Final Fantasy XV (Yaoi)รวมฟิคเรื่องสั้น+ยาว แล้วแต่อารมณ์

ตอนที่ 7 : Chocobo 4 (Noctis x Prompto)(Gladio x Igin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ส.ค. 60

“นายโกรธอะไรฉันเนี่ย มาตบฉันทำไม?”




ใบหน้าด้านขวาของน็อคทิสเต็มไปด้วยรอยมือ แดงเถือกของพรอมโต้ ที่บรรจงตบลงมา บนใบหน้าของเขาโดยไม่ให้เขาได้ตั้งตัว เจ้าชายหนุ่มหลบไม่ทันจึงโดนไปเต็มๆแรง แรงตบของผู้ชายใช้น้อยๆซะที่ไหนยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ดีที่ไม่ต่อยลงมาไม่งั้นมียาว เพราะเขาจะ ลงโทษ ซะไม่ให้มีแรงขึ้นมาตบเขาเลย






“ น็อคนี่นาย ยังมีหน้ามาถามฉันอีกหรอ เล่นซะจนเดินไม่ได้เนี่ยนะ จะไม่ให้โกรธได้ยังไง เชอะ! ” พรอมโต้กอดอกสะบัดหน้าหนีน็อกทิส อมลมจนแก้มป่องเต็มสองแก้มเหมือนกับเด็กเอาแต่ใจตอนงอนอะไรซักอย่าง




“ ก็เห็นนายออกจะรู้สึกดี ฉันเลยไม่ได้ยั้งแรงไว้ ไม่คิดว่านายจะเป็นถึงขนาดนี้...ฉันขอโทษ ”  น็อคทิสทำหน้ารู้สึกผิดสุดๆ ซึ่งมันเป็นการเรียกร้องความสนใจที่ได้ผลดีทีเดียว พรอมโต้เหล่ตามองน็อคทิสก่อนที่จะถอดหายใจออกมา




“เฮ้อ~ ครั้งหน้าก็ช่วยทะนุถนอมฉันหน่อยนะ น็อคโตะ”






“ครั้งหน้าฉันจะอ่อนโยนกับนายก็แลัวกันและครั้งต่อๆไปด้วย”





“เฮ้ย! ฉันพูดผิด ไม่สิต้องไม่มีครั้งต่อไปสิ ไม่มีอีกแล้วด้วย!” พรอมโต้โวยวายอย่างหน้าแดงด้วยความอับอายที่เผลอพูดผิดออกไปในตอนแรกเชิงให้คิดลึก พูดเหมือนกับว่าเขาอยากให้มีต่อซะงั้น






“คร้าบๆ ไม่ต้องอายไปหรอกน่าที่นี่มีแค่เราสองคน” น็อคทิสยื่นหน้ามาใกล้พรอมโต้ ใกล้จนหายใจรดกันได้อยู่แล้ว สายตาทอดมองสบกัน






ตึก ตัก ตึก ตัก





หัวใจของพรอมโต้เต้นแรงรัวราวกับจะทะลุออกมาเต้นระบำข้างนอกอก ถ้าเขาเป็นสาวน้อยเขาคงจะสลบไปกับสายตาพิฆาต ของเจ้าชายไปแล้ว ขนาดเขาที่เป็ผู้ชายยังยอมแพ้ต่อสายตาของเจ้าชายขนาดนี้





‘ว้าว น็อคโตะเท่สุดๆไปเลย♡..ฉันจะละลายอยู่แล้ว><’





“จะทำอะไรน่ะ”





“อยู่นิ่งๆ”




พรอมโต้ค่อยๆหลับเปลือกตาลงอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเจ้าชายแห่งลูซิสค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ชิดเรื่อยๆพรอมโต้หลับตาพริ้วสนิดอีกนิดเดียวริมฝีปากของพวกเขาทั้งคู่ก็จะประกบกัน อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวววว




“หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆ”




พรอมโต้แปลกใจเสียงหัวเราะนั้น เขาจึงลืมตาขึ้นมามองข้างหนึ่ง เขาเห็นน็อคทิสพลักออกจากตัวเขาไปยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ เสียงหัวเราะของน็อคทิสทำให้พรอมโต้รู้ได้ว่าเขาถูกกลั่นแกล้งอีกแล้ว นึกๆก็น่าอายเขาดันหลับตาเคลิ้มไปกับ บรรยากาศเมื่อสักครู่แล้วอ่า




