Fic onepiece : Hi! Baby (Croc x Dof)

ตอนที่ 4 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

ผมเดินเหม่อมาเรื่อยๆจนถึงห้องทำงานของตัวเองและเปิดประตูเข้าไป

เมื่อเดินเข้ามาในห้องผมก็เห็นฟาร์นั่งกินขนมอยู่บนโซฟาโดยที่ข้างๆมีโรซี่นั่งทำงานอยู่ด้วย

"แกมาทำงานอะไรที่ห้องฉันเนี่ยโรซี่? ไม่มีห้องของตัวเองรึไง?"ผมถามอย่างหมั่นไส้

เหอะ! ดูก็รู้ว่ามาเฝ้าฟาร์เลน พวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆเลย

"ก็แค่เปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้นเอง"หราาา

"ตอแxลมากเลยนะโรซี่"

"ทำไมนายต้องหยาบคายด้วย!"ดูมันทำเป็นสะดีดสะดิ้งไปฟ้องฟาร์

"พอเลยโรส นายกลับห้องของตัวเองไปได้แล้วโรส"ฟาร์เลนหันไปไล่โรซี่ที่ก่อกวนตัวเองให้กลับห้อง ตอนแรกก็ดูท่าจะไม่ยอมแต่พอฟาร์เลนลูบหัวนิดๆหน่อยๆก็ยอมกลับไปจนได้

พอโรซี่กลับไปแล้วผมก็หันมาหาฟาร์เลนบ้าง

"แล้วทำไมเธอถึงยังอยู่ละเนี่ย?"ปกติฟาร์ไม่ค่อยมาที่บ้านผมนานๆนักหรอกอย่างมากก็วันเดียว

เธออยู่นี่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วแปลกใจที่เธอยังไม่ไปไหนแหะ

"อะไรของนายเนี่ย! ลืมที่บอกเมื่อวานไปแล้วรึไงละ?"ฟาร์พูดแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสีเหลี่ยมใบเล็ก

"บอกอะไร? อ๋อ!"จริงด้วยสิ เมื่อวานเธอบอกว่าวันนี้มีเดินทางนี่นา

"เดินทางไปไหน?แล้วงานฉันละ?"ผมถามอย่างเป็นกังวล

"ไม่ต้องห่วงน่าฉันบอกเวอร์โก้ไว้แล้วว่าให้จัดการทุกอย่างให้ด้วยเพราะนายจะไม่อยู่พักใหญ่ๆเลย"

"ห๊ะ!? พักใหญ่ๆนี่มันนานแค่ไหนกัน?"

"ฉันก็ไม่รู้อ่ะนะ"ท่าทางครุ่นคิดแบบนั้นมันอะไรกัน!?

"หมายความว่ายังไง? ไม่มีเวลากลับที่แน่นอนเหรอ?"

"จะว่างั้นก็ใช่"

"อะไรของเธอเนี่ย!"

ผมได้แต่ถามอย่างงุนงงแต่ก็เดินตามเธอไป จนมาถึงห้องนอนของผม

"ฉันเก็บของไว้แล้วละ"เดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่ก่อนหน้านี้ฟาร์บอกให้เตรียมไว้ให้เธอดู

ฟาร์รื้อของออกมาดูและโยนทิ้งไปทีละอันสองอัน

"ทำอะไรเนี่ยฟาร์!?"ผมร้องออกมาอย่างตกใจ

นั้นมันชุดตัวโปรดของผมทั้งนั้นเลยนะ

"ก็เอาของที่ใช้ไม่ได้ออกไงละ"

"ใช้ไม่ได้อะไรกัน! นั้นเสื้อผ้าของฉันนะ!"ผมว่าแล้วเดินไปแย่งเสื้ผ้าพวกนั้นมาจากมือของฟาร์

