[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 6 : ดั่งฤทัยราชัน-05-ทูลขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    5 มี.ค. 61

-05-

ทูลขอ...



 


 

นงคราญเรียนเร่งรู้  วิชา

เตรียมแต่งเป็นชายา       ท่านไท้

ขวัญมิ่งนครา               เคียงคู่ องค์เอย

จอมนางแน่งน้อยไซ้       เพียบพร้อมราชัน

(นรินทร์ภิญญา)   


 

“พระชายา!  พระพี่เลี้ยงมณฑากรีดเสียงร้อง ทำให้อชิระที่กำลังจะตามเสด็จรีบเปลี่ยนทิศทางวิ่งกลับมายังห้องสรงเเทนทันที

 

“เกิดอะไรขึ้นครับพระพี่เลี้ยง!

 

“พระชายาค่ะ...พระชายา”  เอ่ยติดขัดไปหมด พร้อมกับนั่งลงช้อนร่างเล็กที่ฟุบลงอยู่กับพื้นให้เอนทับกับตักของนางเเทน  องครักษ์หนุ่มีบย่อตัวลงเพื่อจะช้อนอุ้มร่างของพระชายา เเต่ทว่าสุรเสียงที่ดังกัมปนาทดังเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นจากข้างหลังเสียก่อน

 

“ไม่ต้อง! อชิระ” 

 

“พระเจ้าค่ะ” รีบถอยออกห่างร่างของว่าที่พระชายา เมื่อใครๆก็สัมผัสได้ถึงความเกรี้ยวกราดนั้น

 

องค์รัชทายาทย่อพระองค์ลง ช้อนอุ้มร่างบางที่หลับตาปิดสนิทไม่ได้สติขึ้นในอ้อมพระพาหาเเละกระชับไว้เเนบเเน่น  หมุนวรองค์และสาวพระบาทไปตามทางกลับพระตำหนักอย่างรวดเร็ว โดยมีพระพี่เลี้ยงเเละเหล่าธารกำนัลรีบกระวีกระวาดตามเสด็จทันที

 

“ตามหมอหลวงเร็วเข้า!” พระบัญชาเจือเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มในพระทัย ซึ่งเหล่าบริพารก็รีบทำตามพระบัญชาอย่างเร็วไว

 

 

 

“พระชายามีพระอาการอ่อนเเรง ซึ่งอาจจะเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอพระเจ้าค่ะก็เลยประชวรพระวาโย เกล้ากระหม่อมถวายพระโอสถแล้ว อีกไม่นานพระชายาคงจะฟื้นพระเจ้าค่ะ” ประทับนิ่งฟังคำกราบทูลของหมอหลวงนิ่งเงียบ ไม่มีผู้ใดบังอาจจะคาดเดาความคิดข้างในของพระองค์ ฝ่าพระหัตถ์ใหญ่กุมมือเล็กข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือเอาไว้ตลอดเวลา

 

“หมอหลวงบอกว่าอีกไม่นานพระชายาก็คงจะได้พระสติ ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลเลยพระเจ้าค่ะ” อชิระกราบทูลเมื่อเห็นว่าสายพระเนตรจับจ้องที่พักตร์ซีดเซียวของพระชายาเจ้าจอมกัลยาเนิ่นนาน

 

คำพูดนั้นทำให้องค์ชายเซฮุนรู้สึกพระองค์ว่ากำลังทรงแสดงความห่วงใยแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี่ ไม่มีเหตุผลอันใดด้วยซ้ำที่พระองค์จักต้องใส่ใจเธอแม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว สิ่งที่เผลอพระองค์เมื่อครู่ก็แค่ความเมตตาต่อมนุษย์น้อยร่วมโลกเท่านั้นแหละ คิดได้ดังนั้นก็ปล่อยมือออกจากร่างเล็กราวกับพึ่งทรงจับของร้อนมา ก่อนจะขยับยืนออกห่างแท่นบรรทมรวดเร็ว

 

“ใครว่าเราเป็นห่วงหล่อนกันอชิระ! อย่าได้พูดพล่อยๆไปเชียว ไม่อย่างนั้นข้าจะสั่งโบยเจ้า!” ดูกริ้วโกรธแต่ทว่าคนฟังมิได้หวั่นพระอาญาดังที่ตรัสสักนิด อชิระอยู่กับพระองค์มาหลายสิบปี เหตุใดจะดูไม่ออก

 

“ขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแค่เห็นว่าพระองค์ทรงดูร้อนพระทัย รีบเสด็จกลับมาที่ห้องสรงทันทีที่ได้ยินเสียงพระพี่เลี้ยง กระหม่อมก็เลยคิดไปเองว่าพระองค์ทรงห่วงพระชายา”

 