“น็อคโตะบ้าๆ บ้าที่สุดแกล้งฉันอีกแล้วนะ”





“ก็นายมันนายมันน่าแกล้งเองนิ แต่ฉันก็ชอบนะน่ารักดีออก อ่า กลับกันเถอะฟ้าใกล้มืดแล้วปานี้เจ้าพวกนั้นตามหาพวกเรากันแย่ เอ้า!”>>ยิ้ม




“โว้ว! อ่ะ น็อคทำอะไรเนี้ยเดี๋ยวก็ฉันตกหรอก” น็อคทิสอุ้มคนตัวเบาขึ้นในท่าเจ้าสาว พรอมโต้กอดคอน็อคทิสแน่นอย่างกลัวตก ถ้าเป็นปกติตกลงมาจะเจ็บไม่มากนักแต่ถ้าเป็นตอนนี้มันจะไม่เจ็บแบบธรรมดาๆนะสิ มันจะยิ่งปวดร้าวกระทบกระเทือนยิ่งกว่านี้อีกเพราะตอนนี้สะโพกของเขายังบาดเจ็บอยู่




“ไม่ตกหรอกน่า จะไปล่ะนะ!”





“เฮ้! น็อคโตะ! พรอมโต้!”




ยังไม่ทันที่น็อคทิสและพรอมโต้จะออกตัวก็มีเสียงเรียกจากทางด้านหลัง น็อคทิสพาพรอมโต้หันหลังกลับไปมองก็พบเข้ากับกลาดิโอที่กำลังเดินเข้ามาทางพวกเขาสองคน





“นั้น กลาดิโอนิ กลาดิโอ! ทางนี้! ปล่อยสิน็อคจะอุ้มอยู่ทำไมเล่า!” พรอมโต้ร้องโว้ยวายบนอ้อมแขนของน็อคทิส ร้องบอกให้ปล่อยเขาลงได้แล้วเดี๋ยวกลาดิโอจะเข้ามาเห็นเข้าแล้ว แต่เจ้าชายหนุ่มกับยืนนิ่งหน้าปลาตายจองมองกลาดิโอที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่




“ไง”




น็อคทิสออกเสียงทักหน้านิ่งส่วนพรอมโต้ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆไปให้กับกลาดิโอบนอ้อมแขนน็อคทิส




“ไงอะไรกันล่ะ แล้วนั้นเจ้าพรอมโต้เป็นอะไร  อ่อ เข้าใจละ ฮ่า ฮ่าๆ มะฉันช่วย”





กลาดิโอแปลกใจในตอนแรกที่เห็นน็อคทิสอุ้มพรอมโต้ไว้ แต่พอมองสำรวจร่างกายตามตัวเจ้าพรอมโต้ดีๆจะเห็นมีแต่รอยจ้ำแดงเต็มซอกคอและแผ่นอกที่โผล่พ้นออกมานอกคอเสื้อ ด้วยความที่มากประสบการณ์ทำให้เขารู้ได้ทันทีเลยว่าเป็นรอยคิสมาร์กแน่นอนบวกกับท่าทางที่ถูกน็อคทิสอุ้มเอาไว้อีก เขาหัวเราะอย่างถูกใจในเล่ห์เหลี่ยมของเจ้าชายน็อคทิส มิน่าล่ะทำไมถึงวิ่งเข้าป่ามาทำลับลับล่อล่อ ทำเอาเขากับอิกนิสตามหากันซะแทบแย่ กลาดิโอยื่นมือไปทางน็อคทิสหมายจะรับพรอมโต้มาอุ้มแทน แต่เจ้าชายหนุ่มกับหันพรอมโต้หนีจากมือที่ยื่นมาของกลาดิโอแล้วจ้องมองกลับไปนิ่ง




“ไม่ต้อง หมอนี่ฉันดูแลเอง แล้วอิกนิสล่ะ?”





“งั้นหรอๆ ตามมาสิอิกนิสรอพวกนายอยู่”





กลาดิโอไม่ได้ตอบคำถามของน็อคทิส แต่กลับเดินนำทางให้ไปจุดนัดพบที่เขานัดกับอิกนิสแทน

.



