[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 33 : ดั่งฤทัยราชัน-31 -ดั่งฤทัยราชัน (อวสาน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    29 ก.พ. 63

-31-

 

ดั่งฤทัยราชัน

 

ดวงตาบวมช้ำและคราบน้ำตาที่เกาะพราวข้างพวงแก้มเป็นสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าน้องคงจะร้องไห้จนเผลอหลับไป ใจของคนพี่ปวดหนึบราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบขย้ำจนหายใจไม่ออก เคลื่อนกายลงบนเตียงอย่างระมัดระวังเพราะกลัวน้องจะตื่น ขยับโอบกอดเอาไว้หลวม ๆ และยืดตัวขึ้นจูบซับปรางแก้มอย่างอ่อนโยนด้วยความรัก

 

“แม่ร้องไห้เก่งขนาดนี้...เจ้าตัวเล็กของพ่อจะขนาดไหนนะ” ตรัสแผ่วเบาพลางลูบพระหัตถ์ไปบนท้องที่ยังคงแบนราบด้วยอายุครรภ์เพียงเดือนกว่า ๆ ชายาคนสวยและลูกน้อยทำให้พระองค์คลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเนิ่นนานเสียปลิดทิ้ง เฝ้ามองคนตัวน้อยในอ้อมกอดเนิ่นนานกว่าจะเอื้อมพระหัตถ์ไปปิดโคมไฟและกอดกระชับเจ้าจอมเข้าสู่อ้อมกอดและหลับสนิทลงไปพร้อมกัน

 

ทำตัวไม่ถูก... เกิดมาจนชันษาจะสามสิบปีพระองค์พึ่งจะรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต เมื่อว่าที่คุณแม่ตื่นขึ้นมาก็พลิกตัวไปอีกฝั่งและนั่งกอดอกไม่พูดไม่จา ส่งค้อนให้พระองค์อยู่หลายครั้งแม้ว่าจะเอ่ยตรัสอะไร จนสุดท้ายจำยอมขัดใจคุณแม่เคลื่อนกายเข้าหาและช้อนประคองร่างแน่งน้อยขึ้นบนตัก พันธนาการเอาไว้ให้ไม่หนีหายและยอมฟังคำอธิบาย

 

“มาทำไมเพคะ” แค่คำถามแรกก็แทงใจคนฟังเสียแล้ว อาการแง่งอนของน้องแทนที่จะน่ากลัวกลับดูน่ารักน่าเอ็นดู ถึงอย่างไรก็ต้องรีบปรับความเข้าใจก่อนที่น้องจะโกรธนานกว่านี้

 

“มาหาชายาไงครับ”

 

“หย่ากันแล้วไม่ใช่เหรอ!?” เอี้ยวตัวมาถามเสียงเขียวตากลมโตวาววับด้วยหยาดน้ำที่รื้นขึ้นมา ความเสียใจฉายชัดสื่ออารมณ์

 

“ไม่ครับ...ไม่มีการหย่าใด ๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น เราสองยังคงเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายและราชวงศ์ พี่เป็นของเจ้าจอม...เจ้าจอมก็เป็นของพี่” ตรัสหวานซึ้งขณะเริ่มจะอธิบายให้น้องฟัง

 

“แล้วทำไม...” ดวงตาแดงก่ำอย่างพูดไม่ออก ฝ่าบาทจึงจูบกระหม่อมน้องเพื่อปลอบโยน

 

“นั่นเป็นใบหย่าที่เราเซ็นเมื่อตอนนั้นก็จริง แต่พี่ไม่ได้ให้ใครเผยแพร่ต่อสาธารณชนซ้ำยังสั่งทำลายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พี่กำลังตามสืบอยู่ว่าใครเป็นคนปล่อยมันออกมา เจ้าจอมไม่ต้องห่วงนะ...พี่จะแถลงข่าวเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ชายาขององค์รัชทายาทเซฮุนต้องเป็นสาวไทยหน้าหวานคนนี้คนเดียวเท่านั้น...เชื่อใจพี่นะครับ” คนตัวน้อยนั่งรับฟังอย่างสงบก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาได้ ผ่านอุปสรรคมาด้วยกันตั้งมากมายมันยิ่งสอนให้เธอรู้ว่าความเชื่อใจและวางใจนั้นสำคัญต่อชีวิตคู่เพียงไร

 

“ค่ะ เจ้าจอมเชื่อฝ่าบาท” พอเมฆหมอกถูกปัดเป่า วรองค์ก็ถอดถอนลมหายใจอย่างโล่งอกและกอดรัดคนตัวน้อยโยกไปมา ได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ แทนคราบน้ำตาพระองค์ก็สุขใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดที่สุดแล้ว

 

“แล้วนี่...อย่าบอกนะเพคะว่าทิ้งงานมา”

 

“ก็...ไม่เชิง ยังไงก็ตั้งใจมาหาชายาอยู่แล้ว มาก่อนกำหนดก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ดีเสียอีกได้เจอน้องเร็ว” คนฟังย่นจมูกใส่อย่างระอากับเหตุผลว่าที่คุณพ่อ ถึงอย่างไรตนเองก็คิดถึงพี่เขาเหมือนกัน

 

“เจ้าจอมคิดถึงพระองค์” สวมกอดสวามีที่ขยับกายให้เธอได้เข้าสู่อ้อมกอดถนัดขึ้น ถูกน้องอ้อนอ่อนหวานแบบนี้หทัยในอกซ้ายก็พองฟูเต็มตื้นไปเสียหมด

 

“เดี๋ยวพี่จะรีบออกหมายกำหนดการแถลงข่าวเรื่องทั้งหมด รวมถึงข่าวดีของเจ้าตัวน้อยด้วยเลยดีไหม?

 

“เจ้าจอมตามใจพระองค์” น่ารักน่าชังเสียจนพระองค์อยากจะประคองกอดไว้แบบนี้ทั้งวัน การมีครอบครัว การได้เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิตมันมีความสุขแบบนี้นี่เอง...เรื่องนี้คงต้องขอบพระทัยเสด็จย่ามากกว่าใคร ๆ ..... 

  

.......................................................