"ฉันล่ะไม่เข้าใจสไตล์การแต่งตัวของนายเลยจริงๆ ทำไมเสื้อทุกตัวมันต้องแหวกกลางแบบนั้นด้วยละ? แล้วไอ้กางเกงขาเต๋อเหมือนกุ๊ยข้างถนนแบบนี้มันอะไรกัน? แถมสีสันยังฉูดฉาดเหมือนเอาสายรุ้งมาพัดตัวแหนะ!"เธอบ่นไปพลางรื้อดูเสื้อผ้าในตู้ของผมไปพลาง

"อะไรกัน!? ใครจะไปเหมือนเธอละใส่แต่สีขาวดำๆมืดมนจะตาย!"ผมว่าแล้วสะบัดหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับ

"เหอะ ใครจะไปสดใสเหมือนนายกันล่ะย่ะ!"ฟาร์เริ่มจัดกระเป๋าให้ผมใหม่โดยที่เลือกแต่ตัวที่มันเรียบๆแถมยังไม่โชว์หุ่นอีกต่างหาก

"ฉันไม่อยากใส่ชุดพวกนั้นนะ!"ผมว่าอย่างเอาแต่ใจ

"ไม่ได้ๆ ช่วงนี้นายต้องใส่เสื้อผ้าที่มันมิดชิดนะย่ะ"เธอว่าแล้วก็จัดกระเป๋าต่อ

"ทำไมละ? สรุปเธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่กันแน่!?"ผมว่าอย่างเริ่มไม่พอใจ ช่วงนี้ฟาร์เลนทำตัวแปลกๆแถมยังไม่บอกไม่กล่าวอะไรอีก

"เดี๋ยวนายจะรู้มันวันนี้นี่แหละ ป่ะ ไปกัน"

แล้วเธอก็รีบเดินออกจากห้องไป ส่วนผมจะให้ทำยังไงได้ละ ก็มีแต่ต้องตามไปเท่านั้นแหละ!


____________

________

_____



ตอนนี้พวกเราเก็บของทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอพาผมวาร์ปมาที่ท่าเรือ เหอะนี่ก็เป็นอีกพลังแปลกๆของเธอที่สามารถไปที่ต่างๆได้โดยพริตตาแต่ต้องเป็นที่ที่เธอเคยไปมาแล้วด้วยเท่านั้น

"โหหห วันนี้อากาศดีมากเลยนะเนี่ย"ฟาร์เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างอารมณ์ดี

ในขณะที่ผมละหงุดหงิดสุดๆ ทำไมต้องติดกระดุมเสื้อด้วยละเนี่ย มันดูน่าอึดอัดชะมัด

"ห้ามแกะมันนะ!"เธอหันมาว่าเสียงเขียว

"รู้แล้วละน่า!"

"ฉันว่ามันต้องอยู่แถวๆนี้แหละเรือนั้นนะ"

"เรือใครละ?"ผมถามเผื่อว่าจะได้ช่วยหาได้

"พวกหมวกฟางยังไงละ!"

"อ๋อ หมวกฟาง... ห๊ะ!"ผมหันไปถามอย่างตกใจ

"ตกใจอะไร ก็เราจะไปหาพวกหมวกฟางกันไงละ"ฟาร์พูดเหมือนเป็นเรื่องปกติแล้วเดินหาต่อไป

"ท..ทำไมเราต้องไปหาหมวกฟางด้วยละ?"ได้แต่เดินตามแล้วถามกลับไป

"ก็เราจะไปเดินทางกับพวกเขาไงละ"

"ห๊ะ!? ทำไมต้องไปกับพวกนั้นด้วยละ?"

"ไปถึงก็รู้เองแหละ"

อะไรวะเนี่ยยยย!? ผมได้แต่โอดครวญอยู่ในใจ

หลังจากเราเดินหาสักพักก็เจอ และฟาร์ก็เดินขึ้นเรือของพวกนั้นไปเลย จนทำให้ผมต้องขึ้นตามไป

"โลฟฟฟฟฟ!"ฟาร์ตะโกนเรียกเสียงดัง

และไม่นานนักเจ้าหนูนั่นก็โผล่ออกมาโดยที่ในปากยังมีเนื้ออยู่เลย

"อ้าว! ฟาร์กับมิงโก้นี่นา"

"ฉันมาหาแล้ววว"ฟาร์พูดแล้ววิ่งไปกอดหมวกฟาง

ทุกคนบนเรือของหมวกฟางก็ทยอยเดินออกมาและมองผมอย่างไม่เป็นมิตรนัก เหอะๆ

"แล้วสรุปเรื่องที่จะคุยคืออะไรละ?"