.



.



.



.



ทั้งน็อคทิสและพรอมโต้ตามกลาดิโอมายังจุดนัดพบที่อิกนิสสุมกองไฟเสร็จเรียบร้อย น็อกทิสวางพรอมโต้ บนขอนไม้ข้างๆกับกองไฟ และก็ย้ายตัวเองไปนั่งข้างๆพรอมโต้เช่นกัน



แสงสว่างจากกองไฟ ส่องสว่างรอบบริเวณ ซึ่งรอบบริเวณเป็นอะไรที่งดงามมากทำให้น็อคทิสกับพรอมโต้ถึงกลับตกตะลึงไปกับพืชพันธ์นานาชนิดจนพรอมโต้อยากจะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปรอบๆเพื่อถ่ายรูปที่ทั้งสีสันสวยงามน่ารับประทานพร้อมกลิ่นหอมหวานของเนื้อหมู




“อาหารเย็นพร้อมแล้ว”




ซึ่งต้นเหตุของกลิ่นหอมหวานของเนื้อหมูมาจากสตูปเนื้อที่อยู่ในกะลามะพร้าว ณ ตอนนี้ ถูกนำมาใช้เป็นภาชนะใส่อาหารยามคับขัน ผู้ที่เสริฟอาหารให้พวกเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือ อีกนิส นั่นเอง และกลาดิโอที่เดินออกไปยืนอยู่ข้างๆอิกนิสช่วยถืออาหารในมือ แล้วส่งให้ทั้งเจ้าชายและพระสหาย




“ ว้าว*○* สตูปเนื้อน่ากินจังเลย นี่ๆ น็อคโตะ ดูสิๆ”




“ อืม เห็นแล้ว”




พวกเขาทั้งสี่คนนั่งกินอาหารล้อมรอบกองไฟ โดยอิกนิสหันไปกระซิบกระซาบอะไรก็ไม่รู้กับกลาดิโอ พรอมโต้ ก้มหน้าก้มตากินเอากินเอา ด้วยความเอร็ดอร่อย ส่วนน็อคทิสตักกินอย่างช้าๆและ หยุดลง จนพรอมโต้อดสงสัยไม่ได้ที่น็อคทิสกินไปแค่นิดเดียวเองในจึงหันไปถาม




“ เอ๊ะ อิ่มแล้วหรอน็อค”




“...”




“อ่อ น็อคไม่กินแครอทกับมะเขือเทศนี่เอง อืม ลืมไปเลยน็อคโตะไม่ชอบกินผักนี่น่า มะ เดี๋ยวฉันกินให้ ฉันชอบกินผัก”




“ช่วยได้มากเลย”




“อ้ามม” พรอมโต้อ้ามปากหลับตารอ น็อคทิสที่กำลังตักผักเตรียมจะป้อมกลับนิ่ง




“...”




“อือ อ่ะ จุ๊บ อืม~  น็อคทำอะไรเนี้ย” พรอมโต้หน้าแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศที่น็อคทิสกำลังจะป้อนให้ซะอีก




“อะแฮ่ม!  น็อคพรุ่งนี้เช้าพวกเราจะออกจากป่ากัน ส่วนเรื่องเควสฉันกับกลาดิโอปรึษากันว่าพวกเราควรจะยกเลิกเควสล่ามอสเตอร์ซะเพราะมันจะเป็นการเสียเวลาในการเดินทางไปอัลทิสเซีย” อิกนิสพูดไปหน้าแดงไปออกนิดๆที่บังเอิญไปเห็นภาพ ที่ไม่สมควรเห็นอย่างยิ่ง




“อืม”




“เห้~ อย่างนี้ฉันก็อดเจอโจโคโบะน่ะสิ”




“ไม่เอาน่าพรอมโต้อย่าทำตัวเป็นเด็กไปหน่อยเลยน่า ฟาร์มโจโคโบะยังมีอีกตั้งหลายที่” เหมือนกับคุณพ่อดุลูกชายคนเล็กที่งอแงไม่เลิก




“ก็ได้ๆ”




“กินข้าวเสร็จแล้ว ก็เข้านอนซะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”




“คร้าบๆ” น็อคทิสกับพรอมโต้ขานรับพร้อมกัน



.



