[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 32 : ดั่งฤทัยราชัน-30-ปมปัญหาครั้งสุดท้าย-100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    30 ม.ค. 63

-30-


ปมปัญหาครั้งสุดท้าย


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 

 

ร่างบอบบางค่อยๆเดินออกมาจากห้องอาบน้ำอย่างระมัดระวังหลังจากที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายอยู่นานสองนาน พอดีกับที่ฝ่าบาทเสด็จกลับเข้ามาพอดีจึงส่งยิ้มให้เธอพร้อมกับตรงเข้ามากอดหอมด้วยความรัก ทั้งๆที่พึ่งแยกจากกันไปยังไม่ถึงสองชั่วโมงดี

 

“อื้อ...ปล่อยเจ้าจอมได้แล้ว” เอ่ยบอกเสียงเบาพลางดันแผ่นอกกว้างเอาไว้ ก็ใครใช้ให้พระองค์มารัดหน้าท้องเธอแน่นๆกันหละ...เจ้าหนูน้อยได้ตกใจกันพอดี ซึ่งครั้งนี้ก็ยอมคลายแรงกอดรัดออกแต่สุดท้ายก็เอาแต่กอดเอวและรั้งเธอให้เดินกลับไปนั่งบนเตียงนอน

 

“พร้อมจะฟังเรื่องราวทั้งหมดหรือยัง...เจ้าจอม” ตรัสถามเสียงนุ่มพลางขยับเข้าแนบชิดจนน้องใจสั่นไปหมด

 

“จะไม่มีอะไรปิดบังจริงๆใช่ไหมเพคะ”

 

“ใช่...พี่จะเล่าให้ฟังทุกอย่าง ไม่ปิดบังน้องเลยแม้แต่นิดเดียว...” สบสายตาแน่วแน่จนน้องยอมเชื่อใจ ร่างบางพยักหน้ารับรอฟังทุกสิ่งทุกอย่างที่ฝ่าบาทจะทรงตรัส

 

“เล่ามาเลยเพคะ หม่อมฉันจะเชื่อทุกอย่าง” ขยับตัวเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น เพื่อรอฟังความเป็นจริงไม่ว่าจะดีหรือจะร้ายเธอก็จะรับมันให้ได้

 

“เรื่องจริงทั้งหมดก็คือ.....”

 

........................................................

 

เจ้าจอมค่อยๆดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของพระสวามีช้าๆเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำสีใส ค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นระริกไปแตะลงบนซีกแก้มที่มีไรหนวดขึ้นเบาบาง จ้องมองพระพักตร์ด้วยความรักที่เอ่อล้น ในขณะที่เธอเอาแต่เสียใจและเอาแต่ตัดพ้อว่าฝ่าบาทใจร้าย ในขณะเดียวกันพระองค์กับต้องแบกรับทุกอย่างของบ้านเมือง ทรงเหนื่อยล้ามากมากจนเธอสังเกตได้จากพระพักตร์ที่ซูบลงกว่าเดิมเล็กน้อย ความจริงที่ได้รับรู้ในวันนี้ทำให้เธอตาสว่างและเอาแต่กล่าวโทษความงี่เง่าของตนเอง

 

“เหนื่อยไหมเพคะ...ฮึก” หลุดสะอื้นจนพี่เขาต้องรีบช้อนเอาคนตัวน้อยขึ้นนั่งตักด้วยไม่อยากจะเห็นน้ำตาของน้องอีกแล้ว

 

“ไม่เลย...เพราะผลลัพธ์ที่ได้ยังไงพี่ก็ต้องได้น้องกลับคืนสู่อ้อมกอดแบบนี้ และจะไม่มีเรื่องราวใดๆมาแยกเราสองให้ห่างหาย พี่คิดถึงเธอมากรู้ไหมเจ้าจอม...” ถ้อยคำหวานซึ้งที่เอื้อนเอ่ยแนบชิดกับกลุ่มผมนุ่ม ปมปัญหาที่รัดหน่วงสองเราถูกคลายสิ้นแล้ว

 

“เจ้าจอม...ฮึก...ก็คิดถึงพระองค์”

 