“อชิระ!” เสียงกัมปนาทดังลั่นห้องพระบรรทม เหล่านางกำนัลรีบค้อมศีรษะลงต่ำ แต่ก็ไม่วายแอบอมยิ้มกับคำพูดขององครักษ์อชิระเสียถ้วนหน้า เพราะใครๆก็รู้ดีว่าคงจะมีเพียงอชิระเท่านั้นที่กล้าต่อคำกับพระองค์ ด้วยเพราะเป็นดังพระสหายคู่พระทัยมาเสียเนิ่นนาน

 

 

“อื้อ~” เสียงแหบพร่าที่ดังจากแท่นบรรทมแผ่วเบาแต่ทว่าพระองค์กลับได้ยินชัดเจน เจ้าจอมกะพริบตาไล่ความงัวเงียสองสามครั้งก่อนจะเปิดเปลือกตาสีมุกขึ้นช้าๆ เหลือบมองม่านมุ้งสีขาวรอบๆตัวก่อนที่ความทรงจำจะค่อยๆกลับมาทีละนิด

 

“ฟื้นแล้วหรือ แม่เจ้าจอม” วรองค์ที่บอกว่าเพียงแค่พระเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์เมื่อครู่นั้น ในตอนนี้กลับแย้มพระโอษฐ์อย่างดีพระทัย

 

“ฝ่าบาท!” กระถดตัวถอยหนีเมื่อเห็นองค์รัชทายาทในสายตา เละพระองค์สาวพระบาทมายังเตียงกว้างและทรุดพระองค์ลงประทับใกล้ชิดเธอ

 

“เป็นอย่างไรบ้าง ให้ตามหมอหลวงรึเปล่า” ถ้อยคำที่ตรัสไม่ได้ทำให้ร่างบางอบอุ่นใจเลยสักนิด กลับกันร่างน้อยกลับเบือนหน้าหนีเมื่อความกริ้วโกรธที่สั่งให้พระองค์ใจร้ายกับเธอยังลอยวนในห้วงความจำ

 

“พี่มณฑา เจ้าจอมหิวน้ำ”   ท่าทางเมินเฉยทำให้พระพักตร์ขรึมเครียดขึ้นทันตา รอยพระสรวลเมื่อครู่จางหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้นบนพระพักตร์ของพระองค์

 

“เอ่อได้เพคะพระชายา” ราวกับในห้องถูกความเงียบเข้ากลืนกิน เมื่อรับรู้ได้ถึงไอเย็นๆที่ปกกระจายรอบๆตัววรองค์สูงใหญ่  เจ้าจอมดูดน้ำช้าๆเพื่อให้รินรดความแห้งผากในลำคอ

 

“เจ้าจ….

 

“พี่มณฑาเจ้าจอมปวดหัว” เอ่ยขัดบทด้วยเพราะไม่อยากจะเสวนากับวรองค์ที่นั่งอยู่เคียงข้าง เธอทำเหมือนราวกับว่าพระองค์เป็นเพียงอากาศ ซ้ำเป็นอากาศที่อบอวลไปด้วยมลพิษจนไม่แม้แต่จะหันมอง

 

“พระชายา” ครางในลำคอจวนเจียนจะร้องไห้ ใครจะไม่เห็นกันหละว่าพระหัตถ์หนากำแน่นเข้าหากันอย่างกำลังยับยั้งพระทัยอยู่ และอีกไม่นานมันก็จะพังลงเพราะความใจร้อนของพระองค์

 

“เจ้าจอมอยากอยู่คนเดียวไม่อยาก พบหน้า ใคร”

 

“บังอาจ!” และแล้วก็เป็นดั่งที่ทุกคนกลัว สุรเสียงตวาดกร้าวดังลั่นก่อนจะบีบกำต้นแขนเล็กให้เซถลากลับมายังทิศทางที่เจ้าหล่อนเมินหนีเมื่อครู่ พระพี่เลี้ยงผวาจะเข้าช่วยแต่ก็ถูกตวัดพระเนตรใส่เสียก่อน

 

“พระทัยเย็นเถิดนะเพคะฝ่าบาท พระชายาประชวรอยู่” ทูลเสียงสั่น แต่ทว่าคนที่ยั่วโมโหเมื่อครู่กลับไม่มีทีท่าจะหวั่นกลัวสักนิด เจ้าหล่อนเชิดหน้าใส่พระองค์อย่างถือดีจนแทบอยากจะหักคอสวยๆนั่นทิ้งซะ

 

“นายของเจ้าคงจะหายเสียแล้วกระมัง ถึงได้ปากดีถึงเพียงนี้ กล้าเมินข้าทั้งที่ๆไม่มีสิทธ์จะทำเสียด้วยซ้ำ!” เอ่ยเยาะหยัน และก้มพระพักตร์ลงมองเธอ แต่ครั้งนี้เจ้าจอมกลับมองตอบไร้ซึ่งท่าทีหวั่นเกรง

 

“หากมิพอพระทัย ก็สั่งลงพระอาญาหม่อมฉันเลยสิเพคะ!” ประชดเสียงดังจนคนอื่นๆแทบจะร้องไห้กับสงครามย่อมๆ ซึ่งครั้งนี้แม้แต่อชิระก็มิกล้าจะเอ่ยเสียงใดๆออกมมาแม้แต่ลมหายใจเข้าออกก็แทบจะต้องกลั้นเอาไว้

 

“เธอนี่มัน…!

