[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 5 : ดั่งฤทัยราชัน-04-พิธีสรงน้ำบุษบา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    14 ก.พ. 61

-04-

พิธีสรงน้ำบุษบา



                พิธีสรงสระน้ำ    บุษบา

            เสพกลิ่นเนื้อกัลยา        เล่ห์เคล้า

           สัตตะกลีบผกา              ลอยรื่น คืนเพ็ญ

           สองธิราชจอมเจ้า          แนบเนื้ออรองค์

                                                   (นรินทร์ภิญญา)

 


“พิธีสรงน้ำบุษษา เป็นพิธีบุร่ำบุราณที่มีมานานเทียบเท่ากับราชพิธีอื่นๆ โดยราชพิธีนี้จักให้ราชองค์กับว่าที่พระชายาหรือพระคู่หมั้นลงสรงธาราในคืนเพ็ญ โดยที่ธารานั้นจะลอยด้วยกลีบไม้หอมเจ็ดชนิดคือ กุหลาบ บัวหลวง มะลิ  นางเเย้ม พิกุล ไฮซิน และ มะลุลี ผสมด้วยน้ำมันหอมจากเปลือกไม้กฤษณา  เมื่อจันทร์เต็มดวงลอยนิ่งสะท้อนใจกลางสายน้ำให้ทั้งสองวรองค์เปลื้องฉลองพระองค์ออกและลงแช่ในน้ำนั้น ห้ามมีผู้อื่นใดอยู่ร่วมในพิธีนี้ด้วย โดยที่พระชายาหรือพระคู่หมั้นจะมีหน้าที่นำน้ำมันหอมระเหยถวายการทาวรกาย ซึ่งพิธีจะเสร็จสิ้นเมื่อสองยามหรือตอนที่จันทราลาลับเข้ากลีบเมฆาไปแล้ว

*(เป็นพิธีการที่ไรต์คิดขึ้นมาเอง ไม่อ้างอิงราชพิธีใดๆทั้งสิ้นนะคะ)




 


ถ้อยคำเอ่ยบอกจากปากพระพี่เลี้ยงมณฑาขณะที่จัดการขัดสีฉวีวรรณให้กับเธอเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่ราชพิธีการสำคัญในค่ำคืนนี้ แต่ทว่าพอได้ยินว่าจะต้องเปลื้องผ้า พวงแก้มสาวก็ขึ้นสีจัดเสียแล้ว

 

“ทำไมต้องถอดเสื้อผ้าด้วยหละคะพี่มณฑายังไม่ได้เข้าพิธีอภิเษกเลยนี่คะ?

 

“เป็นราชพิธีโบราณเพคะพระชายา ว่ากันว่าเป็นการให้วรองค์ที่จะอภิเษกได้สนิทแนบกันก่อนที่จะถึงวันอภิเษกจริงๆเพคะ นอกจากนั้นยังเชื่อว่าการอาบน้ำจันทร์จะส่งสิริมงคลแก่ชีวิตคู่” เอ่ยอธิบายให้เด็กน้อยขี้สงสัยด้วยเสียงเย็นหวานชวนฟัง

 

“แต่เจ้าจอมอายค่ะพี่มณฑา” ถ้อยคำที่เอ่ยด้วยเสียงเบาๆทำให้คนฟังระบายยิ้มอย่างเอ็นดู พระพี่เลี้ยงเอื้อมตัวไปหยิบหวีที่หน้ากระจกและถวายการสางพระเกศาให้อย่างเบามือ   

 

“มิต้องอายดอกเพคะ เพราะหลังจากอภิเษกพระองค์เองก็จะต้องเป็นผู้ถวายการสรงน้ำให้แก่องค์รัชทายาทเอง มณฑาว่าสู้ให้ชินไว้ตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่านะเพคะ”

 

…….” ใบหน้าเล็กมีแววกังวลเล็กน้อยเมื่อได้ฟังดังนั้น ลอบเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฉายวิวเทือกเขาหิมาลัยทอดยาวเนิ่นนาน พลางคิดให้ตัวเองทำใจเพราะมาถึงขนาดนี้ จะให้ถอยกลับก็ยากเกินไปแล้ว  ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันที่แล้วพวงแก้มใสก็ยิ่งขึ้นสีจัดมากว่าเดิม

 

 

มะ มีอะไรเพคะเอ่ยถามวรองค์เสียงกระตุกกระตักเมื่อโดนลากเข้ามาจนถึงในสวนดอกไม้ใกล้พระตำหนัก ดวงตากลมโตเหลือบมองไปมาเมื่อสถานการณ์เหมือนกับเดจาวู

 

อยากจูบ

 

“!!!!!!!!”