“ไปอยู่ไกลน้องมีใครหรือยัง...หืม” ตรัสกระซิบข้างใบหูสองแขนกระชับกอดแน่นขึ้นเพราะกลัวใจคำตอบ

 

“ก็ทิ้งหัวใจไว้ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว...จะมีใหม่ได้ยังไงหละเพคะ ห่วงก็คนแถวนี้อยากจะหย่าเราแทบตาย ไม่รู้หวั่นไหวกับใครไปแล้วบ้าง” อ่อนหวานไม่เท่าไหร่จมูกเล็กก็เชิดรั้นขึ้นมาซะงั้น อาจจะเพราะฮอร์โมนของคนท้องหละมั้งถึงได้เหวี่ยงขึ้นลงคนละขั้วแบบนี้ สวามีหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆกับท่าทางน่ารักของน้อง ก้มใบหน้าลงฟัดพวงแก้มอิ่มซ้ายขวาอย่างมันเขี้ยว สูดเอากลิ่นหอมเข้าสู่ปอดแรงๆให้หนำใจกับความที่ต้องนอนหนาวเพราะไม่มีชายาให้กอด

 

“พี่ก็ถูกขโมยหัวใจไปที่ไทยด้วยเหมือนกัน จะไปรักใครคนอื่นอีกได้อย่างไร...” ว่าที่คุณแม่อมยิ้มจนแก้มแทบแตก พวงแก้มนุ่มร้อนแดงราวกับจะระเบิดทีจะหวานก็หวานจนคนฟังแทบเลี่ยน ขยับตัวออกจากอ้อมอกกว้างก่อนจะแสร้งเคลื่อนตัวไปอีกฟากฝั่งของเตียงและล้มตัวลงนอน

 

“อืม...ง่วงแล้ว ฝันดีนะเพคะ” รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวและหันหลังให้โดยไว ถ้าเห็นหน้าเธอตอนนี้ต้องถูกล้อแน่ๆก็แก้มแดงเห่อร้อนซะขนาดนี้ คนพี่หัวเราในลำคอเบาๆอย่างรู้ทันก่อนจะเอื้อมวรกายไปปิดไฟที่หัวเตียงและขยับกายลงเคียงข้าง ตวัดแขนกอดเอวบางเอาไว้พลางเคลื่อนตัวเพื่อนอนลงแนบชิดบนหมอนใบเดียวกัน ซึ่งน้องก็ยอมนอนให้พี่เขากอดเอาไว้เงียบๆ

 

“ฝ่าบาท...หลับหรือยังเพคะ” หลังจากนอนคิดทบทวนถึงเรื่องสำคัญที่สุดอยู่นานจึงตัดสินใจเอ่ยถามเบาๆ

 

“ยัง...มีอะไรหรือเปล่า”

 

“เอ่อ...เจ้าจอมมีเรื่องจะถามเพคะ”

 

“ครับ...ว่ามาเลย” ตรัสเสียงนุ่มพลางพลิกตัวน้องให้หันกลับมาสบสายตากับตนเองในความมืดสนิท แต่ด้วยแวววามสดใสราวกับดวงดาวของแก้วตาสวย ทำให้ทรงทราบว่าน้องก็กำลังจ้องมองกลับ

 

“คือ...เจ้าจอมจะกลับไทยได้เมื่อไหร่เพคะ” เอ่ยถามเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“ทำไมถึงอยากกลับขนาดนั้น...พี่ไม่ไว้ใจให้น้องกลับไปไหนอีกแล้วเพราะพี่เป็นห่วง เธอต้องอยู่ในสายตาของพี่ตลอดเวลา เข้าใจไหม”

 

“แต่เจ้าจอมต้องกลับไปฝึกสอนให้เสร็จนะเพคะ เดินมาถึงครึ่งทางแล้วอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น”

 

“เธอเป็นอะไรหนักหนากับการเรียนหรือเจ้าจอม”

 

“ก็ความสำเร็จมันอีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้นนะเพคะ”

 

“ถึงยังไงพี่ก็ไม่ไว้ใจอะไรอีก” ตรัสด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบขึ้นเพื่อให้น้องเชื่อฟัง

 

“แต่ว่าเจ้าจอม....”