ร่างบอบบางหอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาจากห้องอย่างทุลักทุเลด้วยในใจที่ร้อนรนเพราะกลัวความผิด ปากก็เอ่ยเรียกให้คนใช้รีบตามบิดามาโดยเร็ว เพราะรถที่กำลังจะพาข้ามแดนหนีออกจากหิมันตลายาจอดรอที่หน้าบ้านแล้ว แต่ทว่าการกระทำทั้งหมดต้องชะงักลงเมื่อเห็นอชิระที่ยืนสงบนิ่งรออยู่ใจกลางห้องโถงพร้อมกับทหารอีกจำนวนหนึ่งเข้าตรึงกำลังทั่วบริเวณบ้าน

 

“จะรีบไปไหนหรือ ท่านเจ้าคุณต่างประเทศ...คริสตัล” สองพ่อลูกหน้าซีดเผือดด้วยล่วงรู้ถึงอนาคตของตนแล้วว่าคงจะหนีไม่พ้น

 

“เอ่อ...พอดีฉันจะพาลูกสาวไปพักผ่อนที่ต่างประเทศหนะ แล้วนี่นายมีอะไรถึงได้พาคนมาเยี่ยมที่บ้านฉันเสียเยอะแยะ” ชายสูงวัยทำใจดีสู้เสือตอบกลับทั้งๆที่ในใจร้อนรน เหงื่อผุดพรายขึ้นมาตามหน้าผากล้านเลี่ยนนั้น

 

“งั้นเหรอครับ ผมนึกว่า จะหนีคดีออกนอกประเทศ เสียอีก”

 

พูดอะไรของนาย อชิระ” ตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีกับคำพูดนั้น

 

“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้จับตัวกบฏทรยศที่ร่วมกับนคราวรมันเข้าทำลายหิมันตลายา พร้อมกับเธอด้วยคริสตัล!

 

“อย่านะ!” คริสตัลกรีดเสียงร้องห้ามเมื่อเหล่าทหารก้าวขาเข้าจู่โจม แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อสองพ่อลูกถูกต้อนเข้าจนอับหนทางในห้องนั่งเล่น อชิระมองทั้งสองคนด้วยแววตาว่างเปล่า คนทรยศต่อแผ่นดินสมควรได้รับการลงโทษ

 

“นำตัวเข้าไปขังไว้ที่คุกหลวง รอฝ่าบาทกลับมาสำเร็จโทษด้วยองค์เอง” เอ่ยสั่งเหล่าองครักษ์ที่ก้มหัวรับคำสั่งและปฏิบัติตามทันที

 

“ปล่อยฉันนะ! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวฉัน ไอ้พวกบ้า! ไอ้พวกคนชั้นต่ำ! ปล่อย!”เสียงกรีดร้องด่าทอของคริสตัลดังลั่นไปทั่วบริเวณ แต่กระนั้นก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่แน่นหนาได้

 

“ดีมากอชิระ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปจัดการ” สุรเสียงเรียบนิ่งเมื่อได้รับรายงานจากอชิระเรื่องการจับกุมกบฏแห่งวังหลวงได้  สายพระเนตรเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเมื่อชายาตัวน้อยที่เดินเข้าไปหอบขนมในครัวออกมาเต็มอ้อมแขน วางขนมลงบนโต๊ะข้างหน้าเเละทิ้งตัวลงบนตักกว้างของพระองค์ พอปรับอะไรหลายๆอย่างเข้าหากันได้ น้องก็กลายเป็นแมวน้อยที่ชอบออดอ้อนสวามียิ่งกว่าอะไร

 

“กินขนมอีกแล้ว ช่วงนี้หมอให้งดไม่ใช่หรือไง  หืม ...?

 

“เจ้าจอมก็ไม่ได้อยากกิน แต่ลูกหนะสิอ้อนเจ้าจอมยิ่งกว่าอะไร” คนฟังส่ายศีรษะอย่างระอากับคำเอ่ยอ้าง  ยืดวรองค์ไปคว้าขนมมาหนึ่งห่อ จัดการแกะให้เรียบร้อยก่อนจะส่งให้

 

“เมื่อเช้าก็แอบกินไปแล้ว กินแค่นี้ก่อนนะ พี่เป็นห่วงเจ้าตัวน้อย”

 

“รู้หรือเพคะ?”ตาโตอย่างกับเด็กที่ถูกจับได้ว่ามีความผิด

 

“ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอที่พี่ไม่รู้” คนฟังย่นจมูกใส่ทันทีเมื่อฟังจบ คว้าขนมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย พี่เขาอุตส่าห์ห่วงขนาดนี้ก็เชื่อฟังสักหน่อยละกัน

 

“แล้วนี่เมื่อไหร่จะได้กลับหิมันตลายาหละ อีกนานไหม”  ตรัสถามพร้อมกับกดปลายจมูกลงดอมดมหัวกลมเล็กที่เอนซบแผ่นอุระเบาๆ

 

“อีกสามอาทิตย์เพคะ ส่งงานทุกอย่างครบก็กลับ ไปรอมหาลัยส่งข่าวเรื่องรับปริญญา อืม....ช่วงนั้นเจ้าจอมก็คงจะประมาณเจ็ดเดือนกว่าๆ...โห คงจะกลมเป็นลูกขนุนเชียว”

 

“ยังคิดจะรับอยู่อีกหรือไง  ท้องโตขนาดนั้น”

 

“เอ๊ะ! รับสิเพคะอุตส่าห์เรียนมาขนาดนี้แล้ว”

 

“แล้วไม่กลัวเหนื่อยเหรอ ตองเดินทั้งวันอีก ถึงตอนนั้นคงจะเดินเหินลำบาก”

 

“ไม่เพคะ...เพราะเจ้าจอมมีสามีตัวโตๆคอยประคอง  มีตักนุ่มๆให้นั่งคลายเหนื่อยแบบนี้ มีอ้อมกอดอุ่นๆแบบนี้...จะกลัวให้ไม่สบายใจไปทำไมเพคะ”  น้องตอบกลับเเบบเรียบง่ายพลางล้วงถุงขนมเอาเข้าปากต่อ ทว่าคนฟังกลับชื่นใจไม่รู้เท่าไหร่เเล้ว  สวมกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆด้วยความรัก หากมีการจัดอันดับคนหลงภรรยา พระองค์จะจัดอันดับให้ตัวเองอยู่ที่หนึ่งแน่นอน

ราชอาณาจักรหิมันตลายา

 

“ไหน ดูรองเท้าซิ”  รับสั่งบอกคนในสายที่ยืนหน้ามุ่ยเพราะถูกตรวจเช็กแต่ก็ยอมฟังด้วยการแพลนกล้องโทรศัพท์ลงไปยังข้างล่าง

 

“โอเค ส้นเตี้ยผ่านได้...ไหนกระเป๋างาน”

 

“อยู่กับพี่องครักษ์ค่ะ”  เลื่อนกล้องไปหาคนดูแลที่หอบกระเป๋างานให้เต็มสองแขน

 

“ไหน กระเป๋าอาหาร?” คนถูกเช็กละเอียดยิบกรอกตาขึ้นบนฟ้า ก่อนจะเดินไปยังกระเป๋าใส่อาหารที่เตรียมไว้เเละแพลนกล้องไปทีละอย่าง