 

“องค์ราชินีเสด็จ!” ราวกับระฆังห้ามสงครามเมื่อเสียงนายทหารหน้าห้องพระบรรทมดังขึ้น ทำให้เหล่านางกำนัลและข้าบริพารหายใจทั่วท้องขึ้น

 

องค์ชายเซฮุนจำต้องวางพระหัตถ์ลงจากต้นแขนเล็กแม้ความกรุ่นโกรธจะคั่งข้างอยู่ในพระทัยของพระองค์เองก็ตาม  ไม่นานนักร่างขององค์ราชินีก็ค่อยๆสาวพระบาทเข้ามาถึงส่วนในอย่างช้าๆ

 

“เสด็จย่า….

 

“อ้าวหลานก็อยู่นี่รึวิลลิส

 

“ครับเสด็จย่าเดี๋ยวหลานขอตัวก่อนแล้วกันพระเจ้าค่ะ มีประชุมกับท่านเจ้าคุณกลาโหมด้วย” เอ่ยขอพระองค์ทันที

 

“จ้ะวิลลิส….เป็นนี่ไงบ้างเจ้าจอมดีขึ้นรึยังลูก”ทรงหันกลับมาตรัสถามร่างแน่งน้อยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยสุรเสียงอ่อนโยน เมื่อวรองค์สูงใหญ่ของพระราชนัดดาหายลับไปกับบานประตูแล้ว

 

“หม่อมฉันดีขึ้นแล้ว….ขอบพระทัยนะเพคะเสด็จย่าที่ทรงเสด็จมาเยี่ยมหม่อมฉัน”

“ไม่เป็นไรจ๊ะ ดูแลตัวเองดีๆนะลูก อีกสองอาทิตย์ก็จะถึงวันอภิเษกแล้ว….” เพียงได้ยินเจ้าจอมก็หายใจไม่ทั่วท้องเมื่อวันที่เจ้าหล่อนกลัวที่สุดเดินทางเข้ามาใกล้เต็มที

 

“พะเพคะ” ทำเพียงฝืนยิ้มทูลตอบทั้งๆที่ในหัวใจหวิวหวั่นไปหมด ดวงตากลมโตหรุบต่ำลงมองที่ตักของตัวเองแน่วนิ่ง

 

“หลานมาป่วยแบบนี้เรื่องการร่ำเรียนงานวิชาของเราก็พักไว้ก่อนดีกว่านะจ๊ะ ย่ากลัวเจ้าจอมไม่สบายหนักกว่านี้” องค์ราชินีหมายถึงการร่ำเรียนเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวให้เหมาะสมกับการพระชายาคู่บัลลังก์ขององค์รัชทายาทโอเซฮุน ซึ่งเจ้าจอมร่ำเรียนมากว่าสองสัปดาห์แล้ว โดยเรื่องที่เรียนก็เกี่ยวกับความรู้ของราชวงศ์ทิวากรแห่งราชอาณาจักรหิมันตลายา มารยาท การวางตัว และอีกมากมายเพื่อให้เธอสมบูรณ์แบบและเหมาะสมกับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ที่สุด

 

“เจ้าจอมดีขึ้นมากแล้วเพคะเสด็จย่า...”

 

“พักอีกสักวันสองวันดีกว่า....เดี๋ยววันมะรืนค่อยเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ การเป็นพระชายา ไว้หนูเรียนกับย่าโดยตรงเลย ดีมั้ยจ๊ะ” เอ่ยด้วยน้ำพระเสียงเอ็นดูแม่เจ้าจอมตัวน้อย

 

“เพคะ

 

“งั้นย่าไม่กวนแล้ว พักผ่อนเยอะๆนะแม่หนูน้อยของย่า ไว้วันมะรืนมณฑาจะพาหนูไปหาย่าที่ตำหนักพิมานรัมภานะจ๊ะ

 

“เพคะเสด็จย่า…..