 

“รีบนอนเถอะ พี่ง่วงแล้ว” ตัดบทจนน้องไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก จำยอมซบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างยามถูกกระชับอ้อมกอด ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความกังวล นี่ขนาดเธอยังไม่บอกเรื่องลูกน้อยในครรภ์ยังทรงห้ามขนาดนี้ แล้วถ้าทรงรู้เธอจะไม่ถูกกักบริเวณเลยหรือไง

 

ถ้าอย่างนั้นก็อย่าพึ่งบอกสิ... ความคิดหนึ่งร้องขึ้นมา

 

แล้วถ้าทรงรู้ทีหลัง...จะกริ้วไหม

 

ไม่หรอก...แค่กลับไปฝึกสอนต่อให้เสร็จ เหลือเวลาแค่สองเดือนกว่าๆเองทุกอย่างก็จะเสร็จสิ้นและเธอก็จะเรียนจบ ถึงเวลานั้นลูกก็คงจะประมาณสักสองถึงสามเดือนหละมั้งหากนับตามประจำเดือนที่ขาดหายไปเอาไว้ค่อยไปตรวจให้แน่ชัดที่ไทยอีกที เพราะตอนนี้หากเธอจะขยับตัวทำอะไรพี่เขาก็รู้ไปหมด

 

ขอโทษนะเพคะ...แต่เจ้าจอมอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน คิดในใจพลางขยับเข้าซุกซบกับแผ่นอกกว้าง รู้สึกผิดอยู่ลึกๆแต่เธอก็จำเป็นจะต้องทำ

 

“มณฑาจัดพระกระยาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเพคะ” พระพี่เลี้ยงยื่นหน้าเข้ามาบอกกับร่างบางที่กำลังนั่นถักเปียให้ตัวเองอยู่หน้ากระจก เจ้าจอมจึงพยักหน้าให้อย่างรับรู้

 

“ช่วยตามฝ่าบาทให้หน่อยนะคะพี่มณฑา เห็นเสด็จไปห้องทรงงานตั้งแต่เช้า”

 

“ได้เพคะพระชายา”

 

“ขอบใจจ้ะ” ส่งยิ้มให้ก่อนจะรีบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย มองตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าโอเค จึงรีบตรงไปยังห้องอาหารเพื่อร่วมโต๊ะในมื้อเช้าด้วยกันวันแรก

 

“อ้าว...มานานรึยังเพคะ เจ้าจอมช้าหรือเปล่า” เอ่ยถามเมื่อเข้าไปในห้องอหารก็เห็นพระองค์ประทับรออยู่แล้ว

 

“ไม่หรอก มานั่งนี่สิวันนี้มีข้าวต้มกุ้งแบบไทยๆด้วยนะ พี่สั่งให้โรงครัวทำตั้งแต่เช้าเลย” ตรัสอ่อนโยนพลางพยักหน้าให้มณฑาจัดการตักข้าวต้มร้อนๆใส่ถ้วย เจ้าจอมพยักหน้ารับหงึกหงักพลางคลี่ผ้าคลุมกันเปื้อนออก ไอควันลอยตามแรงเป็นสายผสมผสานไปกับรูปลักษณ์น่าทาน ทั้งข้าวสีสวยกับกุ้งสีแดงอมส้มดูน่าทานไปเสียหมด แต่ทว่า...

 

“อึก...” อาการคลื่นเหียนตีขึ้นมาทันทีที่กลิ่นอาหารลอยเข้าสู่สัมผัสรับกลิ่น เหลือบมองฝ่าบาทน้อยๆเมื่อเห็นว่าไม่ได้มองเธออยู่ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะกลัวว่าจะทรงสังเกตความผิดปกติของตัวเอง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรหากลองฝืนตัวเองสักหน่อย ค่อยๆตักข้าวเข้าปากช้าๆทว่าครั้งนี้กลับแย่ยิ่งกว่าเดิมเมื่อกลิ่นคาวคละคลุ้งในปากจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป

 

“อึก...อุ๊บ!” ทิ้งช้อนในมือเสียงดังและวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ร่างบอบบางโก่งตัวอาเจียนจนเหนื่อยหอบ พอดีกับที่ฝาบาทตามมาถึงและเข้าประคองเธอเอาไว้

 