 

“ทรงตรัสว่าอะไรนะเพคะ!” เอ่ยถามพระองค์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างอย่างตกใจ และแน่นอนองค์รัชทายาทที่รอท่าอยู่แล้วก็จัดการจู่โจมเธอด้วยกลีบพระโอษฐ์หยักร้อนรุ่ม สอดแทรกชิวหาเข้าไปสำรวจภายในที่พระองค์พิสูจน์กับตัวเองมาแล้วหลายครั้งว่าหอมหวานเพียงใด

 

“อื้อ!” แน่นอนว่าเธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะขัดขืนปัดป้อง กลีบปากเล็กถูกดูดกลืนจนเจ็บแสบแต่ก็ไม่อาจจะหลีกหนีได้เมื่ออ้อมพระกรแกร่งตวัดรัดรึงเอาไว้แน่น แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือพระหัตถ์หนาที่เริ่มเลื้อยไต่ขึ้นยุ่มย่ามตามเนื้อตัวนุ่ม สุรเสียงทุ้มที่ครางในลำพระศอดังอื้ออึงอย่างพอพระทัย เฝ้าวนเวียนซับทราบเอาความหวานล้ำอยู่เนิ่นนานจนเธอต้องครางประท้วงเมื่ออากาศที่ใช้หายใจเริ่มจะหมดลง

 

ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเมื่อพระองค์รังแกเธออย่างไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษ ปากเล็กๆเห่อบวมขึ้นเล็กน้อย แถมรู้สึกแสบร้อนไปหมด ความร้อนรุ่มที่แผดเผาทำให้ร่างบางรู้สึกน้อยใจที่พระองค์ทรงทำเฉกเช่นเธอไร้เกียรติ ด้อยค่าจนจะลากไปจูบที่ไหนก็ได้

 

“หม่อมฉันเกลียดพระองค์!” หลังตะโกนออกไปอย่างไม่เกรงกลัวพระราชอาญา เจ้าจอมกัลยาก็วิ่งหนีกลับตำหนักอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง  และทั้งสองวันที่ผ่านมาวรองค์สูงใหญ่ก็ไม่ย่างกรายเข้าเฉียดใกล้ให้เธอเห็นเลยแม้เพียงเสี้ยววินาที นั่นก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นในใจเมื่อต้องพบเจอกับพระองค์ในวันนี้

 

“เตรียมพระองค์เถอะเพคะ ใกล้ถึงเวลาเข้าราชพิธีแล้ว” เสียงพระพี่เลี้ยงปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์

 

“จ้ะ”

 

………………………………………………….

 

 

ประตูบานไม้บานใหญ่ที่แกะสลักเป็นรูปราชสีห์ตัวโตอยู่คนละฝั่งค่อยๆเปิดออกจากฝีมือของนางกำนัล เจ้าจอมใจเต้นตึกตักไปทั่วทั้งอกเมื่อค่อยๆก้าวขาผ่านบานประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้เธอเบิกตาขึ้นกว้างเมื่อไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้ในชีวิต

 

ตรงที่เธอยืนอยู่คือด้านหลังของพระตำหนักที่ถูกสร้างเป็นสระว่ายน้ำจากหินก้อนที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ รอบๆขอบบ่อมีดอกไม้หอมเป็นพุ่มแทรกแซมตามซอกหินราวกับที่ๆเธอยืนอยู่คือบ่อน้ำธรรมชาติกลางป่า  กลิ่นหอมอ่อนๆจากไม้ดอกส่งกลิ่นอวลไปทั่วบริเวณจนเธอต้องหลับตาลงซึมซับกลิ่นนั้นทุกอย่างดูสวยงามไปหมด