"คือว่า..... ฉันกับเดอฟี่จะขอร่วมทางไปกับพวกนายสักพักจะได้มั๊ยอ่ะ?"

"อ่อ ได้สิ"เจ้านั่นรับคำอย่างง่ายๆ

"เดี๋ยวสิลูฟี่!!!!"พวกพ้องของหมวกฟางทุกคนต่างก็ร้องห้าม

แน่ละ อยู่ๆจะให้ใครก็ไม่รู้ว่าร่วมทางด้วยได้ยังไงกัน

"ก่อนอื่นเลยนะ! เธอเป็นใครกัน!?"ผู้หญิงผมสีส้มหันมาถามฟาร์

"ฉันเป็นเพื่อนของโลฟนะ"

"ใช่แล้ว!"

"นายไปมีเพื่อนใหม่ตอนไหนกันเนี่ย"คนจมูกยาวๆรีบถามต่อ

"ก็ตอนที่ไปหาลอว์แล้วฉันหลงทางหน่ะ ฟาร์ก็เลยช่วยพาไปส่งให้"

"ตอนนั้นเองสินะ"ทุกคนทำหน้านึกแล้วก็มองกลับมาที่ผมกับฟาร์

"แล้วทำไมเพื่อนนายถึงได้พาโดฟลามิงโก้มาด้วยแถมยังมาขอร่วมเดินทางไปด้วยอีกละห๊ะ!!!"

"ก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะนะ"หมวกฟางตอบแล้วก็ทำหน้างง

"ไม่รู้แล้วนายจะไปตอบรับเขาได้ยังไงกันนนน!?"

"เอาน่าๆ เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟังนะ"ฟาร์พยายามจะช่วยลูฟี่โดยการที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมด

ซึ่งผมเองก็อยากฟังเหมือนกันนั้นแหละ

"อย่างแรกเลยนะ ฉันกับเดอฟี่เป็นเพื่อนกันนะ แล้วก็ฉันอยากจะขอร่วมเดินทางไปกับพวกนายด้วยเหตุผลหลักๆ4ข้อ
1.ดัดนิสัยคนปากแข็ง3คน
2.ถ้าอยู่ที่นี่จะมีคนช่วยดูแลเดอฟี่
3.เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยกว่า
4.ก็แค่ตามใจตัวเอง
เท่านี้แหละนะ"

"หาาาาาา!?"ทุกคนต่างร้องเป็นเสียงเดียวกันแน่นอนว่ารวมถึงผมด้วย

"ทำไมต้องมาดูแลฉันด้วยละ"ผมถามด้วยความสงสัย

"นั่นสิ ยังไงเขาก็น่าจะดูแลตัวเองได้อยู่แล้วละ"คนที่มีคิ้วม้วนๆพูดขึ้น

"คงมีบางอย่างที่ผิดแปลกไปใช่มั๊ยละ"ผู้หญิงอีกคนที่อ่านหนังสืออยู่เงยหน้าแล้วพูดขึ้น

"ใช่ อย่างที่โรบินพูดนั้นแหละ"

"หมายความว่ายังไงฟาร์ มิงโก้ป่วยงั้นเหรอ?"ลูฟี่ก็ถามขึ้น

"ไม่เชิงป่วยหรอก เขาท้องนะ"อ่อ ผมก็แค่ท้องนี่นา ไม่เห็นเป....

อะไรนะ! ท้องงั้นเหรอ!!!