“เจ้าจอม...เป็นอะไรไป” ตรัสถามอย่างห่วงใยและโอบประคองเอาไว้ มือน้อยๆพยายามดันพระองค์ออกแต่คนพี่ก็ดึกดันที่จะอยู่กับน้อง

 

“ไม่สบายหนักเลยนะ เดี๋ยวพี่จะตามหมอหลวงมาตรวจ”

 

“อึก...อย่าเพคะ...เจ้าจอม...ไม่เป็นอะไร”

 

“ไม่เป็นได้ยังไง อาเจียนขนาดนี้” พรระขนงเข้มขมวดมุ่นเมื่อคนตัวน้อยพูดไม่เข้าหู พลางลูบหลังให้เบาๆ ประคบประหงมกันอยู่นานก็ได้อุ้มคนตัวปวกเปียกกลับห้องบรรทม

 

“พักก่อนนะ พี่จะให้อชิระไปตามหมอ”

 

“ไม่เพคะ พักก่อนเดี๋ยวก็หาย”

 

“ได้ยังไงกัน จะให้หมอมาตรวจให้รู้ชัดไปเลย”

 

“ไม่ค่ะ เจ้าจอมไม่ตรวจ” บทจะดื้อก็ดื้อขึ้นมาจนพระองค์เริ่มหงุดหงิด

 

“ทำไมถึงไม่ยอมตรวจ เธอมีอะไรปิดบังพี่ใช่ไหม!?

 

“ไม่มีค่ะ แค่เจ้าจอมไม่อยากตรวจ ออกไปได้แล้วค่ะเจ้าจอมจะพักผ่อน” พอถูกขึ้นเสียงน้ำตาก็รื้นขอบตา หันหลังให้พร้อมกับคว้าเอาผ้าห่มขึ้นคลุมไว้ด้วย พอเห็นน้องงอนคนที่เริ่มมีน้ำโหเมื่อครู่ก็อ่อนลง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมล่าถอยก่อนเพราะจะแตะต้องตัวน้องก็ขยับหนี เปลี่ยนใจไปเรียกมณฑาเข้ามาดูแลน้องแทน  

 

“เกิดอะไรขึ้นรีบเรียกฉัน” ตรัสบัญชาเสียงนิ่ง

 

“เพคะฝ่าบาท” รับคำและก้มตัวจนวรองค์เสด็จผ่านไปแล้วจึงได้รีบสาวเท้าเข้าสู่ห้องชั้นใน ไปถึงก็เจอกับร่างเล็กที่เกาะขอบหน้าต่างชะเง้อแง้ไปมา

 

“พระชายลุกขึ้นมาทำไมเพคะ”

 

“เจ้าจอมอยากกินดอกบัวอีก พี่มณฑาไปเก็บให้หน่อยนะคะ อยากกินมากๆ” หันหลับมาบอกหน้าหม่นเศร้าจนนางชักสงสัย ขยับกายเข้าประคองร่างบางให้นั่งลงก่อนจะเอ่ยถามไปตรงๆ

 

“พระอาการแปลกมากเลยนะเพคะ เหม็นเบื่ออาหาร อาเจียน ต้องการเสวยแต่ดอกไม้ที่คนอื่นเขาไม่กินกันเสียเท่าไหร่...ทรงครรถ์หรือเปล่าเพคะ” คนถูกถามตัวชาวาบเนื่องด้วยไม่คิดว่าคนอื่นจะรับรู้และดูออกขนาดนี้

 

“พี่มณฑา...รู้เหรอคะ”

 

“ไม่แน่ใจเท่าไหร่เพคะ แต่ตอนนี้มณฑาชักจะแน่ใจเสียแล้ว...ใช่ไหมเพคะ” พยายามสบสายตาคนที่หรุบสายตาลงต่ำพร้อมกับกุมมือเอาไว้ สุดท้ายร่างบางจึงพยักหน้ารับเบาๆอย่างยอมจำนน

 

“เจ้าจอมยังไม่ตรวจเลยค่ะ แต่คิดว่าน่าจะใช่...ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พี่มณฑาช่วยหาที่ตรวจครรภ์มาให้ได้ไหมคะ”

 

“ได้สิเพคะพระชายา แต่ทำไมต้องปิดบังพระสวามีด้วยเพคะ”

