟี่และฟาร์จะพัฒนาไปไกลมากกว่านี้..

ผมรู้ดี ว่าสองคนนั้นสนิทกันมากๆ ในตอนแรกที่ตัดสินใจคบหากับฟาร์และพามาที่บ้าน ผมคิดว่าดอฟฟี่อาจจะไม่ยอมรับเธอก็ได้ แต่หลังจากที่พวกเขาได้คุยอะไรกันสักอย่างที่ผมไม่รู้ กลับกลายเป็นว่าสนิทกันมากๆจนทำให้หลายครั้งผมหึงหวงแต่ก็รู้ดีว่าดอฟฟี่รักคุณคร็อกโคไดล์จึงทำให้ความรู้สึกพวกนั้นหายไปได้บ้าง และสุดท้ายผมกลับทำให้ฟาร์ตัดสินใจจบความสัมพันธ์ของเราและกลับมาเป็นเพื่อนกัน

ความจริงผมก็กำลังพยายามหาวิธีง้อเธออยู่ และวันนี้ที่เจอกัน เมื่อลองอ้อนดูเธอก็ยังใจอ่อนให้ผมอยู่เหมือนเดิมนั้นทำให้ผมดีใจมากและคิดว่าอาจจะเป็นสัญญาณที่ดีในการที่จะทำให้เธอกลับมาคืนดีกันได้ แต่การที่เธอหายไปกับดอฟฟี่นั้นมันทำให้ผมไม่สบายใจเงยสักนิด

เป็นห่วงดอฟฟี่ก็ห่วงนะ...

แต่ก็หวงฟาร์เลนด้วยนิ..

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังเหม่ออยู่ค่อนข้างตกใจ

"ใครนะ?"เวลาแบบนี้ไม่น่าจะมีใครมาเรียกนี่นา

"ฉันเองโรสสส~"เสียงของฟาร์เลนนี่นา!

ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูด้วยความรวดเร็ว

"เธอ~"ผมพุ่งเข้าไปอุ้มฟาร์ขึ้นมากอด..

อืมมมม~ ตัวฟาร์หอมเหมือนเดิมเลยยย

"พอๆโรสสส"ฟาร์ตีที่หัวของผมเบาๆให้ปล่อยตัวเธอลง

"เธอไปไหนมาครับ?"ผมไม่ปล่อยฟาร์ลงแต่กลับอุ้มฟาร์ไปที่เตียงแทน และค่อยๆจับให้ฟาร์นั่งลงบนเตียงเบาๆ

"เรื่องจะไรจะบอก"ฟาร์ว่าแล้วสะบัดหน้าหนีผม

"อ้าว! ทำไมละ?แล้วดอฟฟี่ละ?"ผมถามกลับอย่างงุนงง

"ฉันจะมาบอกแค่ว่าดอฟฟี่จะไม่อยู่สักพักนะเรื่องงานก็ฝากเวอร์โก้ไว้เรียบร้อยแล้ว"ฟาร์พูดไปพลางค่อยๆนอนลงบนเตียง ดูเหมือนเธอจะค่อยข้างเหนื่อยแหะ

"แล้วดอฟฟี่ไปไหนเหรอ? เธอก็ไปด้วยรึเปล่า?"ผมค่อยๆลูบหัวฟาร์เบาๆ

"อ่า ฉันก็ไปอยู่กับเดอฟี่ด้วยนั้นแหละ"

"งั้นผมไปด้วย!"รีบเสนอตัวทันที

"ไม่ได้ๆ ถ้าให้นายไปด้วยฉันกับเดอฟี่จะหนีไปที่อื่นทำไมละ!"ห๊ะ!?

"หนีเหรอ? ทำไมถึงเป็นแบบนั้นละ!"

"เหอะ! ยังมีหน้ามาถามอีกตัวเองทำอะไรไว้ละ"ฟาร์ลืมตาขึ้นมาแล้วดันมือผมออกจากหัวพลางมองผมอย่างขุ่นเคือง

อ่าาา ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กันจริงๆจังๆเลยนี่นา

"ขอโทษครับเธอ ผมจะไม่แก้ตัวใดๆทั้งสิ้นเพราะมันเป็นความผิดของผมเองที่พูดไปโดยไม่คิด... จริงอย่างที่เธอว่าครับ ในตอนนั้นผมคิดแค่ว่าเธอไม่ได้ยินก็คงไม่เป็นอะไร"ผมพูดทุกๆอย่างไปตามจริง

ฟาร์นะไม่ชอบคนโกหกเพราะว่าเธอรู้ทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว ถ้าพูดทุกอย่างไปอย่างจริงใจและไม่โกหก เธอก็ใจอ่อนให้แล้วอย่างน้อยก็20%

"ก็รู้นิ"เธอค่อยๆลดสายตาเกรี้ยวกราดลงและนอนไปเหมือนเดิม

"ครับ ผมรู้ดีว่าตัวเองค่อนข้างจะตามใจลอว์จนทำให้เขาติดและหวงผมมาก แต่เรื่องในคราวนี้ผมก็คิดว่ามันคงเป็นบทเรียนให้ทั้งผมและลอว์มากพอดู.. เราสองคนคุยกันแล้วและลอว์ก็มีสติมากขึ้นหลังจากโดนหมวกฟางพูดแบบนั้นใส่ ผมพูดคุยกับเขาให้เข้าใจว่าการที่ผมหรือลอว์มีคนรักไม่ได้แปลว่าเราจะรักกันน้อยลง ลอว์คงจะกลัวว่าผมจะสนใจลอว์น้อยลงก็เลยไม่ยอมรับเธอขึ้นมา.."ผมพูดเรื่องทั้งหมดที่ได้คุยกับลอว์ออกไป