"ว่าไงนะ!"ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน

"ก็อย่างที่ว่าไปนั่นแหละ คุณหมอช่วยตรวจดูให้ทีนะ"ฟาร์หันไปพูดกับทานูกิ

"ก็ได้นะ แต่ว่าเขาจะท้องจริงๆเหรอเขาเป็นผู้ชายนะ"

"นั้นสิ"ผู้ชายผมเขียวก็เห็นด้วย

ในขณะที่ผมกลับหูอื้อตาลายไปหมด แล้วทุกๆอย่างก็มืดลง....

"เดอฟี่!"เสียงของฟาร์เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยิน

________

[ทางด้านฟาร์]

"เดอฟี่เป็นอะไรรึเปล่านะคุณหมอ?"ฉันถามอย่างเป็นกังวล ไม่รู้ว่าเพราะช็อคที่รู้ว่าตัวเองท้องหรืออะไรเดอฟี่ถึงได้เป็นลมไป

"ดูเหมือนว่าจะเหนื่อยจากการเดินนะ แล้วก็ช็อคด้วยเลยทำให้หมดสติไป"

ตอนนี้พวกเราอยู่ตรงกลางเรือหุ่นยนต์ไปเอาที่บังแดดมาให้เพราะห้องพยาบาลไม่มีเตียงใหญ่พอสำหรับเดอฟี่

"แล้วสรุปมิงโก้ท้องจริงๆนะเหรอช็อปเปอร์?"โลฟหันมาถาม

"จากการที่ฉันเจาะเลือดของเขามาตรวจก็พบว่าเป็นเรื่องจริงนะ"คำยืนยันของคุณหมอทำให้ทุกคนเชื่อในคำพูดของฉัน

"แล้วเขาท้องได้ยังไงละเนี่ย?"นามิก็ถามขึ้น

"มันเป็นเรื่องผิดพลาดนิดหน่อยละนะ"ฉันว่าอย่างปลงๆ

"แต่ตอนนี้เราควรมาคุยกันก่อนว่าทำไมเธอถึงได้มาขอร่วมเดินทางไปกับพวกเรา?"หุ่นยนต์ว่าขึ้น

"นั้นสินะ ฉันเห็นด้วยกับแฟรงกี้"คนจมูกยาวๆก็เห็นด้วย

อ่า ชื่อแฟรงกี้เองสินะ

"คือว่านะพ่อของเด็กในท้องค่อนข้างจะปากแข็งนะ เขาชอบทำตัวไม่ดีกับเดอฟี่อยู่ตลอดแถมยังไม่มีสถานะที่ชัดเจนให้อีก ฉันทนไม่ไหวก็เลยพาเดอฟี่หนีมานะ"

"แล้วทำไมต้องมาหาพวกผมละครับ"กระดูกพูดได้ด้วยแหะ

"ฉันว่าเราไม่ควรให้พวกนี้มาอยู่ด้วยนะ"โซโลคุงพูดขึ้น

เมื่อกี้ฉันเผลอไปแตะตัวเขาละนะ ฮะฮะ

พลังของฉันมีหลายๆอย่างแต่ที่ทำได้แน่นอนที่สุดก็คงเป็นการดูอดีตและอนาคตของคนที่ไปแตะตัวได้ละนะ ฟังเหมือนจะดีแต่มันก็เจ็บปวดใช่ได้เลยละ.....

"ฉันเห็นด้วยกับโซโล"×3
ทั้งนามิ ช็อปเปอร์คุงและคุณจมูกต่างก็เห็นด้วยสินะ

"ฉันก็เข้าใจละนะว่าพวกเธอไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าอย่างฉัน แต่ฉันก็มีประโยชน์นะแล้วก็ค่าใช้จ่ายของฉันกับเดอฟี่ก็จะจ่ายให้ด้วย"

"แล้วประโยชน์ของเธอคืออะไรละครับคุณผู้หญิง"กระดูกหันมาถามฉัน

"อย่างแรกฉันสามารถเห็นทั้งอดีตและอนาคตของคนที่ไปจับตัวได้ อยากให้ลองมั๊ยละ?"