 

“เจ้าจอมอยากกลับไปเรียนต่อให้จบ แต่ตอนนี้ยังไม่ทรงยินยอมถ้ารู้ว่าเจ้าจอมท้องยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่นอน เจ้าจอมไม่อยากเป็นนกที่ถูกขัง” แววตากลมโตรื้นขึ้นมาทันที ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา ฟังมาถึงตรงนี้พระพี่เลี้ยงก็พอจะเข้าใจเหตุผลของชายา จึงได้บีบมือเล็กๆอย่างให้กำลังใจ

 

“แต่ช่วงครรภ์อ่อนๆจำเป็นต้องดูแลให้มากที่สุดนะเพคะ”

 

“เจ้าจอมรู้และมั่นใจว่าดูแลลูกได้ ขอนะคะอย่างพึ่งบอกเรื่องนี้กับใคร” เอ่ยวิงวอนเสียงสั่นพร่า

 

“ได้เพคะ แต่ตอนนี้เสวยอะไรหน่อยนะเพคะ หม่อมฉันทำอาหารอื่นมาให้เผื่อจะเสวยได้บ้าง องค์ชายองค์หญิงตัวน้อยจะได้รับสารอาหารบ้าง” คราวนี้เธอจึงพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง เมื่อทดสอบกลิ่นแล้วว่าไม่แพ้ก็ยอมตักเข้าปาก ไม่วายสั่งพระพี่เลี้ยงให้ไปหาดอกไม้มาให้ด้วย

 

 

.......................................................

 

แล้วก็เป็นจริงดังที่คิดเมื่อสีแดงสองขีดปรากฏเด่นชัดบนแถบของที่ตรวจ ว่าที่คุณแม่เงยหน้าขึ้นระบายยิ้มออกมากว้างๆ เจ้าตัวน้อยกำลังซุกซบตัวอยู่ในหน้าท้องแบนราบของเธอและอีกไม่นานก็คงจะนูนเด่นออกมา มือเล็กลูบท้องของตัวเองไปมาอย่างจะเอ่ยทักทายอย่างน้อยตอนนี้ก็คงจะแน่ชัดที่สุดแล้ว อีกไม่นานพระบิดาก็คงจะทราบข่าวดีนี้แน่ๆเลยใช่ไหมตัวเล็ก ดีใจกับตัวเองเนิ่นนานพอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจึงรีบสาวเท้าออกจากห้องน้ำไป เมื่อเห็นว่าเป็นมารดาโทรมาจึงรีบกดรับและเอ่ยทักทายอย่างมีความสุข เดินคุยสัพเพเหระไปเรื่อยจนถึงระเบียงหลงลืมที่ตรวจครรภ์ไว้ในห้องน้ำเสียสนิทใจ

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมากรพูดคุยก็เสร็จเรียบร้อยพอดีกับที่นึกขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญไว้จริงรีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องบรรทม มุ่งตรงไปยังห้องน้ำพร้อมกับการภาวนาในใจว่าอย่าพึ่งให้พระองค์กลับมา แต่อนิจจาไม่เจอเสียแล้ว ร่างแน่งน้อยย่อตัวลงคลานหาไปกับพื้นห้องน้ำ ทั้งแท่นหน้ากระจก ในอ่างอาบน้ำ หาแทบจะทุกที่แต่ก็ไม่เจอยิ่งทวีคุณความร้อนใจให้มีมากยิ่งขึ้น

 

“ไปไหนนะ! จำได้ว่าวางไว้ตรงนี้หนิ” บ่นออกมาอย่างท้อแท้แต่สองมือก็ไม่ลดละ บางที่หาซ้ำเป็นรอบที่สามแล้วแต่ก็ไม่เจอ

 

“หานี่อยู่หรือเจ้าจอม” สุรเสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังราวกับน้ำเย็นที่สาดซัดเข้าสู่ร่างกาย เจ้าจอมชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้ารีบหมุนตัวกลับไปก็พบเข้ากับฝ่าบาทที่พิงสะโพกแกร่งเข้ากับบานประตูและในมือก็ชูแท่งเล็กๆสีขาวที่เธอจำได้ดีว่ามันคืออะไรให้เห็นในระดับสายตา

 

“ซะ...ซวยแล้ว” พึมพำเสียงสั่นเมื่อเห็นว่าคนที่จับอยู่ทำสีหน้าถมึงทึงแค่ไหน ทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอที่ฝืดเคืองตั้งใจจะสาวเท้าเข้าหาแต่วรองค์ก็หมุนตัวเดินหนีเสียก่อน

 

“เดี๋ยวก่อนเพคะ ฟังหม่อมฉันก่อน!” รีบวิ่งออกมาขวางหน้าแต่ก็ถูกมองด้วยความเย็นชาจนแทบอยากจะร้องไห้

 

“............”