 

“นี่กล่องข้าวมีครบเลยค่ะ ข้าว ผัก เนื้อ ไข่ นี่นมกล่อง อันนี้ถุงยา อันนี้ขนมธัญพืชค่ะ”

 

“ครบแล้วก็ไปโรงเรียนได้  ดูแลตัวเองดีๆนะเจ้าจอม” 

 

“เพคะ บ๊ายบาย” โยกมือเบาๆก่อนจะปิดกล้อง  นี่คือกิจวัตรประจำวันที่จะเฟซไทม์มาเช็กทุกอย่างก่อนที่เธอจะออกไปสอนหนังสือ ขนาดตัวอยู่ไกลยังอุตส่าห์โทรมาย้ำ ยิ้มน้อยๆอย่างระอาก่อนจะส่งกระเป๋าอีกใบให้องครักษ์และเดินออกจากห้อง

 

เรื่องห่วงเกินจริงต้องยกให้ฝ่าบาทที่หนึ่งเชียว...

 

ทันทีที่วางสายจากชายา ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนก็เรียบนิ่งเยือกเย็นเมื่อห้องตรงหน้าพระพักตร์ก็คือศาลหลวงอันอยู่ในการควบคุมเเละปกครองของทางราชวัง ซึ่งจะไม่เปิดใช้เป็นปกติ ด้วยจะใช้กับการตัดสินเรื่องที่เป็นความผิดร้ายเเรงต่อความมั่นคงของราชอาณาจักร เช่น 'กบฏ' เป็นต้น

 

สาวพระบาทเข้าสู่ด้านในเมื่อประตูถูกนายทวารเปิดออกให้ ม้านั่งยาวมีเจ้าคุณต่างประเทศและบุตรสาวนั่งเคียงข้างพร้อมทหารคุมตัว ก้าวขึ้นบนพื้นเหนือระดับที่มีเก้าอี้บุกำมะหยี่ที่ตั้งอยู่ในจุดเหนือทุกคนและลดหลั่นลงมาเพียงเล็กน้อยเป็นผู้พิพากษาที่ยืนประจำตำแหน่งรอ ทรงโค้งตัวทำความเคารพตราแผ่นดินอันเป็นสัญลักษณ์สูงสุดก่อนจะประทับนั่งลงฟังการอ่านคำพิพากษา

 

“ข้าแต่ตราแผ่นดินอันสูงสุดแห่งนี้ วันนี้เป็นอีกวันที่ศาลหลวงได้เปิดพิพากษาผู้คิดคดทรยศต่อแผ่นดินอีกครั้ง...ครานี้ นายชัยวุฒิ บริรักษ์เหมันต์ พร้อมบุตรี นางสาวรัตติกาล บริรักษ์เหมันต์ ได้กระทำการทุรยศแผ่นดินเกิด ฝักใฝ่กับทางนคราวรมันลักลอบบอกเส้นทางลับเพื่อให้รุกรานเหมืองอัญมณีตรงเขตรอยต่อของสองดินแดน นำข่าวจากฝ่ายในบอกแก่ฝ่ายศัตรูก่อให้เกิดความสูญเสียความมั่นคงของแผ่นดิน ส่วนนางสาวรัตติกาลได้บอกแก่ฝ่ายนคราวรมันถึงที่อยู่ของพระชายาเจ้าจอม อันเป็นเหตุให้เกิดการหมิ่นเกียรติด้วยการลักพระองค์ไปเพื่อการหยามเกียรติแห่งอิสตรีของเจ้าฟ้ารัชทายาท ซ้ำเมื่อแผ่นดินคืนสู่ความสงบสุข กลับนำภาพใบหย่าที่ถูกปลอมแปลงขององค์รัชทายาทและพระชายาเผยแพร่สู่สาธารชน อันก่อให้เกิดความเสื่อมเสียพระยศ โทษที่กล่าวมานี้นายชัยวุฒิต้องโทษอาญาแผ่นดินสูงสุดถึงประหารชีวิต ส่วนนางสาวรัตติกาลต้องโทษสูงสุดคือจำคุกตลอดชีวิต ท่านทั้งสองมีข้อความอันใดจะกล่าวหรือไม่”

 

“กระหม่อม...ยอมรับทุกข้อคำกล่าวนั้นพระเจ้าค่ะ” เจ้าคุณต่างประเทศยอมรับข้อคำกล่าวของผู้พิพากษาโดยดุษณี ต่างกับคริสตัลที่เจ้าหล่อนเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อได้รับฟังคำกล่าวนั้น

 

“ไม่จริง! ฉันไม่ได้ทำ พ่อคะ! เราไม่ผิดนะคะ!” เจ้าหล่อนคลุ้มคลั่งราวกับเสียสติทั้งๆที่ผู้บิดากลับนิ่งเฉยราวกับสำนึกผิดในการกระทำของตัวเอง

 

“วิลลิสคะ! คุณเคยรักฉันไม่ใช่หรือไง ฉันเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ แล้วนี่อะไรคุณยอมให้พวกนี้ทำกับคริสตัลแบบนี้หรือคะ วิลลิส!” วรองค์ทำได้เพียงแสยะยิ้มกับถ้อยความนั้นของเจ้าหล่อน พระองค์ผิดเองที่ไม่ระแคะระคายถึงหนอนใกล้ตัวที่คอยทำลายประเทศ เธอเคยเป็นผู้หหญิงที่พระองค์เคยรัก...แต่ในครานี้กลับรู้สึกรังเกียจเหลือเกิน ยิ่งรับรู้ความร้ายกาจของเจ้าหล่อนกับบิดาก็ยิ่งโกรธ ภาพที่เจ้าจอมกัลยาร้องให้จนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวในอ้อมกอดของพระองค์ยิ่งตอกย้ำความผิดของทั้งสองคน

 

“ทูลเชิญฝ่าบาทวินิจฉัยโทษด้วยพระองค์เองพระเจ้าค่ะ” ผู้พิพากษากราบทูล

 

“บ้านเมืองในทุกวันนี้อยุ่ในยุคที่ความเจริญเกิดขึ้น การนองเลือดเกิดขึ้นมาเพียงพอแล้ว ทั้งคราก่อนที่ใจของท่านเจ้าคุณยังไม่คิดกบฏก็เคยได้ทำคุณประโยชน์ให้กับบ้านเมือง เราจึงขอให้ลดโทษท่านเจ้าคุณต่างประเทศเป็นจำคุกตลอดชีวิต ริบยศศักดิ์ทุกขั้นพร้อมทรัพย์สินทั้งหมดและนำทรัพย์นั้นแบ่งส่วนเพื่อพัฒนาดินแดนในราชอาณาจักรของเราให้หมด ส่วนคริสตัล จำคุกเจ้าหล่อนยี่สิบปีจากนั้นเมื่อพ้นโทษให้เนรเทศออกจากหิมันตลายาซะ!