.



.



.



“เป็นยังไงมั้งอิกนิส”




“อืม ถ้ากลับทางเดิมน่าจะหาทางออกได้ไม่ยาก” อิกนิสดูแผนที่โดยคอยมีกลาดิโอช่วยดู สองพี่ใหญ่ที่ช่วยกันปรึกษาหารือหาทางที่พวกเขาจะออกจากป่าให้เร็วที่สุดให้ออกฟ้ามืด




“พรอมโต้นายเดินไหวมั้ย”




“ แค่นี้สบายมาก  เอ๊ะ!  น็อคโตะฉันได้ยินเสียงโจโคโบะ ทางนั้น!”พรอมโต้ได้ยินเสียงร้องของโจโคโบะตรงทางแยกแคบๆพุ่มไม้ด้านข้าง เขาคว้าข้อมือของเพื่อนสนิดที่เปลี่ยนสถานะเป็นคนพิเศษเมื่อไม่นานมานี้ เขาลากน็อคทิสวิ่งไปทางต้นเสียงโจโคโบะทันที




“เฮ้! เดี๋ยวสิพรอมโต้!”




“เอาอีกแล้วสินะเจ้าพวกนี้ เฮ้อ!” อิกนิสถึงกับกุมขมับหายใจออกแรงๆ




“รีบตามไปดีกว่าถ้าไม่อยากหาพวกนั้นอีกรอบ” พูดจบทั้งคู่ก็รีบวิ่งตามไปเพื่อไม่ให้คาดสายตาอีกครั้ง



.



.



“ใช่ จริงๆด้วยโจโคโบะเต็มเลย นั่นฟาร์มโจโคโบะนี่” รอบตัวของพรอมโต้เต็มไปด้วยโจโคโบะ ข้างหลังเจ้าพวกตัวสีเหลืองเป็นฟาร์มของเจ้าพวกนั้น




“อย่างนี้ขี่โจโคโบะกลับจะดีกว่า” อิกนิสกลุ้มคิดก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของฟาร์มโจโคโบะ




“พวกนายเล่นกับโจโคโบะไปก่อนนะ”กลาดิโอกล่าวกับน็อคทิสและพรอมโต้แล้วเดินตามอิกนิสไป น็อคทิสยกมือไลค์ให้กลาดิโอตามหลังแล้วหันไปทางพรอมโต้ที่เล่นกับเจ้าโจโคะโบะอย่างสนุกสนาน




“ถ่ายรูปมั้ยฉันถ่ายให้”




“เอาสิ”




แชะ




แชะ




             




“น็อคโตะดูไข่นี้สิเหมือนกำลังจะฟักเลย มันสั่นด้วย” พวกเขาทั้งสองคนล้อมไข่ใบนึงไว้ คาดว่าน่าจะเป็นไข่ของโจโคโบะ ไข่มันสั่นเล็กน้อยจากความอบอุ่นที่หอบล้อมของน็อคทิสและพรอมโต้ และซักพักหนึ่งไข่ก็แตกออกมา น็อคทิสเด้งตัวออกมาได้ทันเขาหลับตาปี๋กันไข่ กระเด็นมาโดนใบหน้าของเขา  แต่ป่าวเลยน็อคทิสไม่ได้รู้สึกถึงสัมผัสของเหลวจากไข่เลย เขาจึงลืมตาและหันไปทางพรอมโต้ แต่กลับปรากฏว่าไม่มีพรอมโต้ แต่กลับเจอโจโคโบะตัวสีเหลือที่ทรงผมคล้ายๆพรอมโต้แทน!!




“น็อคโตะเป็นอะไรรึป่าว” โจโคโบะตัวนั้นหันมาถามน็อคทิส  แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นแต่อยู่ตรงที่ว่าโจโคโบะ พูดได้ด้วยหรอ?








ตอนหน้าตอนจบแล้วนะคะ♡
ยังรอติดตามกันมั้ยน่า~ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #13 Wanatchapron (@Wanatchapron) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:52
    เฮ้ยยย!!? พรอมโต้กลายเป็นโคโจโบะ!??!?!!???
    #13
    0