 

“คือเจ้าจอมไม่ได้ตั้งใจ...จะปิดบังฝ่าบาท...แต่ว่า...”

 

“แต่ว่าอะไร?....พูดมาสิ พูดเหตุผลที่เธอบ่ายเบี่ยงจะตรวจร่างกายเพราะปกปิดเรื่องลูกอยู่ บอกเหตุผลมา!?” เผลอตวาดเสียงดังใส่น้องจนคนฟังสะดุ้งโหยงตัวสั่น ยิ่งเห็นฝ่าบาทโกรธน้องก็รู้สึกย่ำแย่

 

“เจ้าจอมแค่ยังไม่พร้อม...เจ้าจอมแค่กำลั...”

 

“ไม่พร้อมงั้นเหรอ...ตอนนี้ยังมีสิ่งใดอีกที่เราสองคนยังไม่พร้อม ห๊ะ!

 

“เจ้าจอมแค่อยากเรียนต่อก่อนอีกแค่ไม่กี่เดือนเอง ถ้าเจ้าจอมบอกฝ่าบาท ฝ่าบาทก็คงไม่ยอมให้กลับไทย” ก้มหน้างุดเอ่ยบอกเหตุผล กระบอกตาร้อนผ่าวด้วยกำลังจะร้องไห้

 

“เธอก็เลยเลือกที่จะปิดบังใช่ไหม ทั้งๆที่เป็นเรื่องสำคัญขนาดนี้!?

 

“ฮึก...เจ้าจอมขอโทษ...เจ้าจอมผิดไปแล้ว” ก้มหน้าลงมากกว่าเดิมพร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้ แต่ทว่าคนที่กำลังโมโห...ไม่สิ...น้อยใจต่างหากทำได้แค่ระบายมหายใจกรุ่นร้อนออกมา ยื่นมือไปวางแท่งสีขาวลงในมือเล็กก่อนจะเบี่ยงวรองค์เดินหายไปกับบานประตูกว้าง ทิ้งคนที่รู้สึกผิดให้ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร แต่เธอจะยอมปล่อยให้เราสองบรรยากาศย่ำแย่ไม่ได้ จึงรีบหมุนตัววิ่งตามเสด็จทันที

 

“ฝ่าบาท!” วิ่งมาด้วยความรวดเร็วพร้อมกับโผเข้ากอดจากข้างหลัง ซบใบหน้าเปื้อนน้ำตาลงร้องไห้

 

“ฮึก...อย่าโกรธได้ไหมเพคะ จะดุจะด่า จะตีเจ้าจอมก็ได้ แต่ขอร้อง...อย่าเดินหันหลังให้กันแบบนี้ได้ไหมเพคะ ฮึก”

 

“..........”

 

“เจ้าจอมไม่ได้อยากปิดบังนะ”

 

“แต่เธอก็ทำลงไปแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ลูกของพี่ได้รับการบำรุงบ้างไหม แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นหละ ถ้าวันนั้น...พี่ไปช่วยเธอไม่ทัน ลูกของเราสองคนจะเป็นอย่างไร” หมุนตัวกลับมาบีบกำสองไหล่เล็กเอาไว้ให้มองพระองค์ชัดๆยามที่เอ่ยตรัส

 

“เจ้าจอมก็พึ่งทราบตอนที่ถูกจับไปเหมือนกัน...และก็มามั่นใจเต็มร้อยในวันนี้” ก้มหน้าบอกเสียงเบา

 