 

รับพระบัญชาพระเจ้าค่ะ!”  ผู้พิพากษากล่าวก่อนจะอัญเชิญให้ทรงลงพระนามเพื่อยืนยันถ้อยบัญชานั้น

 

“ไม่นะคะวิลลิส ไม่!” เจ้าหล่อนสะอื้นไห้เสียงดังจนบิดาต้องเข้าโอบกอดไว้ทั้งๆที่สองแขนก็ถูกตีตรวน

 

“คริสตัลอย่าลูก...อย่า...”

 

“วิลลิสคะ! ได้โปรด!

 

ขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและหันหลังโค้งเคารพตราแผ่นดินเพื่อเตรียมเสด็จกลับจากศาลหลวง และเมื่อขณะที่จะเสด็จผ่านที่นั่งของนักโทษคริสตัลก็สะบัดหลุดวิ่งตรงเข้าหาพระองค์และพยายามจะโอบกอดไว้ ดีที่อชิระรีบเบี่ยงตัวเข้าขวางและส่งให้ทหารตรึงเจ้าหล่อนเอาไว้

 

“ฮึก...เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอคะวิลลิส ”

 

“ใช่...แต่ตอนนี้มันเป็นเพียงอดีต เพราะตอนนี้ฉันเกลียดผู้หญิงใจร้ายแบบเธอที่สุด” ถ้อยคำเย็นชาเอ่ยให้เธอฟังแจ่มชัดก่อนจะสาวพระบาทออกมาอย่างรวดเร็ว เสียงสะอื้นไห้นั้นถูกกลบฟังด้วยภาพที่เจ้าจอมเกือบจะต้องตกเป็นของคนอื่นและมันช่างแสนบีบดวงใจในอกซ้ายจนร้าวรานเมื่อภาพนั้นย้อนกลับขึ้นมาในแต่ละครา ประตูศาลหลวงปิดลงช้าๆตามหลังปิดกั้นเสียงของคริสตัลลงจนเงียบสนิทราวกับปิดปัญหาทุกอย่างลงให้สิ้นสุด ณ ตรงนี้....

ณ มหาวิหารพยัคฆาเมฆินทร์

ในวันนี้เป็นวันที่ทางราชวังตัดสินใจจะออกแถลงการณ์ถึงเรื่องราวทั้งหมด รวมไปถึงข่าวดีเรื่องพระหน่อเนื้อที่ถือกำเนิดในครรภ์ของพระชายาแล้ว วันนี้เจ้าจอมอยู่ในชุดกระโปรงยาวสีขาวงดงามประดับด้วยเพชรวับวามงดงาม เทียร่าน้ำเพชรที่พระราชินีพิมพ์พิลาไลยประทานให้กับหลานสะใภ้คนโปรดประดับอยู่บนกลุ่มผมสีสวยอย่างเรียบง่ายแต่ทว่างดงามดึงดูดตา เคียงข้างกับพระสวามีที่วันนี้ฉลองพระองค์เป็นสีน้ำเงินเข้มประดับตราสีทองตัดกันดูโดดเด่น อีกไม่กี่อึดใจก็จะถึงเวลาที่ออกยังมหาวิหาร โดยในครานี้มีสำนักข่าวจากทางพระราชวังเองและจากต่างประเทศบางส่วนรวมไปถึงประเทศไทยที่ได้ประทานอนุญาตให้เข้าทำข่าวในครั้งนี้

 

“ไปกันเถอะเจ้าจอม...” ตรัสเรียกคนตัวน้อยที่นั่งซุกอยู่บนเก้าอี้อย่างเพลีย ๆ เพราะเจ้าตัวน้อยแผลงฤทธิ์ให้พระมารดาอาเจียนตั้งแต่เช้า

 

“ไหวไหม...ให้พี่เลื่อนนักข่าวออกไปไหม”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าจอมไหววันนี้มาถึงแล้วเราไม่ควรจะมีอะไรมาติดขัดนะเพคะ” ยิ้มหวานๆให้ว่าตนไหวจริง ๆ ฝ่าบาทจึงประทับจุมพิตลงบนหน้าผากนูนเบา ๆ ก่อนจะจับจูงให้น้องเดินออกมายังประตูพระวิหารที่เปิดออกช้า ๆ

 

ทุกคนอยู่ในอาการสงบนิ่งเมื่อทั้งสองพระองค์เสด็จเข้ามายังโถงกลางพระวิหาร ประทับนั่งเคียงข้างกันเรียบร้อยก่อนที่อชิระจะอนุญาตให้นักข่าวฉายพระรูปได้เมื่อทรงพยักหน้าให้

 

“ขอพระราชทานอนุญาตเริ่มการสัมภาษณ์เลยนะเพคะ” นักข่าวจากประเทศไทยเป็นฝ่ายเอ่ยเริ่มซึ่งวรองค์ก็ทรงอนุญาต

 

“ได้สิ เป็นกันเองได้เลยนะ”

 

“ขอบพระทัยเพคะ  งั้นเริ่มที่เรื่องกรณีพิพาทระหว่างหิมันตลายาและนคราวรมันเลย เรื่องราวต่อจากนี้จะลงเอยอย่างไรเพคะ”

 

“ก็ตามที่แถลงการณ์ออกมาในตอนนั้นคือการรวมดินแดนทั้งสองเข้าด้วยกัน แต่ประชาชนทั้งสองสามารถอยุ่ร่วมกันได้โดยถือสัญชาติของหิมันตลายา จะไม่มีการแบ่งชนชั้นให้ใครหรือฝ่ายใดเป็นทาสทั้งสิ้น สามารถทำกินอยู่ตามอัตภาพเช่นเดิมที่เคยเป็นมาทั้งการค้าขาย หรืองานอื่น ๆ”

 

 “แสดงว่าเรื่องของกรณีพิพาทจบลงด้วยดีใช่ไหมเพคะ”

 

“ใช่ ทุกอย่างจบลงด้วยดีและความสุขของทั้งสองนคร” คำตอบชัดเจนตรงไปตรงมาทางนักข่าวจึงไม่ติดใจอะไรในข่าวนี้และส่วนหนึ่งก็เป็นอชิระที่ได้จัดการกับคำถามที่ค่อนข้างจะเป็นเรื่องราวของราชอาณาจักรในส่วนนี้ไว้ด้วย

 