 

“องค์รัชทายาทเสด็จ!” น้ำเสียงแสดงความเข้มแข็งของอชิระดังขึ้นทำให้เธอต้องรีบหันกลับไปมอง ร่างบอบบางรีบก้มหน้างุดลงกับแผ่นหลังของพระพี่เลี้ยงอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นเพียงเงาที่พาดผ่านมาจากหน้าประตู และในไม่ช้าที่เจ้าของเงาจะก้าวออกมา

 

“พระชายาเพคะ” เอ่ยเรียกเจ้าจอมเบาๆเมื่อเธอยังคงเอาแต่หลบอยู่ข้างหลัง

 

“คะ

 

“องค์ชายเซฮุนเสด็จมาแล้ว มณฑากับนางกำนัลเตรียมการไว้ให้ทั้งหมดแล้ว พระชายาอย่าลืมการทาน้ำมันหอมที่หม่อมฉันสอนนะเพคะ” ถ้อยคำที่พระพี่เลี้ยงบอกแทบจะไม่เข้าสู่โสตประสาทเมื่อรับรู้ได้ถึงความเยือกเย็นจากสายพระเนตรคมกริบ

 

“พี่มณฑาไม่ไปไม่ได้เหรอคะ” เสียงที่เจือสั่นราวกับกำลังจะร้องไห้ ทำให้วรองค์สูงใหญ่ถอดถอนพระปัสสาสะอย่างแรงจนเหล่านางกำนัลสะดุ้งทั้งแถบ

 

“ไม่ได้หรอกเพคะ องค์ชายทรงกริ้วแล้ว หม่อนฉันเชื่อว่าพระชายาทรงทำได้ พี่มณฑาเป็นกำลังใจให้นะเพคะ” พูดจบก็จรลีหายไปพร้อมเหล่านางกำนัลอย่างรวดเร็วพร้อมกับบานประตูที่ปิดลงอย่างแน่นหนา  เจ้าจอมมองตามบานประตูตาละห้อย เมื่อหันกลับมาก็เจอเข้ากับพระพักตร์ดุเข้มที่วางสายพระเนตรมาที่เธอ

 

เพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรออกมา เจ้าจอมจึงก้มหน้าลงมองเท้าตัวเองเสีย มือเล็กบีบกำเข้าหากันแน่นอย่างหวาดหวั่น เกิดความเงียบไปทั่วบริเวณจวบจนกระทั่งเธอได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อมดัง จึงเผลอเงยหน้าขึ้น

 

-////////-” องค์รัชทายาทว่าที่พระสวามีของเธอทรงก้าวขาลงไปในน้ำจนถึงถึงบั้นพระเอวอวดแผ่นพระปฤษฎางค์กว้างดูแข็งแกร่ง แรงกระเพื่อมนั้นส่งผลให้กลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยเอาไว้ขยับแยกแตกกระจายออกจากกัน ดวงจันทร์กลมโตที่สะท้อนในน้ำก็ดูบิดเบี้ยวจากแรงกระเพื่อมของสายธารสีใสสะอาด  วรองค์สูงใหญ่ทรงเบี่ยงพระพักตร์มาข้างๆเพียงนิดเดียวก่อนสุรเสียงก้องจะเอ่ยตรัสดังสะท้อนทั่วบริเวณ

 

“ถอดผ้าคลุมของเธอออกและก้าวขาลงมาในน้ำซะก่อนที่พิธีจะล่มเพียงเพราะความอ้อยอิ่งเธอ…!” ไม่มีร่องรอยความเมตตาหรือพูดเล่นในสุรเสียงนั้น นอกจากถ้อยพระบัญชาที่บังคับให้เธอต้องทำตามอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง 

 

สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้แก่ตน เมื่อเห็นว่าพระองค์ยังคงหันพระปฤษฎางค์ให้อยู่  มือเล็กจึงค่อยๆปลดชุดคลุมบางเบาออกจากตัวเองช้าๆ  สายลมพัดปลิวเข้าชักชายผิวเนื้อที่ไร้อาภรณ์ห่อหุ้มจนขนลุกชัน กลั้นใจก้าวเดินลงไปในน้ำและกดตัวเองให้จมลงเพื่อบดบังร่างเปล่าเปลือยน่าอายพลางขยับเพื่อจะไปอยู่อีกฝั่งกับพระองค์