"จริงเหรอฟาร์?"โลฟดูท่าจะสนใจมากเลยทีเดียว

"แน่นอนสิ วันที่ฉันเจอนายก็ได้แตะตัวนายไปแล้วละนะ แถมยังรู้ทุกอย่างหมดแล้วด้วย"

"ไหนเธอลองว่ามาสิ"นามินี่ดูจะไม่ยอมจริงๆแหะ

"นายมีพี่ชายใช่มั๊ยละ?"

"เหอะ เรื่องนั้นใครๆก็รู้น่าข่าวออกจะดัง"โซโลก็ขัดฉันขึ้นมา

"เงียบปากไปก่อนเถอะน่าโซโลคุง นายก็ดูมาดแมนดีนะ ไม่นึกว่าจะมีผัว"ฉันแหย่ไปอย่างตรงจุด

"อะไรนะ!"เขาดูท่าจะตกใจมากเลยทีเดียว

"ก็เมื่อคืนไปทำอะไรกับคุณกุ๊กที่ห้อง อ..อุ๊บ"ก่อนที่ฉันจะได้พูดจบเขาก็อุดปากฉันไว้ก่อน

"อย่าพูดเชียวนะ!!!"เขาว่าเสียงเขียวแต่คุณกุ๊กก็ช่วยมาดึงออกไปให้

"ก็พูดเรื่องจริงนี่นา เมื่อกี้ฉันแตะตัวนายก็เลยเห็นนะ"

ทุกคนดูจะอึ้งไปเลยที่ฉันพูดเรื่องแบบนี้มา แต่ดูเหมือนเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ทุกคนน่าจะรู้กันอยู่แล้ว

"เธอสามารถรู้ได้จริงๆนะเหรอ?"ผู้หญิงที่อ่านหนังสืออยู่ดูจะสนใจไม่น้อย

"แน่นอนละ มีใครอยากลองมั๊ยละแค่จับมือก็ได้แล้ว"

"งั้นฉันเอง!"คุณจมูกยาวอาสาขึ้นมา

"ได้สิ"ฉันยื่นมือออกไปจับมือของเขา

"ฉันไม่เชื่อเรื่องแบบนี้หรอกนะ"เขาว่าอย่างมั่นอกมั่นใจ

"แหมๆ คุณหนูคนนั้นน่ารักดีนี่นา คายะจังใช่มั๊ยละ?"

"นี่เธอ!!!"

"เป็นไงล่าาาา มีใครอยากจะลองอีกมั๊ย?"

"ผมเองคร้าบบบบคุณหนู"คุณกุ๊กเป็นคนต่อไป

"ได้สิ ขอจับมือหน่อยนะ"ฉันจับมือเขาเบาๆ

"แน่นอนคร้าบบบบ"

ฉันล้มลงไปทั้งยืน ในตอนที่เห็นภาพพวกนั้น

"อ..อึก นะ นาย"ความรู้สึกพวกนั้น!! เหตุการณ์นั้น!!

มันจะเกิดขึ้น!!!

"นายห้ามไป! ห้ามไปนะ!!!!"ฉันเงยหน้าตะโกนใส่ซันจิอย่างบ้าคลั่ง

มันทั้งเสียใจและเจ็บปวดจนเทียบจะตาย!

"หมายความว่ายังไง! จะเกิดอะไรขึ้นกับซันจิเหรอฟาร์"โลฟเข้ามาประคองฉันพร้อมกับถามขึ้น

"โลฟ ฮ..ฮึก ฮือออออ"ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหมดแรง

"เป็นอะไรไปครับคุณหนู!?"ซันจิเข้ามาช่วยประคองฉันอีกคน

"เธอคงเห็นอะไรที่เลวร้ายงั้นสินะ"

"นั่นสิ"

"ฉันจะขอให้คำเตือนกับนายนะซันจิคุง"อ่า ไม่ได้ให้คำเตือนกับใครนอกจากพวกเดอฟี่มานานแล้วแหะ

"อ่าครับ"เขาดูงงๆไม่น้อย

"ต่อไป!...มันอาจจะเจ็บปวดจนเจียนตาย สิ่งที่จะไม่มีวันหายคือพวกพ้องที่คอยอยู่ข้างกาย จำไว้ว่าไม่มีวันสายที่จะกลับมายืนหยัดอยู่ข้างพวกเขา!"