“หม่อมฉันขออนุญาตทูลถามถึงภาพใบหย่าของทั้งสองพระองค์ที่ค่อนข้างจะเป็นกระแสที่ผ่านมาได้ไหมเพคะ”

 

“ภาพใบหย่านั้นหนะหรือ...” หันกลับมามองชายาตัวน้อยพลางกอบกระชับกุมมือเล็กเอาไว้เบา ๆ และแย้มพระโอษฐ์ให้กับน้อง

 

“ถ้าสังเกตดี ๆ จะพบว่าในใบหย่าที่แพร่ออกไปนั้นเป็นของปลอม เพราะไม่มีการประทับตราทินกรจากสมเด็จย่าอยู่ในใบนั้น ซึ่งการจดทะเบียนต่างๆเกี่ยวกับเอกสารที่สำคัญของทางราชวังจะต้องมีตราประทับและลงพระนามด้วย จึงไม่มีผลใด ๆ ต่อชีวิตคู่ของเรากับชายาเลยแม้แต่น้อย”

 

“แล้วเอ่อข่าวที่ว่า จะทรงอภิเษกกับองค์หญิงดาริญญาหละเพคะ” เจ้าหล่อนถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

 

“เรื่องนั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องราวที่ไม่มีมูลความจริงแม้แต่น้อย การส่งเครื่องราชให้กับทางมหรรณพธานินทร์ก็เป็นเพียงการเจริญสัมพันธไมตรีเท่านั้นเอง ”

 

“แสดงว่าความรักของทั้งสองพระองค์ยังคงดีอยู่ใช่ไหมเพคะ”

 

“ใช่ และเราก็มีข่าวดีที่จะประกาศให้ประชาชนทุกคนได้รับทราบด้วย ตอนนี้เจ้าจอมกัลยา พระวรชายาของเรา ทรงครรภ์ได้ราวๆสามเดือนแล้ว” ตรัสถึงตรงนี้ก็ยกพระกรขึ้นกอดรัดเจ้าตัวน้อยไว้ด้วย

 

“จริงหรือพระเจ้าค่ะ ยินดีกับทั้งสองพระองค์ด้วยนะพระเจ้าค่ะ” นักข่าวทุกคนต่างเอ่ยอวยพรทั้งสองพระองค์พร้อมกับรอยยิ้มจากข่าวดีนั้น

 

“ขอบใจทุกคนมาก เราก็ดีใจกับเรื่องนี้มากเช่นกัน”

 

“แล้วทำไมถึงพึ่งประกาศข่าวดีนี้หละเพคะ” นักข่าวหญิงอีกคนเอ่ยถาม ซึ่งคำถามนี้เจ้าจอมจะเป็นคนตอบเอง

 

“คือช่วงนั้นก็อย่างที่ทุกคนทราบถึงความขัดแย้งของสองดินแดนที่เกิดขึ้น และหลังจากนั้นเราเองก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ที่ประเทศไทยก่อน จึงยังไม่ได้ประกาศข่าวดีนี้ให้ประชาชนทุกคนทราบ และตอนนี้ก็ถึงเวลาเหมาะสมแล้ว”

 

“ตอนนี้พระชายาสำเร็จการศึกษาแล้วใช่ไหมเพคะ”

 

“ใช่ค่ะ ยังไงก็จะมีพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่ประเทศไทยด้วย ยังไงก็เรียนเชิญทุกคนถ่ายรูปด้วยกันได้นะคะ คงอีกประมาณสี่เดือนต่อจากนี้”

 

“ได้เลยเพคะ พวกหม่อมฉันยินดีกับสองพระองค์ด้วยนะเพคะ”

 

“ขอบคุณมากๆค่ะ”

 

“พวกหม่อมฉันหมดคำถามแล้ว ขอบพระทัยที่ประทานอนุญาตพวกหม่อมฉันให้เข้าเฝ้าในครั้งนี้ด้วยนะเพคะ”

 

“เราก็ขอบใจที่ทุกคนให้ความสนใจการแถลงการณ์ในครั้งนี้ด้วย เชิญทุกคนถ่ายรูปด้วยกันนะ” ตรัสพลางหันกลับไปยิ้มให้กับน้องที่เงยหน้ายิ้มหวานๆให้กับพี่เขาด้วย ในที่สุดวันที่เรื่องราวอันเป็นสิ่งคลางแคลงในชีวิตคู่ของสองเราก็ถูกคลี่คลายลง

 

สามเดือนต่อมา

 

“เจ้าจอม...เจ้าจอมครับ  สุรเสียงอ่อนโยนตรัสเรียกน้องอยู่บนพระแท่นนานสองนาน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีที่ท่าว่าจะสนใน มือเล็กกดหัวปั๊มครีมทาหน้าท้องขึ้นมาลูบไล้เบา ๆ อย่างทะนุถนอมด้วยอายุครรภ์ที่มากขึ้นจึงกลัวว่ารอยแตกลายจะกล้ำกลายท้องเนียนๆของตนเอง ซึ่งปกติมันคือหน้าที่ของพี่เขาที่จะทำให้แต่ว่าตอนนี้เธอกำลังงอนพี่เขาอยู่จึงไม่อยากจะพูดอะไรด้วย

 

“ขึ้นมาบนเตียงมา เดี๋ยวพี่ทำให้เอ่ยสำทับเมื่อน้องยังคงทำหูทวนลมไม่สนใจไยดีอะไร จนสุดท้ายก็เป็นฝ่ายยอมแพ้สาวพระบาทตรงมาหาน้องและโอบกอดเอวเล็กไว้อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

 

“อ๊ะ!

 

“พี่เรียกไม่ได้ยินหรือคะ”

 

“อย่าวุ่นวายได้ไหม เจ้าจอมทำอะไรอยู่เห็นไหม”

 

“เจ้าจอมกำลังทำตัวไม่น่ารักกับพี่นะคะ” เอ่ยปรามน้องเสียงเบา

 

“ไม่น่ารักกไม่ต้องรักค่ะ เจ้าจอมไม่ได้ว่า” หันกลับมาเอ่ยถ้อยยั่วโมโหพี่เขาก่อนจะจัดการเก็บขวดครีมเข้าที่เดิมและเบี่ยงตัวเดินไปยังเตียงกว้าง วรงองค์พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะเดินตามและทิ้งวรองค์ลงข้างๆ ก็ติดงานจนไปรับปริญญาของน้องไม่ได้ยังไงหละคนตัวน้อยถึงได้งอแงเสียขนาดนี้

 

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะผิดนัดเจ้าจอมนะ...แต่พี่มีธุระด่วนจริง ๆ อย่าโกรธพี่เลยนะคะคนดี”