"ฉันก็พอรู้อยู่แล้วละ ลอว์นะถึงจะค่อนข้างแสดงท่าทีว่าไม่ยอมรับ แต่ฉันก็ดูออกว่าเขาไม่ได้เกลียดอะไรฉันนะ เมื่อก่อนก็ยังพอจะดีๆกันได้อยู่หรอก แต่ดูเหมือนช่วงหลังๆนี้จะมีความรู้สึกโมโหที่หมวกฟางไม่ค่อยสนใจตัวเองด้วยก็เลยมาลงกับนายที่ดูจะไปได้ดีกับฉันไงละ!"ฟาร์พูดขึ้นอย่างโมโห

เป็นอย่างนี้เองสินะ! ถึงว่าเมื่อก่อนก็เริ่มยอมรับฟาร์แล้วนี่นาแถมยังพูดคุยกันได้ปกติ แต่หลังจากกลับมาจากการไปพังค์ฮาซาร์ดก็ดูต่อต้านอย่างเห็นได้ชัดเลย

"ลอว์เนี่ยนะ! เดี๋ยวต้องไปบ่นหน่อยแล้วน้อยใจหมวกฟางแล้วเอามาลงที่ผมได้ยังไง!?"ผมคิดอย่างเคืองนิดๆ

"ไม่มีทางหรอกน่าที่นายจะบ่นลอว์นะ ตามใจกันตลอด!"ฟาร์ว่าแล้วค่อยๆลุกขึ้น

"เธอจะไปไหนหน่ะ?"ผมร้องเรียกเมื่อเห็นฟาร์ลุกขึ้นออกจากเตียงไปที่ประตู

"ไปทำอะไรกินนะ โรสจะไปด้วยกันมั๊ย?"อีกแล้วเหรอ?

บางครั้งผมก็คิดนะว่าทำไมฟาร์ถึงได้กินเก่งนัก แถมของที่ชอบกินส่วนใหญ่ยังเป็นขนมอีกต่างหาก

"ไปครับ!"ผมว่าแล้วเดิาตามเธอออกไป

เราเดินกันมาเรื่อยๆจนถึงห้องครัว

"นายอยากกินขนมอะไรมั๊ยละ?ฉันจะทำให้กิน"ฟาร์ถามผมแล้วเปิดตู้เย็นดูของข้างใน

"อะไรก็ได้นะ"ผมว่าแล้วเดินไปรอเธอที่โต๊ะ

"งั้นรอแปปนึงนะ!"

เมื่อก่อนก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ช่วงที่ลอว์ไม่ได้ต่อต้านฟาร์มากขนาดนั้น ฟาร์ก็มักจะมานอนค้างที่บ้านผมอยู่บ่อยๆเวลาดึกๆเธอก็ชอบชวนผมลงมาหาอะไรกินอยู่เสมอๆและบางครั้งก็ยังทำขนมไปให้ลอว์ที่ชอบอ่านหนังสืออยู่จนดึกอยู่เลย และตอนนี้มันก็กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่สิ่งที่ไม่เหมือนในตอนนั้นก็คงจะเป็นสถานะของผมกับฟาร์ที่เปลี่ยนไป...

และผมก็อยากให้มันกลับเป็นเหมือนเดิม...

กลับมาเป็นคนรักกัน!

"ฟาร์ครับ"ผมเรียกและเดินเข้าไปหา

"ว่าไง?หิวแล้วเหรอ?"เธอถามกลับในขณะที่กำลังตีส่วนผสมในถ้วยขนาดใหญ่

ผมดึงมือเธอให้ออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่และจับให้เธอหันหน้ากลับมาหาผม

.

.

.

.

.

.

"เรากลับมาเป็นคนรักกันอีกครั้งได้มั๊ย?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #13 peshnaja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 12:35

    ว้าวๆๆ เปนกะละจายห้ายhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #13
    0
  2. #10 peshnaja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 23:40

    เราจะติดตามเรื่องนี้ไปจนสุดขอบฟ้ากาแล็กซี่ดาวล้านดวงเลยจ้า ขออย่างเดียวอย่าทิ้งเลยเห็นแก่รีดเดอร์ตัวน้อยๆคนนี้เถอะ เก็บเข้าสต็อกเลยตั้งแต่อ่านนิยายมาฟิคเรื่องนี้ถูกใจสุดเลยจ้า อ่านปุ๊ปนี่บับว่าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-07.png สวดยอด

    #10
    0
  3. #9 รัตติกาลกุหลาบดำ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 03:56

    หุหุๆๆๆๆ
    #9
    0
  4. #8 Milovegot (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 22:40
    ลอร์จะท้องเปล่า //ตอนนี้มโนถึงดาวอังคารแล้ว55555555
    #8
    0