“แต่ถึงอย่างไร...เธอก็เลือกที่จะปิดบังพี่อยู่ดี ถ้าพี่ไม่บังเอิญเดินกลับไปตามหาเธอที่ห้อง ก็คงเป็นไอ้โง่ที่เฝ้าห่วงพะวงทั้งวันว่าเมียตัวเองไม่สบาย...ทั้งๆที่ความจริงกำลังแพ้ท้องลูกของตัวเองอยู่ต่างหาก” คำพูดนั้นยิ่งทำให้เธอน้ำตานอง ขยับตัวเข้าสวมกอดฝ่าบาทแนบแน่นแม้จะไม่ได้รับการโอบกอดกลับก็ตาม

 

“ฮึก...เจ้าจอมแค่กลัว...กลัวว่าจะทรงไม่ให้หม่อมฉันกลับไปฝึกสอนต่อ กลัวการถูกกักขัง กลัวไปหมดทุกอย่าง...ฮืออออออ”

 

“เธอคิดว่าพี่ใจร้ายขนาดนั้นเลยหรือ...”

 

“...............”

 

“ถ้าเธอคิดแบบนั้น...เธอคิดถูกแล้วหละเจ้าจอม” คำพูดนั้นทำให้เธอค่อยๆขยับตัวออกมาช้าๆและเงยหน้าขึ้นมองฝ่าบาทอย่างไม่เข้าใจ

 

“ต่อจากนี้เธอจะไม่คลาดสายตาจากพี่แม้แต่นิดเดียว เธอจะต้องบำรุงตัวเอง บำรุงลูกตามที่พี่จัดให้ และเรื่องเรียนก็หยุดคิดไปได้เลย เพราะพี่เป็นห่วงเธอ...พี่ถึงต้องทำแบบนี้” น้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับแววตาที่บ่งบอกว่าพี่เขาพูดจริงแน่นอนทำให้น้องใจหายวูบ กลัว...กลัวว่าจะไม่มีโอกาสวอนขออะไรอีกแล้ว

 

 

“เจ้าจอม...ดื่มนมก่อน” สุรเสียงเรียกน้องที่กำลังบิดตัวไปมาในยามรุ่งอรุณ ซึ่งเธอก็ขยับลุกขึ้นนั่งทันทีอย่างไม่อิดออดและรับแก้วนมมาดื่ม ไม่นานก็หมดแก้วและส่งคืนให้พระองค์

 

“ไหนดูซิ เปื้อนปากหมดแล้ว” ทรุดลงนั่งเคียงข้างและใช้นิ้วพระหัตถ์เช็ดขอบปากเล็กที่เปื้อนคราบนมให้

 

“ขอบพระทัยเพคะ” ยิ้มบางเบาก่อนจะขยับตัวเตรียมก้าวขาลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ

 

“วันนี้ไปทุ่งดอกไม้หลังวังไหม” ตรัสถามเสียงนุ่ม

 

“คะ?

 

“พี่ให้คนสวนเอาดอกไม้มาลงใหม่นานแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปดูสักทีวันนี้ไปกันไหม”  

 

“ไปก็ได้ค่ะ” ยิ้มรับบางเบากับคำชวนนั้น

 

          สายพระเนตรอ่อนโยนจ้องมองว่าที่คุณแม่ที่กำลังให้ความสนใจกับทุ่งดอกไม้ ที่ตั้งใจชวนออกมานั้นก็เพราะว่าทรงปวดหนึบในพระทัยยามเห็นเธอมีแวววามความหม่นหมอง อาหารก็กินไม่ค่อยได้จากการแพ้ท้องจนผ่ายผอม เผลอเคลื่อนกายเข้าแนบชิดและประคองน้องให้นั่งลงบนชิงช้าสีขาวตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางทุ่ง หัตถ์ใหญ่กอบกุมประสานกับมือเล็กถ่ายเทความอบอุ่นให้ น้องหันมามองอยู่ชั่วขณะก่อนจะหันกลับไปมองบนท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ เหม่อมองนกสีขาวๆที่บินตัดท้องฟ้าไปมา ความรู้สึกที่พระองค์จับได้ก็คือเธอคงอิจฉาและอยากจะมีอิสระเหมือนนกน้อยเหล่านั้น แต่พระองค์ก็ไม่ยินยอมเธอ...ช่างเป็นคนใจร้ายมากใช่ไหม

 