 

“ไม่ได้โกรธค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรด้วย เจ้าจอมเข้าใจ” ค้อนวงโตซะขนาดนั้นแต่กลับบอกว่าไม่เป็นไร สุด้ายจึงต้องใช้วิธีคว้าไหล่ของว่าที่คุณแม่ไว้ให้มั่น ไม่ให้เธอเดินหนีกันอีก เชยคางเล็กที่ก้มงุดให้เงยขึ้นมาก่อนจะตรัสแผ่วเบาให้น้องฟัง

 

“พี่ไม่ได้อยากจะไม่ไปงานรับปริญญาเจ้าจอมนะ แต่งานนี้ก็สำคัญมากจริงๆ พี่ผิดหวังแค่ไหนเธอรู้ไหมที่พี่ต้องตัดสินใจเอ่ยบอกน้องแบบนี้ เหมือนกับการทำผิดสัญญาต่อเจ้าจอม”

 

“เจ้าจอมรู้...แต่แค่เสียใจนิดหน่อย วันสำคัญที่สุดในชีวิตอีกหนึ่งวัน เจ้าจอมก็อยากให้คนที่รักและสำคัญที่สุดในชีวิตของเจ้าจอมได้อยู่ในความทรงจำนั้นด้วย” น้ำตารื้นเอ่อคลอเมื่อเอ่ยถึงตรงนี้

 

“เจ้าจอม...” ขยับกายโอบกอดกันและกัน กดจูบบนกลุ่มผมนุ่มซ้ำๆอย่างปลอบโยน

 

“พี่ขอโทษนะเจ้าจอม”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าจอมดีขึ้นแล้ว” เงยหน้าขึ้นมาบอกยิ้ม ๆ จนฝ่าบาทตามไม่ทันแต่ก็นั่นแหละนะ ฮอร์โมนที่กลับไปมาแบบนี้ พระองค์กำลังทำตัวให้ชิน

 

“เจ้าจอมคิดว่าไม่ควรงี่เง่าให้พระองค์เหนื่อยจากภาระที่พระองค์ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่ต้องคิดมากนะเพคะ”

 

“ครับ ชายาของพี่น่ารักที่สุดเลย”

 

“ใครๆก็บอกแบบนี้ค่ะ” ยิ้มให้พี่เขาจนตาเป็นขีดก่อนจะถูกประคองสองแก้มกลม ๆ ด้วยสองหัตถ์ไว้ให้มั่น สบสายตาหวานซึ้งท่ามกลางราตรีที่โอบล้อมด้วยแสงดาวและเดือน เหมือนกับเจ้าจอมกัลยาที่มีอ้อมกอดอบอุ่นของฝ่าบาทโอบอุ้มเอาไว้ จูบหวานๆคือรางวัลของคนน่ารักในค่ำคืนนี้ มีเจ้าตัวน้อยในท้องที่ขยับกายไปมาราวกับเริงระบำรวมกับสองดวงใจของพระบิดาและพระมารดา...

 

…………………………………………………..

 

บรรยากาศวันแห่งความสำเร็จของเหล่าบัณฑิตเต็มไปด้วยความสุข พ่อแม่ผู้ปกครองที่หอบเอาของขวัญมาให้กับลูกหลานของตนเดินขวักไขว่กันเต็มไปหมด แม้อากาศจะค่อนข้างร้อนและคนค่อนข้างจะเยอะ แต่สิ่งที่พองโตอยู่ในใจของทุกคนก็คือความสุขและแสดงออกมาเป็นรอยยิ้มที่มอบให้กับทุกคน

 

รวมไปถึงครอบครัวของเจ้าจอมด้วย...

 

“ไหวไหมลูก” มารดาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงพลางยกผ้าในมือขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าให้ด้วย

 

“ไหวค่ะ เจ้าจอมโอเค”

 

“พระชายา น้ำพระเจ้าค่ะ” ราชองครักษ์ที่วันนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตธรรมดาๆกับกางเกงแสล็กตามที่เธอเอ่ยขอแทนชุดซาฟารีสีดำยื่นน้ำในมือให้ ด้วยมีพระบัญชาให้เฝ้าอารักขาดูแลพระชายาให้ดีที่สุด

 

“ขอบใจค่ะ เดี๋ยวพี่ชินทร์ถ่ายรูปกันนะคะ” เอ่ยบอกพร้อมกับคะยั้นคะยอคนที่ดูแลตัวเองมานาน ให้ถ่ายรูปร่วมกัน ก่อนจะสลับเก็บภาพคู่กับมารดาและคุณยายอย่างมีความสุข

 

“พี่เจ้าจอมคะ พวกหนูขอบูมพี่ได้ไหมคะ” น้องสาขาวิ่งเข้ามาเอ่ยถามเธออย่างมีความหวัง เบี่ยงตัวไปมองข้างหลังก็เห็นเด็ก ๆ เกาะกลุ่มมองมาอย่างคาดหวังเธอจึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม น้องผู้หญิงที่เป็นคนใจกล้าวิ่งเข้ามาถามส่งเสียงน้อยๆอย่างดีใจ ก่อนจะขอจูงเธอไปยังล้านกว้าง ๆ ที่ทุกคนรออยู่ ฝากของในมือให้กับองครักษ์ช่วยถือและเดินตามน้อง ๆ ไปอย่างระมัดระวัง โดยมีมารดาและยายยืนมองตามหลังด้วยล่วงรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดต่อไปนี้

 

เจ้าจอมที่อยู่ในชุดเสื้อครุยสีดำยืนนิ่งอยู่ตรงกลางวงล้อมของ ๆ รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าหวานเมื่อวันนี้ตนได้อยู่ตรงกลางแทนรุ่นพี่ที่ตนเคยบูมผ่าน ๆ มา เวลาแค่ไม่นานชีวิตของเธอมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นและล้วนกลายเป็นความทรงจำที่ดีของเธอ ยิ้มหวานมองกลุ่มเด็ก ๆ ที่ขยับกายโยกขึ้นลงตามจังหวะด้วยบูมที่เธอก็จำได้ขึ้นใจจนกระทั่งบูมจบลง

 

“วี้ด บูม!