 

 

 

……………………………………………………

 

 

แก้วตากลมโตจ้องมองทิวทัศน์ของเทือกเขาหิมาลัยพร้อมกับแย้มยิ้มจนพวงแก้มขึ้นเป็นลูกๆ วันนี้เธอมีนัดกบสมเด็จย่าที่จะต้องเรียนรู้หน้าที่ของการเป็นพระชายาซึ่งเป็นเรื่องสุดท้ายก่อนที่จะถึงวันอภิเษกในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า วันนี้จึงมารอที่ประทับบนดาดฟ้าของตำหนักพิมานรัมภาเสียตั้งแต่เช้า

 

“มาเร็วจังเลยเจ้าจอมน้อยของย่า” องค์ราชินีพิมพ์พิลาไลยตรัสเสียงนุ่มนวลจากข้างหลัง ทำให้ร่างบางรีบยันตัวลุกขึ้นยืนและถอนสายบัวกับพระนางอย่างสวยงาม

 

“หม่อมฉันรบกวนเสด็จย่ารึเปล่าเพคะ”

 

“เปล่าหรอกจ้ะ ย่าแค่กลัวหนูพักผ่อนไม่เพียงพอ แล้วนี่หายดีแล้วใช่มั้ยฮึเจ้าจอม”

 

“หม่อมฉันหายดีแล้ววันนี้เจ้าจอมทำขนมไทยมาถวายเสด็จย่าด้วยนะเพคะ” ดวงตากลมโตสุกสกาวสดใสยามเอ่ยทูล เพราะความคิดถึงบ้านทำให้เธอจึงต้องหาอะไรทำ ซึ่งนั่นก็คงจะเป็นโชคดีที่ผู้เป็นแม่และยายเคี่ยวเข็ญเธอให้ลองทำตั้งแต่เด็กๆ จึงมีความรู้ด้านนี้แทบจะเรียกได้ว่าหาตัวจับยากเชียวหละ

 

“จริงหรือจ๊ะไหนเอามาให้ย่าชิมซิ”

 

“นี่เพคะองค์ราชินี” พระพี่เลี้ยงรีบยกจานขนมที่จัดตกแต่งอย่างสวยงามในสำหรับขึ้นวางบนโต๊ะ แป้งสีม่วงอ่อนๆที่จับจีบเป็นรูปดอกไม้อย่างสวยงามบนจานท่าทางน่ากิน

 

“นี่คือขนมช่อม่วงเพคะเสด็จย่า ที่ไทยใครๆก็บอกว่าอร่อย เจ้าจอมก็เลยอยากทำให้เสด็จย่าลองชิมบ้างเพคะ” เอ่ยทูลด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานขณะเลื่อนจานจัดให้ลงตำแหน่งและใช้ช้อนตักวางลงในจานรองหน้าพระพักตร์อย่างระมัดระวัง

 

“น่ากินเชียวหละจ้ะอื้มอร่อยจังเลยเจ้าจอม” เมื่อพระนางใช้ช้อนตักขนมขึ้นลองชิม ถ้อยคำตรัสชมก็ตามมาทันที

 

“จริงหรือเพคะเสด็จย่า” อมยิ้มจนแก้มขึ้นเป็นพวงดูน่ารัก นี่สินะเสน่ห์ของแม่หนูน้อยที่ทำให้ใครๆต่างก็เอ็นดู

 

 “จริงจ้ะเห็นทีงานบ้านงานเรือนคงมิต้องสอนกันสินะลูก เจ้าจอมเก่งออกแบบนี้”

 

“ไม่เท่าไหร่หรอกเพคะเสด็จย่า เจ้าจอมยังต้องฝึกหัดอีกหลายอย่าง ผ้าปักคลุมพระองค์เจ้าจอมยังทำไม่เสร็จเลย” เธอหมายถึงผ้าปักมือที่เธอต้องปักถวายด้วยตนเองเพื่อมอบแด่พระสวามีในวันอภิเษกตามราชพิธี ซึ่งเธอพึ่งลองปักผ้าเป็นครั้งแรกจึงเชื่องช้ากินเวลาเสียหลายวัน

 

“ไม่เป็นไรลูก...อย่าคิดมากนะ ค่อยทำไปอย่ากดดันตัวเอง….งั้นวันนี้เรามาเรียนการปฏิบัติตัวสำหรับตำแหน่งพระชายาดีกว่ามั้ยลูก”

 

“ตามพระทัยเลยเพคะ” มิขัดพระทัยให้ขุ่นช้ำ จึงทำให้องค์ราชินีแย้มพระสรวลบางเบา ก่อนที่พระองค์จะเริ่มต้นเอ่ยด้วยพระสุรเสียงนุ่มนวลชวนสดับฟัง

 

“ทุกๆวันเจ้าจอมต้องเป็นคนถวายการสรงน้ำแด่พระสวามีด้วยตัวเอง และดูแลเอาใจใส่พระองค์อย่างดีที่สุด…..” ทรงเริ่มตรัสด้วยสุรเสียงนิ่มนวลราวกับย่าที่กำลังเอ่ยสอนหลานสาวตัวน้อย ที่นั่งรับฟังด้วยดวงตากลมโตใสอย่างตั้งใจ

