ฉันไม่อ่อนนะเออ (รีไรท์) - นิยาย ฉันไม่อ่อนนะเออ (รีไรท์) : Dek-D.com - Writer
×

ฉันไม่อ่อนนะเออ (รีไรท์)

ยอดวิวรวม

1,119

ยอดวิวเดือนนี้

23

ยอดวิวรวม


1.11K

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


127
จำนวนตอน : 5 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  25 พ.ย. 65 / 21:00 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

“อืม~ ที่นี้มัน”

 

เดวตื่นขึ้นมาในพื้นที่ไหนสักที่ที่มีดวงดาวเต็มไปหมด 

 

“ก็สวยดี นะจะถ่ายไว้ลงสตอรี่”

 

“อะแฮ่ม เออ…ขอโทษทีฉันเผลอทำนายตายนะ”

 

เสียงใสดังขึ้นด้านหลังของเขา เมื่อหันไปก็เห็นเด็กสาวผมสีชมพูหน้าตาน่ารักคนนึง

 

“เพื่อเป็นการไถ่โทษ”

 

เด็กสาวดีดนิ้วก่อนรอบตัวจะกลายเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่

 

“ที่นี้คือห้องสมุดที่มีความรู้ทุกอย่าง อยากรู้อะไรก็ไปหาเอา แล้วก็หลังประตูนั้นทางขวาเป็นห้องฝึก ซ้ายเป็นห้องของฉัน ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วไปก่อนนะ!”

 

เด็กสาวทำท่าเร่งเรียบก่อนจะหายไป

 

“ห…ห๊ะ  จะมาก็มาจะไปก็ไป” 

 

“เห้อ~ นี้ฉันตายแล้วหรอเนี่ยเอาเถอะยังไงก็ชั่ง ในห้องนี้มีอะไรมั่งล่ะเนี่ย”

 

เขาเริ่มเดินดูรอบๆ ห้องนี้มีหนังสือหลากหลายไม่ว่าจะเป็น วิธีทำอาหาร วิธีชงชา วิธีทำความสะอาด และอื่นๆ

 

“หืม?”

 

หลังจากเดินมาสักพักเขาก็เห็นเข้ากับหนังสือประมาณ8เล่มว่างซ้อนกันบนโต๊ะ เขาจึงยิบขึ้นมาดูหนึ่งเล่ม

 

หนังสือทั้ง8เล่มนั้นปกของมันโล่งไม่มีแม้แต่ลาย 

 

“จริงเหรอเนี่ย!”

 

เดวที่เปิดอ่านไปได้แค่ไม่กี่บรรทัดก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ หนังสือนั้นมันคืออะไรกันนะ 

 

 

 

 

 

 

ริน่าเรีย คือเทพที่ได้รับคำสั่งมาว่าให้ส่งผู้ที่ได้รับบัตรเชิญไปต่างโลก แต่เธอดันเผลอทำคนตายก่อนจะถึงเวลานั้นทำให้ต้องให้เขามาแอบที่มิติของเธอก่อน แล้วรอให้ถึงเวลานั้นก็ค่อยส่งไปตามคนอื่นๆ แค่นี้ก่อนเนียนแล้ว

 

“ตึง!”

 

เสียงดังสนั่นพร้อมกับแรงสั่นเหมือนแผ่นดินไหวทำให้เธอเกิดความรำคาญ มันดังมาหลายวันแล้วแต่เธอยังไม่คิดอะไรมากแต่เมื่อกี้มันดังจนเกินไป เธอเลยต้องไปดู

 

“จะทำอะไรก็ให้เสียงเบ-”

 

เมื่อเธอเข้าไปในห้องฝึกก็เห็นมาสภาพในห้องเต็มไปด้วยหลุมและรอยร้าวทั่วทั้งห้อง แต่ที่เธอสนใจก็คือร่างของดิวที่นอนอยู่ตรงกลางโดยมีเหงื่อชุ่มทำให้เห็นผิวขาวเนียนผ่านเสื้อยืดทำให้เธอหน้าแดงเล็กน้อย

 

“ริน่าเรียเหรอ มีอะไรล่ะ”

 

เดวที่ได้ยินเสียงของริน่าเรียได้ร้องทักขึ้น

 

“ฉันก็ยังสงสัยนายทำยังไงให้สวยได้ขนาดนั้น”

 

ริน่าเรียพูดขณะเดินไปหาเขา

 

“ถ้าบอกว่าหล่อจะดีใจมากกว่านะ”

 

เขาพูดก่อนจะลุกนั่งมองไปยังนิน่าเรีย

 

“แหม่ๆ จ้าๆพ่อรูปหล่อว่าแต่นายเห็นไปไหนฉันอยู่ตรงนี้”

 

ริน่าเรียเห็นว่าเดวหันหน้ามาแต่ไม่ได้มองเธอก็ถามด้วยความสงสัย

 

“เอ๊ะ เหรอ โทษทีๆ”

 

เมื่อได้ยินก็หันไปตามเสียงทันที

 

“อย่าบอกนะว่านายมองไม่เห็นนะ หรือสายตาสั้น”

 

“เปล่าฉันมองเห็น”

 

“เหรอ งั้นนี้กี่นิ้ว”

 

เธอเห็นว่าเขาไม่ยอมรับจึงชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

 

“เห้อ~ ก็ได้ฉันมองเห็นแค่มันเบลอเฉยๆ มันพึ่งมาเป็นตอนอ่านหนังสือเมื่อกี้นะ”

 

เขาพยายามมองแล้วแต่มันก็ไม่สามารถมองออกอยู่ดีว่ามันกี่นิ้ว

 

“แสดงว่า ไอเสียงที่ฉันได้ยินคือนายโมโหที่หาประตูทางออกไม่เจอก็เลยพังกระแพงระบายอารมณ์ใช่ไหม ฮ่าๆ”ริน่าเรีย

 

“ป….เปล่าสักหน่อย จะมาแค่นี้ก็กลับเถอะ”

 

สิ่งที่ริน่าเรียพูดมามันแทบจะถูกทั้งหมด ทำให้เขาเขินนิดหน่อย

 

“น่าๆ ไม่เห็นต้องเขิน เอานี้”

 

ริน่าเรียได้ใส่แว่นให้กับเขาทำให้กับมาเห็นภาพชัดอีกครั้ง

 

“นี้ฉันสายตาสั้นจริงๆเหรอเนี่ย”

 

เขาตกใจเล็กน้อยที่ตัวเองสายตาสั้น

 

“ก็บอกแล้วว่าอย่าอ่านหนังสือให้มันเยอะ จริงด้วยข้อหาที่ทำให้ฉันเสียเวลามานี้เลย”

 

ริน่าเรียอุ่มร่างของเขาที่ใหญ่กว่าได้ยังสบายๆ ยังกับว่าไม่มีนํ้าหนัก ไปยังห้องของเธอ

 

“แล้วพามาทำไม?”

 

ภายในห้องของนิน่าเรียเต็มไปด้วยเอกสารกระจัดกระจายไปทั่วห้อง สภาพห้องเรียกได้ว่าไม่เป็นระเบียบเป็นอย่างมากจนถึงขนาดไม่คิดว่านี่คือห้องของผู้หญิง

 

“อะไรมองฉันแบบนั้นทำไมก็มันไม่มีเวลานิ เพราะงั้นช่วยจัดการที่นะ”

 

ริน่าเรียพูดพร้อมส่งยิ้มไปให้

 

“หลอกใช้งานแล้วยังจะยิ้มอีกนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น