 

องค์ชายเซฮุนหันพระวรกายกลับมาเผชิญหน้าร่างบางที่กำลังพยายามให้สายน้ำห่อหุ้มตัวเองเอาไว้ด้วยสายพระเนตรเรียบนิ่ง

 

“ขยับเข้ามาหาฉัน เลิกทำเป็นเขินอายได้แล้ว!” ร่างบางยืนนิ่งเมื่อได้ฟังสุรเสียงเข้มดุ ร่างแน่งน้อยเผลอส่ายศีรษะไปมาอย่างปฏิเสธด้วยความหวั่นกลัว น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาช้าๆและจวนเจียนจะหยด

 

“ทำตามดีๆไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลังใช่มั้ย!” เพียงไม่กี่ก้าวพระหัตถ์หน้าก็คว้าเข้ากับมือเล็กและออกแรงกระชากอย่างแรงจนเธอเซถลาเข้าหาพระอุระแกร่ง เสียงน้ำซ่านกระเซ็นตามการกระทำที่รุนแรง เจ้าจอมตัวสั่นสะท้านในอ้อมพระกรและน้ำตาก็ไหลออกมาอาบสองแก้มแล้วเรียบร้อย

 

“หมะ หม่อมฉันอายเพคะ ทรงอย่าทอดพระเนตรเลย” เอ่ยทูลขอความเห็นใจเสียงเบาเมื่อร่างกึ่งเปลือยโผล่พ้นขึ้นเหนือน้ำ

 

“ฮึ!” มีเพียงเสียงเย้ยหยันในลำพระศอก่อนที่พระองค์จะทิ้งกายลงประทับนั่งลงบนก้อนหินที่สลักเสลาเป็นที่ประทับใต้น้ำ  ทรงช้อนร่างเล็กให้หันหน้าเข้าหาองค์เอง และกอดรัดเอาไว้แน่นมิให้ร่างน้อยกระเพื่อมสั่นไปตามแรงของคลื่นน้ำ

 

“บอกดีๆไม่ชอบ”

 

………

 

“มัวแต่เงียบอยู่แบบนี้ไม่รู้รึไงว่าจะต้องทำอะไรต่อ  มณฑาไม่ได้สอนรึไง สงสัยต้องสั่งโบยเสียแล้ว!” เพราะร่างบางเอาแต่ก้มหน้างุดๆและยกมือขึ้นบดบังทรวงอกอวบ พระองค์ก็ยิ่งพาลเมื่อทรงคิดว่าเจ้าจอมกัลยารังเกียจพระองค์มากเพียงใด

 

“หยะ อย่านะเพคะหม่อมฉันจะทำเดี๋ยวนี้” ถึงได้ละล่ำละลักเอ่ยทูลกับพระองค์ รีบยื่นมือไปหยิบเอาขวดเครื่องหอมที่พระพี่เลี้ยงวางไว้ให้ที่ขอบสระอย่างรวดเร็ว

 

“ต้องให้บอกทุกอย่าง ไม่มีสมองคิดเองเลยรึไง  เห็นรึเปล่าว่าดวงจันทร์กำลังจะเคลื่อนหายไปทุกที!” ตรัสดุอีกระลอกจนมือเล็กสั่นระริกแทบจะเปิดฝาเครื่องหอมไม่ได้

 

“ขอประทานอภัยเพคะ ทรงอย่ากริ้วเลย” ลูบเครื่องหอมในมือบางเบาก่อนจะค่อยๆวางทาบฝ่ามือของตนลงบนลำพระศอเป็นที่แรก และลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อแกร่งบางเบาเพราะกลัวพระพี่เลี้ยงและนางกำนัลจะถูกสั่งโบยตามถ้อยที่ตรัส  ทั่วร่างน้อยสั่นระริกจนน่าเวทนา กลีบปากเล็กขบเม้มแน่นเพื่อกลั้นไม่ให้น้ำตารินไหลออกมาอีก เดี๋ยวพระองค์จะทรงกริ้วไปมากกว่านี้