 

“หน้าที่ของพระชายาก็เหมือนกับหน้าที่ของภรรยาทั่วๆไป ปรนนิบัตรสามี เป็นเพื่อนคู่คิด เป็นน้องสาวที่คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้าง…..และสิ่งสำคัญที่บุร่ำบุราณเอ่ยสอนสั่งกันต่อๆมา ไม่รู้ว่าหนูจะเคยได้ยินรึยังนะลูก”

 

“อะไรหรือเพคะ…..” องค์ราชินแย้มพระสรวลกับความไร้เดียงสานั้น พระหัตถ์วางลงบนกลุ่มผมนุ่มดำและทรงลูบเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

“สตรีเรานอกจากจะต้องเก่งการงานบ้านเรือนแล้ว บนเตียงเราก็ต้องอย่าบกพร่อง ดังคำกล่าวว่าไว้ สตรีต้องเป็นแม่ศรีเรือนและโสเภณีเจ้าจอมเข้าใจที่ย่าพูดใช่มั้ยลูก…..

 

“ขะ...เข้าใจเพคะ” สองแก้มสาวแดงปลั่งขึ้นทันตาเมื่อเข้าใจดีอย่างถ่องแท้นั้น

 

“ดีแล้วหละจ้ะ สิ่งที่ย่าอยากจะบออกกล่าวสั่งสอนหนูก็มีแค่นี้ เพียงแค่เตรียมตัว ดูแลตัวเองให้ดีที่สุดสำหรับวันอภิเษกที่จะถึงนี้ก็พอแล้ว”

 

“เพคะ...”

 

“จ้ะ...งั้นหนูก็ไปพักผ่อนเถอะลูก”

 

“เดี๋ยวเพคะเสด็จย่า...” เอ่ยรั้งองค์ราชินีไว้เมื่อทรงหันกลับไปเรียกนางกำนัลเพื่อให้มาประคองพระองค์เข้าที่ประทับด้านใน

 

“มีอะไรจ๊ะเจ้าจอม”

 

“คือเจ้าจอม….เรื่องเรียนหนะเพคะ”

 

“จ้ะ...ว่าไงลูก”

 

“เจ้าจอมไม่อยากดรอปเพคะ ก็เลยจะมาทูลขออนุญาตที่จะเรียนต่อเลยในเปิดเทอมที่จะมาถึงนี้...แต่เจ้าจอมจะพยายามจัดตารางเวลาให้รัดกุมนะเพคะ จะไม่ให้กระทบกับราชกิจที่ต้องรับผิดชอบแน่นอน” รวบรวมความกล้าทั้งคืนเพื่อมาทูลขอโดยเฉพาะ ร่างแน่งน้อยก้มใบหน้าลงต่ำมองเพียงแค่ตักของตัวเองแน่นิ่งหลังกราบทูลไปด้วยเพราะไม่รู้ว่าจะเป็นการทำให้ขุ่นหมองพระทัยหรือเปล่า

 

“เรื่องนี้ย่าอนุญาตจ้ะ ย่าเข้าใจว่าสิ่งที่ย่าเลือกให้หนูมาอยู่ตรงนี้มันอาจจะบีบบังคับใจหนูมามากพอแล้ว เรื่องนี้อาจจะถือเป็นการไถ่โทษจากย่าก็ได้นะจ๊ะ” ตรัสอย่างมีพระกรุณาต่อเด็กสาวรักเรียนตรงหน้า แล้วก็ทรงได้ทอดพระเนตรยิ้มหวานๆอย่างดีใจ

 

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะเสด็จย่า”

 

“จ้ะแต่อย่าลืมนะว่าเรื่องนี้หนูต้องเอ่ยบอกและปรึกษากับวิลลิสด้วย เพราะเมื่อถึงวันอภิเษกย่าจะไม่มีสิทธิอะไรในตัวเจ้าจอมอีกแล้ว…..พี่เขาจะเป็นคนดูแล ปกป้องเปรียบดั่งเจ้าชีวิตของหนูตลอดไป….