"มัน...หมายความว่ายังไงกันครับ?"คงยังไม่เข้าใจสินะ

ฉันดึงคอของซันจิคุงลงมาแล้วกระซิบเขาถึงชื่อที่เขาไม่อยากบอกให้ใครรู้

"คิดดูดีๆก็น่าจะรู้นะ วินสโมค ซันจิคุง"แล้วฉันก็ค่อยๆผลักเขาออกเบาๆ

"นี่เธอ!? รู้ได้ยังไงกัน!"เขากระชากตัวฉันอย่างแรง

คงจะช็อคน่าดูสินะ

"ใจเย็นๆสิซันจิ!"อุซปรีบเข้ามาห้ามพร้อมกับคุณหมอ

"มีอะไรงั้นเหรอ?สรุปมันเป็นยังไงกันแน่?"นามิถามขึ้นอย่างตกใจ

"ฟาร์นี่มันเรื่องอะไรกัน?"โลฟหันมาถามฉัน

"เธอพูดอะไรกับเขานะ!?"โซโลคุงชักดาบออกมาชี้หน้าฉันซะแล้วสิ

"ฉันคงบอกไม่ได้หรอกเพราะซันจิคุงต้องเสียใจมากแน่ๆถ้าฉันบอกออกไปนะ"

ความลับที่เขาเก็บมานาน คงไม่อยากให้ใครรู้สินะ แต่อีกไม่นานมันจะกลับมาหาเขาอีกแน่ๆ


"คุณ... ช่วยมาคุยกับผมหน่อยนะ"ซันจิคุงที่นั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองได้แล้วก็เดินมาหาฉัน

"ได้สิ"ฉันเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย ดูเหมือนจะไปที่ห้องครัวสินะ

หลังจากมาถึงห้องครัวแล้วซันจิคุงก็ไปหาเครื่องดื่มมาให้ฉัน คงพยายามคิดอยู่สินะว่าจะพูดอะไรดี

"นี่ครับ น้ำเลม่อนเย็น"

"ขอบใจนะ"อ่า กำลังร้อนๆอยู่เลยเชียว

"คือว่า... คุณรู้ได้ยังไงกัน?"

"อ่า มันเป็นพลังที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิดแล้วละ ฉันสามารถเห็นทั้งอดีตและอนาคตได้เมื่อแตะตัวใครสักคน คงบอกได้แค่นี้แหละ"

"ได้โปรด อย่าบอกเรื่องนี้กับคนอื่นๆเลยนะครับ"เขาก้มหัวขอร้องฉัน

"ไม่ต้องก้มหัวหรอกน่า ฉันไม่บอกใครหรอกเป็นเรื่องที่ไม่สมควรหน่ะ"

"งั้นเหรอครับ"

พวกเราคุยกันอีกนิดหน่อยก็ออกมาหาพวกคนที่เหลือ

"อ้าว! มากันแล้วเหรอฟาร์มิงโก้พึ่งจะตื่นละ!"โลฟร้องบอกเมื่อเห็นฉันเดินออกมาพร้อมกับซันจิคุง

"ฟาร์เลน! มันหมายความว่าไงที่ฉันท้องนะ? ห๊ะ!!!"
เดอฟี่ว่าแล้วใช้ด้ายตึงร่างของฉันไว้

อุ้ย!!!!!

คงจะโกรธมากแน่เลยแหะ ฮะฮะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #7 Millkey (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 16:16

    สนุกมากค่ะ สู้ๆๆๆ

    #7
    0
  2. #6 Salty boi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 15:31

    สนุกมากค่าา รออ่านนะค้าาาาา
    #6
    0