 

“ขอบคุณทุกคนนะคะ” กำลังจะเดินเอารางวัลไปให้แต่น้อง ๆ กลับโบกมือห้าม เจ้าจอมจึงชะงักเท้าอย่างสงสัย ก่อนที่วงกลมเมื่อครู่จะค่อย ๆ เปิดออกเผยให้เห็นคนที่ยืนตระหง่านอยู่พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้าจะเป็นฝ่าบาทที่อยู่ในชุดครุยแบบเดียวกันกับเธอแตกต่างแค่ตรงขลิบผ้าและเข็มตราเท่านั้นเดินตรงเข้ามาหาช้าๆพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะมาหยุดยืนตรงหน้าของเธอ

 

“นี่มันอะไรกันคะ อย่าบอกนะคะว่างานสำคัญที่ติดก็คืองานนี้?” เอ่ยถามอย่างยิ้ม ๆ ซึ่งพระองค์ก็พยักหน้ารับแผ่วเบา

 

“ยินดีด้วยนะพระชายา” ยื่นดอกไม้ในมือให้เธอมารับไว้

 

“ยินดีด้วยเช่นกันเพคะฝ่าบาท” เอ่ยติดตลกก่อนที่จะสวมกอดกัน ซุกใบหน้าเขินอายลงบนแผ่นอุระกว้างอย่างมีความสุข

 

“ครอบครัวของเราอยู่ในความทรงจำของเจ้าจอมแล้วนะครับ” คำพูดของฝ่าบาทยิ่งทำให้เธอเหมือนลอยอยู่บนฟ้า เสียงปรบมือจากทุกคนยิ่งทำให้เธอเขินอายกว่าเดิม ดันตัวออกช้าๆพลางโอบกอดช่อดอกไม้ไว้แน่นและโค้งตัวขอบคุณทุกคน ข้อมือเล็กถูกจับจูงให้เดินไปรอบๆวงและมอบรางวัลให้กับน้อง ๆ ด้วยวรองค์เองใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและคำขอบคุณ

 

“พี่ทำตามคำพูดได้แล้วนะ”

 

“คะ?” เงยหน้าขึ้นถามเมื่อวรองค์ตรัสขึ้นมาในขณะที่เธอนั่งพักอยู่บนเสื่อใต้ต้นไม้ที่แผ่กิ่งร่มรื่นด้วยกัน

 

“ก็ที่พี่เคยพูดไว้ว่า เรียนพร้อมเพื่อน จบพร้อมเมีย ไง” ถึงกับบางอ้อและอดหัวเราะกับสำบัดสำนวนของสวามีไม่ได้ เอ็นดูที่สุดกับคนที่ไม่รู้ไปสรรหาคำไทยแบบนี้มาจากไหน

 

“ก็ถึงว่า เอาเวลาไหนไปเรียนคะ”

 

“พี่เรียนทางไกลเอา พยายามตามเร่งให้อยากจะจบพร้อมกับเจ้าจอม และพี่ก็ทำสำเร็จ แถมผลพลอยได้ก็คือตัวเล็กในนี้ที่อยู่ในวันสำคัญของเราสองคน” ลูบมือลงบนท้องนูนใต้ชุดคลุมอย่างทะนุถนอม

 

“เจ้าจอมก็ดีใจมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อเจ้าจอมทุกอย่าง”

 

“ก็เพราะรักทั้งนั้น” คำเอ่ยเรียบ ๆแต่ทว่าซึ้งใจคนฟังเหลือเกิน จ้องมองกันด้วยความรักเนิ่นนานจนคุณยายกับคุณแม่กลับมาพร้อมกับขนมในมือ และนั่งวงล้อมพูดคุยกันอย่างมีความสุข กลายเป็นภาพของครอบครัวที่ธรรมดาแต่ตรึงตราอยู่ในใจของทุกคน........

 

 

ราชอาณาจักรหิมันตลายา

 

แสงจันทร์บนฟ้าในคืนเพ็ญทอประกายสีนวลตา เคียงคู่กับดาวที่ระยับงดงามบนท้องนภาสีนิลในวันที่ฟ้าเปิด เจ้าจอมยืนอยู่นอกระเบียงและเงยหน้ามองความงดงามนั้น อากาศกำลังเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกปีบในสวนขวัญลอยตามลมมาชื่นใจด้วยกำลังผลิดอกสีขาวเป็นพุ่มพวงงามตา

 

“ท้องฟ้าสวยจังเลยนะในคืนนี้” อ้อมกอดจากข้างหลังอบอุ่นมาพร้อมกับถ้อยกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา

 

“ใช่ค่ะสวยมาก และพรุ่งนี้ก็จะยิ่งสวย เพราะเราจะมีอีกหนึ่งชีวิตออกมาดูท้องฟ้ากว้างกับเราแล้ว”

 

“ตื่นเต้นไหมกับการคลอดพรุ่งนี้”

 

“มาก ๆ เลยค่ะเจ้าตัวน้อยของเราจะหน้าเหมือนใครก็ไม่รู้”

 

“ถ้าเป็นผู้หญิงก็ขอให้สวยเหมือนเจ้าจอมของพี่” กระซิบอ่อนหวานจนเธออายม้วนเอนกายลงในอ้อมกอด และแหงนเงยดูดาวไปด้วยกัน

 

“ชีวิตคู่ของเราสองคนกำลังจะได้บันทึกไดอารี่หน้าใหม่แล้วนะเพคะ เจ้าจอมหวังว่าเราจะมีความสุขตลอดไป ขอบคุณที่ยอมมอบดวงฤทัยของพระองค์ให้กับเจ้าจอมนะเพคะ”

 

“พี่ให้เธอจนหมดแล้วจริงๆ หทัยดวงนี้มอบให้กับเจ้าจอมตั้งแต่วันที่นักศึกษาสาวหน้าหวาน เข้ามาสอนภาษาไทยให้กับนักศึกษาต่างชาติตั้งแต่วันนั้น”

 

“โห...รักแรกพบเลยหรือเพคะ” เบี่ยงหน้ามาจ้องมองฝ่าบาทอย่างไม่อยากเชื่อ

 

“ก็ใช่หนะสิ แถมโชคชะตาก็ช่างลิขิตให้เราสองได้มาอยู่ร่วมกันแบบนี้ ได้รักกันแบบนี้”

 

“เชอะ ทีเมื่อก่อนหนะใจร้ายนัก” แสร้งบ่นอย่างไม่จริงจัง

 

“ที่ใจร้ายก็เพื่อเรียกร้องความสำคัญจากชายาทั้งนั้น”

 

“บอกรักเราตั้งแต่แรกก็จบ เกือบเทใจให้พี่หินแล้วไหมหละ”

 

“แต่สุดท้ายก็เป็นของพี่ ทั้งตัวและหัวใจใช่ไหมครับ...” คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะให้กับเธอเบา ๆ ใครกันที่สอนภาษาไทยให้จนเก่งแบบนี้

 

“ค่ะ ใจของเจ้าจอมเป็นของพระองค์เพียงคนเดียว”

 