 

………เพคะ”

 

 

 

ถ้อยคำของเสด็จย่าดังก้องในหัวของเธอตลอดทางที่เดินกลับออกจากตำหนักพิมานรัมภา เพราะมัแต่ครุ่นคิดไปอย่างใจลอย จึงไม่เห็นว่าตนเกือบจะเดินชนวรองค์สูงใหญ่ที่สาวพระบาทมาทางนี้ใกล้ๆกัน

 

“ฝ่าบาท!” อุทานเสียงดังเมื่อร่างเล็กชนเข้ากับวรกายสูงใหญ่ที่ทรงประทับนิ่งเมื่อเห็นว่าเธอเดินก้าวเท้ามาอย่างเลื่อนลอยโดยไม่ทรงคิดที่จะหลบ และร่างบางก็ชนเข้ากับพระองค์เต็มแรงตามที่ทรงประเมินไว้  โชคดีที่อ้อมพระกรตวัดโอบเอาไว้ไม่ให้เธอล้มลงไปกับพื้น

 

“มัวแต่ใจลอยคิดถึงนายเหมันต์นั่นรึไง ถึงได้ไม่เห็นว่าเราหยุดยืนอยู่ตรงนี้” เพียงแค่ได้ยินถ้อยรับสั่งกระแนะกระแหน ใบหน้างามก็งอง้ำลงทันที  เหล่าบริพารที่ตามเสด็จสองพระองค์รีบจรลีออกจากบริเวณทันทีอย่างรู้ในหน้าที่ของตน

 

“แล้วถ้าหม่อมฉันบอกว่าใช่หละเพคะจะว่าอะไรหม่อมฉันรึเปล่า” เชิดหน้าเอ่ยประชดกลับทั้งๆที่รู้ว่าพระองค์จะต้องทรงกริ้ว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่องค์รัชทายาทคอยแต่จะเอ่ยโยนขอปรักปรำใส่เธอ

 

“หน้าด้าน...ไร้ยางอายที่สุด” ใบหน้าชาเป็นแถบๆเมื่อถูกตรัสบริภาษ ความน้อยใจตีเป็นระลอกขึ้นมาในอกจนเจ็บจุกไปหมด

 

“เพคะ...หากทรงรู้แบบนี้แล้วก็ทรงอย่ามาเกลือกกลั้วกับคนอย่างหม่อมฉันเลยเพคะ” เอ่ยพร้อมกับกับขยับตนให้รู้สึกพระองค์ว่ายังทรงกอดรัดเรือนร่างของเธอไว้อยู่

 

“ไม่หละ สิ่งที่เธอไม่ชอบฉันก็จะยิ่งทำ ต้องลงโทษเสียให้เข็ด” ตรัสเช่นนั้นก็ทรงโอบอุ้มร่างของเธอขึ้นในอ้อมพระพาหาและสาวพระบาทยาวๆตรงไปยังทิศทางของตำหนักพระองค์

 

“ฝ่าบาทจะทำอะไรเพคะ!” ทูลถามเสี่ยงสั่นระริกก้อนเนื้อในอกก็สั่นสะท้านไหวไปหมดเมื่อพระองค์พาเธอมาถึงห้องพระบรรทมใน พระตำหนักพยัคฆาเมฆินทร์ ของพระองค์เอง

 

“จะมัดจำเธอไว้ไง ไม่อย่างนั้นพอถึงวันอภิเษกได้ทอดกายให้ผู้ชายไปทั้งวังหละมั้ง….

 

“ไม่....” น้ำเสียงขาดหายเมื่อทรงวางเธอลงบนเตียงและก้มลงปิดปากเธอด้วยอวัยวะเดียวกัน พยายามจะปัดป้องแต่พระองค์ก็ไม่สนพระทัย พระนาสิกโด่งซุกไซ้จุมพิตไปตามพวงแก้มและลำคอของเธอไม่หยุดหย่อนจนแทบจะขาดใจ

 

“ไหนว่าจะลงโทษหม่อมฉันไงเพคะ!” เอ่ยว่าให้พระองค์เมื่อปากเป็นอิสระแต่แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาก็คือรอยยิ้มเยาะหยันของพระองค์

 

“ไม่หละ ลงโทษแบบอื่นแทนดีกว่า” ตรัสจบก็จุมพิตต่ออย่างเอาแต่พระทัยจนร่างน้อยต้องรีบเอ่ยร้องขัดทันทีที่พระองค์เลื่อนพระพักตร์ลงต่ำถึงบัวตูมคู่สวยของเธอ

 

“หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลพระองค์เพคะ!” หลับหูหลับตาเอ่ยเสียงดังด้วยเพราะความรู้สึกที่กำลังจะเตลิดไกลจนยากจะดึงคืน

 

“มีอะไร...หืม” แม้จะตรัสถามแต่พระหัตถ์หนาก็เลิกเสื้อของเธอขึ้นมาจนเกือบจะมากองอยู่เหนืออกแล้ว มือเล็กๆจึงรีบยุดพะหัตถ์ซุกซนเอาไว้ก่อน

 

“ได้โปรด...ฟังหม่อมฉันก่อนนะเพคะ” เอ่ยวิงวอนเสียงหวานเมื่อเธอฉลาดพอที่จะไม่เติมเชื้อไฟลงไปอีก

 

“เอ้า!...มีอะไรก็พูดมา” ยอมหยุดนิ่งเพื่อสดับฟังคำวอนขอของเธอเมื่อน้ำเสียงออดอ้อนยวนพระองค์ในให้พระทัยอ่อนลง แต่กระนั้นก็ยังคงใช้พระวรกายคร่อมทับเธอเอาไว้อยู่

 

“คืออีกสองเดือนต่อจากนี้หม่อมฉันจะกลับไปเรียนต่อนะเพคะ...เสด็จย่าทรงอนุ...”