 

“อืม” เผลอส่งสุรเสียงแสดงความพึงพระทัยเมื่อมือนุ่มๆกำลังลูบไล้ไปตามเรือนพระวรกายไปมา  กลิ่นหอมอ่อนๆจากดอกไม้และเครื่องหอมส่งกลิ่นอวลฟุ้งรอบๆกาย

 

เป็นพระองค์เองที่ร้อนรุ่มเมื่อมือเล็กนุ่มและกลิ่นที่กำจายกำลังปลุกเร้าอารมณ์ของพระองค์ให้ลุกโชน เจ้าจอมที่กำลังลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและแผ่นอกกว้างของพระองค์ ยิ่งร่างน้อยเผลอออกแรงบีบนวดไปในตัวยิ่งทำให้พระองค์รู้ว่ากำลังถูกแม่สาวแน่งน้อยร่ายมนต์ให้หลงใหล

 

“อ๊ะ!” อุทานด้วยความตกใจเมื่อพระหัตถ์หนายกขึ้นรวบเอวเล็กและกระชากให้ถลาเข้าขึ้นคร่อมพระเพลาของพระองค์เอง กลีบดอกไม้เล็กๆติดแต้มไปตามร่างน้อยราวกับเทพธิดาลงเล่นน้ำในสระอโนดาต

 

“สวย” ถ้อยคำตรัสที่ราวกับละเมอจนคนฟังชะงักเพราะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทซาตานจะมาแบบใด  เมื่อเผลอนิ่งก็เปิดโอกาสให้พระองค์ได้ทำตามพระทัย พระหัตถ์เอื้อมไปปลดมวยผมที่เกล้าไว้อวดลำคอระหงให้หล่นลงแผ่กระจายเต็มแผ่นหลังนวลเนียน

 

 

“จะทรงทำอะไรเพค” ถ้อยคำกลืนหายเมื่อพระองค์แนบกลีบหยักร้อนรุ่มลงทาบทับ มือเล็กเตรียมจะผลักไสก็ถูกพระหัตถ์หนาจับไขว้ไปไว้ข้างหลังและกักขังไว้ด้วยพระหัตถ์เพียงข้างเดียว ทำให้ร่างบางจำต้องอยู่ในท่วงท่าที่แอ่นบัวตูมคู่งามให้ชูเด่นจนน่าอาย  เจ้าจอมพยายามจะเบี่ยงใบหน้าเพื่อหลบหลีกแต่พระองค์ก็ใช้พระหัตถ์อีกข้างยึดท้ายทอยเธอเอาไว้แน่น  รุกเร้ารังแกจนคนตัวน้อยหมดหนทางจะดิ้นหนี จำต้องอยู่นิ่งๆให้พระองค์ตักตวงจนกว่าจะพอพระทัย

 

“อืม” ปล้นจุมพิตจากเจ้าจอมหนัก พระพักตร์หล่อเหลาเริ่มไซร้ต่ำลงมาตามลำคอระหงอย่างหลงใหล กลิ่นหอมอ่อนๆที่แนบติดกับผิวพรรณของเธอ ยิ่งเร่งเร้าอารมณ์ของพระองค์ให้เตลิดไกล ทรงจูบซับไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงบัวบุษย์ที่เกสรสีชมพูอ่อนชูช่อล่อภมรหนุ่มเฉกเช่นพระองค์

 

“หยะ อย่านะเพคะ” เสียงร้องห้ามสั่นสะท้านเมื่อพระโอษฐ์หยักอ้ารับครอบครองเม็ดบัวน้อยไว้เต็มคำ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกายและหมุนวนกันที่ใจกลางสาวจนน่าอาย ในตอนนี้ที่ข้อมือเล็กเป็นอิสระจาการถูกกักขังก็ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะห้ามปรามเสียแล้ว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นหลับตาแน่นกลีบปากเล็กถูกเขี้ยวฟันขบเม้มจนห้อเลือด

 

“ฮึก” ทำได้เพียงสะอื้นในลำคอ ร่างทั้งร่างอ่อนยวบลงซบกับอุระกว้างจนอกอวบเบียดคลึงกับกล้ามเนื้อแน่น ปรางแก้มใสขึ้นสีแดงก่ำเปล่งปลั่งด้วยโลหิตที่สูบฉีด หยดน้ำตาซึมไหลออกมาจากหางตาเรียว