“เธอก็เป็นดั่งดวงหฤทัยของพี่ ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เรารักกัน” ขยับกายลงคุกเข่าเบื้องล่างและประทับจุมพิตลงบนหน้าท้องนูนของชายาแผ่วเบา

 

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับลูกพ่อ...ยินดีกับว่าที่พระมารดาด้วยนะ” ขยับวรกายขึ้นยืนสบสายตากันแผ่วเบา มีเบื้องหลังของภูเขาหิมาลัยทาบทะมึนสูงประดับด้วยดวงดาราเป็นฉากหลัง

 

“ยินดีกับว่าที่พระบิดาเช่นกันค่ะ” สองกายสวมกอดกันด้วยความรักและความเข้าใจ ผ่านเรื่องราวร้ายดีมามากมายจนในวันนี้ที่มีกันและกันจับมือเพื่อก้าวข้ามทุกสิ่งที่จะต้องเผชิญ รับมือกับบันทึกหน้าใหม่ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ด้วยความรัก ความเข้าใจของใจสองใจที่เชื่อมประสานสถิตย์จารึกไว้ในขุนเขา

 

 

ดั่ง กมลแห่งเจ้า      ราชัน

 สิมีเทียมทัน               นาถแก้ว

ทัย สถิตย์นิรันดิ์              มอบแด่ นางนา

ราชัน เอกองค์แพร้ว          มั่นน้องนางเดียว

 

 

THE END

 

สถิตสถานรักเราไว้ในนคราแห่งขุนเขานิรันดร์กาล

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1077 PlNitcharee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 09:46
    จบอย่างสวยงามม ^ ^
    #1,077
    0
  2. #1076 xbny_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 22:36
    รักเรื่องนี้มาก
    #1,076
    0
  3. #1075 mtrdttt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 22:32
    แงงงง จบแล้วอ่าา
    #1,075
    0
  4. #1074 Sunshine_Miew (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 00:39
    อยากเห็นคุณพ่อหวงลูกจังเลยค่ะ เขินจัง ติดตามผลงานต่อไปนะคะ
    #1,074
    0
  5. #1073 MTYXX (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 22:19
    อยากให้มีสเปซักตอนจังเยยคั้บพิฟ้าฮื่อออ ตอนที่ตัวเล็กออกมาแล้วอยากเห็นพระบิดาเห่อลูก~ ต้องเป็นลูกสาวๆพระบิดาจะหวงยิ่งนัก ฮึ่ยย
    #1,073
    0
  6. #1072 Pare2161 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 02:02
    แงงงง จบแล้วแฮปปี้มากด้วย รอตามเรื่องต่อไปค่า
    #1,072
    0
  7. #1070 0932653191 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:53
    อยากได้รูปเล่มคะ ❤
    #1,070
    0
  8. #1068 Asterisaom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:29
    ฮือออ จบแย้วว ดีใจมากๆเลยนะคะที่ได้มาพบนิยายที่ดีแบบนี้ คุ้มมากที่กดเข้ามาอ่าน จะติดตามทุกๆเรื่องเลยนะค้าาา
    #1,068
    0
  9. #1066 kammykammy157724 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:32
    เย้จบเเล้ว
    ไรท์จะมีตอนพิเศษหรือป่าวคะ
    #1,066
    0
  10. #1065 Mayy-lali (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 08:37
    แฮปปี้แล้วววว
    #1,065
    0
  11. #1064 Salmimi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 08:18
    ติดตามเรื่องของไรท์ต่อไปนะคะ สนุกมากเลยค่ะ
    #1,064
    0
  12. #1063 pupreaw24 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 07:40
    ขอบคุณไรท์มาก ๆ เลยนะคะ จะรอติดตามผลงานของไรท์ต่อไปค่ะ
    #1,063
    0
  13. #1062 aliceZatt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 06:20
    ขอบคุณไรท์ มากๆๆๆนะคะ 🙏
    ติมตามจนจบ จะซัพพอร์ตผนงานอื่นๆต่อไปค่ะ
    #1,062
    0
  14. #1060 *^^* star_ka >_< (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:27
    ติดตามมาจนถึงตอนจบ สนุกครบรสมากเลยค่ะ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #1,060
    0
  15. #1059 kkaannyyaawwee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:04
    ฮืออออออhappy ending สักทีแงงงรอภาคลูกต่อเลยนะคับบบ
    #1,059
    0
  16. #1058 Jessie0318 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:03
    ขอบคุณที่แต่งจนจบนะคะ รอติดตามและซัพพอร์ตผลงานอื่นๆต่อไปค่ะ
    #1,058
    0
  17. #1057 zammmm (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:56
    ใจหายมากๆเลย แงงง จบแล้ว ต้องคิดถึงมากแน่ๆ เป็นอีกเรื่องที่ภูมิใจและไม่ผิดหวังเลยมากๆค่ะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ยังไงก็จะตามต่อไป รอเรื่องต่อไปเลยนะคะ
    #1,057
    0
  18. #1055 49cm. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:14
    แงงงจบแล้ว คิดถึงเรื่องนี้แน่ๆเลย
    #1,055
    0
  19. #1054 ParkMild (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:06
    จบแล้ว 🎉 ขอบคุณที่แต่งฟิคให้ได้อ่านนะคะถึงแม้ว่าตะยุ่งแต่ก็พยายามดีนเรื่องนี้ให้จบ คนอ่านขอบคุณไรท์เตอร์มากเลยค่ะ ชอบตอนนี้มากจริง ๆ อบอุ่น
    #1,054
    0
  20. #1053 bambyp2104 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:02
    จบไปแล้ววว อยากเห็นภาคลูกต่อเลย:-;
    #1,053
    0
  21. #1052 mindddddd (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:59
    ชอบมากกกกกก
    #1,052
    0
  22. #1050 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:48

    ดีมากกกก จบลงอย่างสวยงามจริงๆ ใจหายมากเลยอยู่มาตั้งแต่ตอนแรกตอนนี้จบแล้ว.. แต่ไม่เป็นไรจะติดตามผลงานของไรท์เสมอนะคะ
    #1,050
    0
  23. #1049 I'm Just (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:43
    งื้อออ จบเเล้วอยากให้มีสเปเชี่ยลจังเลยค่ะ ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆขอบคุณที่เเต่งให้อ่านนะคะ
    #1,049
    0
  24. #1048 PharisaPattong (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:43

    มีตอนพิเศษไม่ค่ะ
    คือสนุกมาก
    #1,048
    0
  25. #1047 u.under (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:40
    อั๊ยน่ารักมากเลย ถึงวิสลิสจะชอบทำตัวให้น่าตีตลอดก็เถอะ ขอบคุณไรท์น๊า จะเป็นกำลังใจเสมอ
    #1,047
    0