 

“ฉันไม่อนุญาต!” สุรเสียงตวาดกร้าวใส่ใบหน้าของเธอพร้อมกับพระพักตร์ดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

“แต่เสด็จย่าทรงประทานอนุญาตแก่หม่อมฉันแล้ว!

 

“แล้วไง...เสด็จย่าอนุญาต...แต่ฉันไม่! อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้นะว่าเธอเอาเรื่องเรียนมาบังหน้า หลับหลังก็จะได้คบชู้กับไอเหมันต์ใช่มั้ย!

 

“แต่หม่อมฉันจะขึ้นปีสามแล้วนะเพคะ อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพี่หินด้วย”

 

“แล้วไง?” ตรัสถามอย่างไม่สนสิ่งใดจนคนตัวเล็กร้อนขึ้นเป็นริ้วๆ

 

“ก็อีกไม่กี่ปีหม่อมฉันก็จะเรียนจบ ถ้าไม่ติดงานอภิเษกบ้าๆนี่!” กลีบปากเล็กเม้มแน่นทันทีเมื่อรู้ตนเองว่าเผลอพูดสิ่งไม่ดีออกไป

 

“งานบ้าๆงั้นเหรอ...ห๊ะ!

 

“โอ๊ย! หม่อมชั้นเจ็บ” ร้องลั่นเมื่อพระองค์บีบลงบนคางเล็กของเธออย่างแรงจนเจ็บร้าวไปหมด หยดน้ำเม็ดโตไหลกลิ้งลงตามสองพวงแก้มเป็นทางอย่างน่าสงสาร

 

 “จะได้ฉันเป็นผัวนี่มันน่าขยะแขยงมากนักเลยใช่มั้ย!” ราวกับพยุร้อนที่โหมพัดเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นออกจากปากเล็กๆนี่

 

“ฮึกๆ...หม่อมฉันขอประทานอภัย หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ”

 

“งั้นก็ดี! ฉันจะได้ไม่คิดว่ามันเป็นงานแต่งงาน คิดซะว่าได้นางบำเรอมาให้ระบายความใคร่อย่างถูกต้องตามกฎหมายก็แล้วกัน!

 

“ฮืออออ อย่าทรงพระทัยร้ายเลย” เผลอซุกกายเข้ากับอ้อมพระอุระและหลั่งน้ำตาออกมาอย่างรู้สึกผิด เจ้าจอมกัลยาแค่เผลอเอ่ยออกไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบจากความกรุ่นโกรธและน้อยใจที่ทรงเอาแต่เข้าพระทัยผิดในตัวเธอ

 

พระทัยแกร่งไหววูบจนตั้งตัวแทบไม่ทันเมื่อร่างแน่งน้อยโผซุกลงร้องไห้ ความกริ้วโกรธเมื่อครู่แทบมลายหายแต่ก็ยังคงเหลือกรุ่นอยู่ในใจบ้าง

 

“ทำไมฉันจะต้องฟังเธอแม่เจ้าจอม!” ถึงจะตรัสออกไปแบบนั้นอ้อมพระกรกลับตวัดโอบเอาไว้และขยับให้เธออแนบซบกับอกของพระองค์เองมากยิ่งขึ้น

 

“ฮืออออออ ทรงพระทัยร้ายตลอดเลย เจ้าจอมไปทำอะไรให้พระองค์หนักหนา!” งอแงไม่หยุดจนคนฟังเองเริ่มประดักประเดิด จะเอ่ยตัสอะไรออกไปก็กลัวจะดูแย่กว่าเดิมจึงทำเพียงกระชับอ้อมกอดแข็งๆ หักห้ามพระทัยไม่ให้หยิบยื่นความอ่อนโยนลงไปผสมอย่างยิ่งยวดเพราะยังทรงกริ้วร่างบางอยู่

 

“พอรึยัง….

 

“..........”

 

“เจ้าจอม...”

 

“.............”

 

“เจ้าจอมกัลยา...นี่!

 

“...........”

 

“ให้ตายเถอะ! กล้าดียังไงมาร้องไห้จนหลับกับอกฉันแบบนี้!” ทั้งกริ้วทั้งเอ็นดูเมื่อเจ้าจอมที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อครู่นี้หลับไปกับแผ่นอกของพระองค์เองเรียบร้อยแล้ว.......

 

“ตื่นมาฉํนจะทำโทษเสียให้เข็ด...แม่เจ้าจอม!