 

“อืมหอม หอมเหลือเกิน แม่เจ้าจอม” ซุกไซ้ขบเม้มเนินนุ่ม ฝากฝังรอยจ้ำแดงกระจายทั่วผิวขาวๆ  ยิ่งร่างอรชรแอ่นอ้อนยิ่งทำให้วรองค์วัยใกล้จะสามสิบร้อนเร่าโหยคลั่งกับความไร้เดียงสานั้น

 

เจ้าจอมกัลยาแทบไม่หลงเหลือสติกับเนื้อตัวจากความเหนือกว่าที่องค์รัชทายาทใช้มันมอมเมาเธอ เผลอตอบรับจุมพิตร้อนๆอย่างเงอะงะแต่กระนั้นองค์รัชทายาทก็ครางทุ้มอย่างพึงพอใจ

 

องค์รัชทายาทจูบซับไปทุกตารางนิ้วที่จะจรดโอษฐ์หยักลงไปได้ ไล้ระริกซาบความหวานไปตามต้นแขนเนียนจนกระทั่งถึงข้อมือที่มีสร้อยข้อมือเล็กๆจับจองเอาไว้

 

 HinJaojom

 

!!!

 

การกระทำที่หยุดชะงักทำให้ร่างน้อยค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อเห็นว่าว่าที่พระสวามีของตนวางสายตาไปยังข้อมือเล็กๆดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวหนักขึ้นเมื่อพระพักตร์หล่อเหลากลับเขม็งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

 

“อาวรณ์มันมากใช่มั้ย” ตรัสถามด้วยสุรเสียงเยือกเย็นเมื่อพระองค์ไม่จำเป็นต้องเดาว่าใครคือเจ้าของชื่อนั้น ถ้าไม่ใช่ผู้ชายไทยที่เคยจูบกับเจ้าจอมกัลยาในวันนั้น!

 

ร่างน้อยไม่ตอบคำถามแต่กลับขยับตัวจะหนี แต่พระหัตถ์หนาก็บีบกำแน่นจนเธอหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ

 

“ฮึกหม่อมฉันเจ็บนะเพคะ!

 

“ฮึ….” ยิ่งเพิ่มแรงบีบกำจนน่ากลัวว่าข้อมือเล็กๆจะหัก อารมณ์พิศวาสรัญจวนเมื่อครู่ลอยหายไปกับสายลม มีเพียงโทสะร้ายที่กำลังเข้าครอบงำแทน

 

“ก็ไม่น่าถามนะว่าอาวรณ์กันขนาดไหน แต่ใส่ไม่ถอดขนาดนี้ก็น่าจะมากพอตัว….ฮึ!

 

…….ปล่อยหม่อมฉัน”

 

“ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งเธอรักมันมากใช่มั้ยไอ้เหมันต์นั่น! คิดถึงมันมากใช่มั้ย!” ราวกับถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีเมื่อคนที่กำลังจะเข้าเป็นชายาของพระองค์ยังคงมีชายอื่นซุกซ่อนไว้ในใจ  กลีบพระโอษฐ์แสยะยิ้มอย่างน่ากลัวก่อนที่พระหัตถ์หนาจะกระตุกสร้อยข้อมืออย่างแรงจนขาดออกจากกัน และมันก็บาดกับผิวเนื้อนุ่มจนเลือดซิบ

 

“พระองค์!

 

“เกือบอ้าขาให้ฉันแล้วเชียวนะเมื่อกี้ แพศยายังน้อยไปสำหรับเธอ!” ตรัสจบก็ขว้างสร้อยข้อมือนั้นให้หล่นทิ้งอย่างแรง เจ้าจอมหวีดเสียงดังพร้อมกับหันใบหน้าไปตามทิศทางนั้น แต่ก็พบเพียงความสลัวมืด

 

“พระทัยร้าย ป่าเถื่อน หยาบคายที่สุด!” ร่างน้อยทั้งเจ็บทั้งอายเมื่อคิดได้ว่าเธอเผลอไผลจนเกือบเลยเถิดไปไกลกับพระองค์

 

“แล้วไง! จำเอาไว้นะเจ้าจอมกัลยา เธอจะไม่มีสิทธ์เสนอหน้าคิดถึงใครอีกนอกจากฉันที่กำลังจะเป็นผัวของเธอ!

 

“ฮึกๆ หม่อมฉันเกลียดพระองค์!”  ทรงเอาแต่พระทัยตนเองเป็นที่ตั้งและโหดร้ายกับเธอ  เมื่อได้สดับฟังคำว่าเกลียดเต็มพระกรรณ ร่างน้อยก็ถูกผลักออกจากพระเพลาที่นั่งแนบอย่างแรงจนหงายล้มลงในน้ำ  วรกายหยัดยืนขึ้นจนเต็มความสูงก่อนจะก้าวขึ้นจากสระสรงและคว้าเอาเสื้อคลุมสีทองขลิบขอบสีดำขึ้นมาสวมทับวรกายลวกๆ  ตวัดสายพระเนตรมองร่างน้อยที่นั่งสะอื้นอยู่ในท้องธาราอย่างดุกร้าวก่อนจะสะบัดพระพักตร์หนีและเปิดพระทวารออกอย่างแรง สาวพระบาทกลับพระตำหนักด้วยพระอารมณ์กรุ่นโกรธ

 

“พระชายา ตายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นเพคะ!” พระพี่เลี้ยงมณฑาอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นองค์รัชทายาทสาวพระบาทหนักๆออกจากสระสรงด้วยพระพักตร์ราวกับกำลังจะลงดาบเข่นฆ่าใครสักคน และเมื่อเธอเข้ามาก็เจอกับร่างแน่งน้อยของพระชายาที่นั่งสะอื้นไห้อยู่ในสระสรง

 

“ขึ้นก่อนนะเพคะ” คลี่ชุดคลุมสีเงินยวงปักลายดอกบัวออกเพื่อรอรับร่างแน่งน้อยที่ค่อยๆเคลื่อนกายขึ้นจากน้ำ เมื่อก้าวขาวางลงแผ่นพื้นบนบก พระพี่เลี้ยงก็รีบคลุมผ้าลงมาทันที

 

“ฮึกๆ พี่มณฑา พระองค์พระทัยร้ายกับเจ้าจอมที่สุด” ซบใบหน้าลงกับไหล่ของพระพี่เลี้ยงราวกับเด็กน้อย จนมณฑาต้องลูบหลังเล็กไปมาเพื่อปลอบประโลม

 

“ไม่เป็นไรนะเพคะพระชายา พิธีเสร็จแล้วกลับตำหนักกันเพคะ” เอ่ยชวนเมื่อเห็นท่าทางระโหยของเธอ  ร่างน้อยพยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆสาวเท้าตามแรงประคองของพระพี่เลี้ยง  แต่ทว่าเพียงแค่ก้าวขาไม่กี่ก้าวก็เหมือนกับใครที่มาปิดสวิตช์ร่างกายของเธอให้มืดดับกะทันหัน ร่างน้อยฟุบหล่นลงจากอ้อมแขนพระพี่เลี้ยงลงสู่พื้นอย่างแรง

 

ตุบ!

 

“พระชายา!

 

100%

 

Talking

 

สวัสดีวันแห่งความรักค่าาาา ใครยังไม่มีแฟนมาจีบเอาองค์ชายเร้วววววว  แต่พระทัยร้ายหน่อยนะใครทนไหวก็เร่เข้ามา~~~~~~   เค้าก็อยากได้ความรักจากรีดในวันแห่งความรักน้าาาา ให้เม้น ให้แท็ก ให้ความรักเค้าจิ>< //กุมแก้มรอ

 

ศัพท์ยาก

สัตตะ = เจ็ด (ในที่นี้ไรต์ใช้คำว่า สัตตะกลีบผกา แปลว่ากลีบดอกไม้เจ็ดชนิดนั่นเองค่ะ)

พระปฤษฎางค์ = หลัง

พระปัสสาสะ = ลมหายใจออก

พระเพลา = ตัก

 