 

 

Talking

ช่วงนี้ติดกลางภาคไล่เลี่ยกันเยอะมากกกกก เจ้าขาก็ดอง แบคเดียร์ก็ดอง ขอเวลารวบรวมฟีลลิ่งก่อนนะคะ

 

ทริปนิดๆนะออเจ้า**


ราชวงศ์ปัจจุบันแห่งราชอาณาจักรหิมันตลายา = ราชวงศ์ทิวากร

 

***ไม่อิงสิ่งใดนะเจ้าคะ อิงความมโนของอิไรต์ล้วนๆจ้าาาาา


สปอยค่าาา

ตอนหน้าถึงพิธีอภิเษกเเล้วนะออเจ้า  ข้าจึงแปะโคลงบทนี้ให้ ใบ้ว่าเป็นบท "อัศจรรย์" ใครบ้างเจ้าคะที่รู้ความหมายบทนี้ คริๆ


     เกลียวสมุทรครั่นครื้น  ชลธาร

ดังจะเเหลกจะลาญ         เกาะแก้ว

กระฉอกฉาดดังปาน        เพลิงกัลป์ ผลาญเอย

อรอนงค์หวีดวะแว่ว        เเน่งน้อยรอนเเรง

                                 (นริทร์ภิญญา) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #85 MISO KIM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 12:35
    อยากอ่านนรแล้วววๆๆ อย่าหายนะค้าาา
    #85
    0
  2. #84 VVBBQ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:45
    ไรท์มาต่อเร็ววอยากอ่าน"บทอัศจรรย์"เเล้ววววววน้องมารอไรท์ทุกวันเลยนะะะ😢😢😢😢
    #84
    0
  3. #83 pcyckk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:55
    ทำไมองค์รัชทายาทต้องเกรี้ยวกราดใส่เจ้าจอมด้วยเล่าเพคะ กระซิกๆ
    #83
    0
  4. #82 pcyckk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:55
    ทำไมองค์รัชทายาทต้องเกรี้ยวกราดใส่เจ้าจอมด้วยเล่าเพคะ กระซิกๆ
    #82
    0
  5. #81 manomer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:52
    รัชทายาทอบ่าฟอร์มเยอะ ชอบก็จีบค่ะ แข่งพี่หินไปเลย! 
    #81
    0
  6. #79 liana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:07
    หม่อมฉันเข้าพระทัยในโคลงบทอัศจรรย์เป็นอย่างดีเพคะ//ตาวาวโรจน์ (ชอบกลอนที่ไรท์เเต่งมากกกกกกกจ้าว)
    #79
    0
  7. #78 babemay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:58
    เนี่ยวิลลิสชอบใจร้าย ฮื่อ อย่าเกรี้ยวกราดบ่อยสิคะสงสารเจ้าจอม ฮือ เนี่ยดีนะเจ้าจอมงอแงแล้วหลับคาอกไป ฮั่นแน่แอบเอ็นดูละซี่ แต่นี่ขำตอนที่วิลลิสโดนเมิน โกรธเว่อเลยสิเนี่ย
    #78
    0
  8. #76 1234iiploy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 12:01
    ว๊าย รู้ความหมายกลอนล่ะ 5555
    #76
    0
  9. #75 filmy_9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 10:53
    รอนะคะ สู้ๆค่ะ รู้ความหมายเจ้าค่ะ 555
    #75
    0
  10. #74 kimhana_khn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 10:45
    รอ....... ชอบๆ
    #74
    0
  11. #73 Luby_Lucky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 08:54
    น่ารักอ่ะ
    #73
    0
  12. #72 งืม ‘ㅅ’ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:31
    น่ารักกกกกกกก
    #72
    0
  13. #71 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 00:09
    ชอบฉากกอดดดดดดด❤💚💙💜💛
    #71
    0
  14. #70 mtrdttt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 00:02
    ข้าจะรอนะเจ้าคะ
    #70
    0
  15. #69 Ton5Mobile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:52
    น่ารักไปอีกกก
    #69
    0
  16. #68 ohtao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:47
    ไม่รู้เลยค่า ว่าคืออะไร อิอิ
    #68
    0
  17. #67 pakkadqq (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:45
    กรี้ดดดดดดดด ปลื้มไปอะไรเช่นนี้ องค์ชายอย่าพระทัยร้ายเลยนะคะ ใจอ่อนจะเจ้าจอมของเราบ้าง ตอนหน้าอภิเษกแล้ว ให้คุ้กกี้ทำนายกันออเจ้า แง่มมมม คิดถึงไรท์นะคะ สอบสู้ๆค่าาา
    #67
    0
  18. #66 mystery_pp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:40
    ไรท์เก่งมากกกกเลย สู้ๆนะคะ ^^
    #66
    0