ปล. โคลงสี่สุภาพข้างต้นเค้าแต่งเองน้าาาา ติชมได้เลย พอดีตอนนี้เรียนกวีนิพนธ์ค่ะก็เลยจะอินหน่อยๆ นรินทร์ภิญญาเป็นนามปากกาที่ใช้ในการประพันธ์กาพย์กลอนและกวีนิพนธ์ค่ะ^^

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #454 chaompph (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 10:12
    รู้สึกอ่านไปพร้อมกับเรียนภาษาไทยไปด้วยเลยค่ะ5555
    #454
    0
  2. #90 PDLai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:09
    ก่อนอื่นคือไรท์เก่งเว่อๆๆๆ กลอนแบบดีมากมีความเข้ากับเนื้อเร่ืีองสุดอะไรสุด คือแล้วแบบกราบคาแรคเตอร์องค์ชาย ชอบคนใจร้ายจ้า พระทัยร้ายๆกร้าวใจมากเด้อ นี่ก็กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่กำไลพี่หินจ้าาา รอมาต่อนะคะ เค้าติดเรื่องนี้แล้วอยากอ่านต่อมากกกกก
    #90
    0
  3. #65 liana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 14:54
    พระทัยร้ายอีกเเล้ว//รอค่าา
    #65
    0
  4. #59 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:02
    เก่งอ่าไรท์ เรารออ่านต่อนะคะ ลุ้นน
    #59
    0
  5. #58 pakkadqq (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    ภาษาสวยมากเลยย คิดถึงแล่วววว มาอัพเร็วววว
    #58
    0
  6. #57 filmy_9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:38
    รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #57
    0
  7. #56 namenichapat2547 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:28
    ไรท์เเต่งดีมากๆ สู้ๆนะคะ
    #56
    0
  8. #55 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:32
    โอ้โห ตอนแรกแอบเชื่อเรื่องพิธี แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ
    #55
    0
  9. #54 Chompoo_ge (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    แต่งเก่งมากๆเลยยยยยย><
    #54
    0
  10. #49 sarunpron (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:43
    เป็นอะไรเนี่ยยยย
    #49
    0
  11. #47 babemay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:53
    ไรท์แต่งกลอนเก่งมากๆ ฮือชอบมาก แล้วเนี่ยองค์ชายที่ดุเยอะๆเพราะโดนน้องบอกว่าเกลียดใช่ไหม ตอนแรกเกือบจะดีแล้วเชียวถ้าไม่เห็นกำไลหิน ฮือ องค์ชายพระทัยร้ายจริงๆเลย ! สงสารเจ้าจอมแล้วโอ้ยยย ไม่ชอบตอนมึนตึงใส่กันแบบนี้ ฮื่อ
    #47
    0
  12. #46 pakkadqq (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:53
    เก่งอ่ะะะะ ยอกจากเป็นคนสวยของเขายังเก่งอีกค่ะ แต่ว่าเจ้าชายค่ะรุนแรฃไปอ่ะป่าววววว
    #46
    0
  13. #45 mystery_pp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:06
    ไรท์เก่งมากกกกก กลอนอ่านแล้วเพราะมากเลย สู้ๆนะคะ รีดเป็นกำลังใจและรอเสมอน้าาา
    #45
    0
  14. #44 Ja_1224 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:52
    ไรท์เก่งสุดๆๆ ติดตามทุกเรื่องของไรท์เลยยยย
    #44
    0
  15. #43 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:23
    เป็นไรท์ที่เก่งมากเว่อร์โอ้ยยยอมแล้ววว
    #43
    0
  16. #42 mtrdttt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    เฮ้ออออ อยากจะเฮ้อหลายๆรอบ หึงจนหน้ามืดตามัว
    #42
    0
  17. #41 manomer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:20
    เบื่อจริงรัชทายาท เสียเซลฟ์ที่เค้าปฏิเสธแล้วรักคนอื่นถูกมะ
    ผู้หญิงไม่รักก็จีบดีๆสิ ไม่ทำร้ายเค้าทำม๊ายยยยยยย 
    โอ้ย ถ้าเป็นเสด็จย่าจะจับมาสั่งสอนให้หูชากันไปข้างนึงเลย -^-
    #41
    0