ก็น่าจะใช่...ที่ทรงใจร้ายก็เพราะความรักและห่วงเธอทั้งนั้น อยากให้เธออยู่ที่นี่ด้วยตลอดเวลาอยากกอดรัดเธอเอาไว้ให้เป็นดั่งเงาตามตัวเลยด้วยซ้ำ...ถ้าทำได้หนะนะ

 

“กลับกันได้แล้ว เดี๋ยวไม่สบาย” เจ้าจอมกัลยาพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายและยินยอมให้พระองค์โอบประคองไปจนถึงรถคันหรูและขยับนั่งอย่างระมัดระวัง ขณะที่ทรงบังคับพวงมาลัยอยู่ก็ลอบมองน้องจากด้านข้างและก็เห็นว่าใบหน้าหวานหม่นหมองลงเรื่อยๆ ยิ่งรถเลี้ยวเข้ากับเส้นทางของตำหนักครานี้น้องก็ลอบถอนหายใจ

 

ก็พอจะรู้ว่าน้องเบื่อเหลือเกิน... แต่ก็นั่นแหละนะ ดีกว่าปล่อยให้คลาดสายตา

 

“ฝ่าบาทเพคะ องค์ราชินีเสด็จกลับมาแล้ว!” เสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีของมณฑาเรียกรอยยิ้มให้ปรากฏขึ้น ฝ่าบาทชักชวนน้องไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าด้วยความคิดถึงหลังจากที่พระนางไปเปลี่ยนอากาศร่วมห้าเดือนและยังเป็นการหลบหลีกอันตรายด้วย

 

“ถวายบังคมเพคะเสด็จย่า” เจ้าจอมย่อตัวน้อยๆเมื่อเดินทางถึงพรตำหนักฝ่ายใน รอยยิ้มอันอบอุ่นถูกส่งมาให้พร้อมกับการบอกให้เธอเดินเข้าหาเพื่อกอดรับขวัญหลานสะใภ้คนโปรด

 

“เป็นยังไงบ้างลูกแพ้หนักมากไหม ดูซิผอมหมดเลย” พาคนตัวน้อยนั่งลงบนพระแท่นด้วยกันไม่สนใจหลานตัวจริงที่มาด้วยกันสักนิด

 

“ก็มีบ้างตอนเช้าเพคะ แล้วเสด็จย่าสบายดีไหมเพคะ”

 

“ย่าสบายดี นี่ก็นับวันรออยากกลับมาตั้งนาน แต่วิลลิสหนะสิไม่ยอมให้ย่ากลับเสียที ยิ่งรู้ว่ามีเหลนแล้วใจย่าก็บินมาถึงก่อนตัวเสียอีก” องค์รัชทายาทส่ายศีรษะอย่างระอากับความเห่อเหลนคนแรกของเสด็จย่า สาวพระบาทไปนั่งซ้อนหลังคนตัวน้อยและสอดมือมาวางทาบลงบนท้องเล็กๆของน้องจนคนที่ถูกโอบกลายๆหน้าแดงก่ำไปหมด

 

“โปรดของขวัญต้อนรับกลับบ้านรึเปล่าพระเจ้าค่ะเสด็จย่า”

 

“โปรดจนไม่รู้จะโปรดยังไงเชียวหละตาวิลลิส นี่นะย่าคงตายตาหลับแล้ว หลานหัวแก้วหัวแหวนก็เป็นฝั่งเป็นฝากับคนดีๆอย่างหนูเจ้าจอม แถมยังมีเหลนให้อีก โอ๊ย...ย่าหละมีความสุขกว่าใคร” ความสุขอบอวลไปทั่วพระตำหนักกับความยินดีนั้น โดยเฉพาะคนตัวน้อยที่ถูกพะเน้าพะนอเอาใจจนแทบจะไม่ได้เดินเองด้วยซ้ำ ความสุขทางกายนั้นเต็มเปี่ยมจนแทบสำลัก แต่ใครเล่าจะรู้สิ่งที่อยู่ภายใน....

 

“ฮัลโหลมุกดา”

 

“.........”

 

“อื้อ เจ้าจอมสบายดีช่วงนี้ก็คงจะยังไม่ได้กลับไป”

 

“.........”

 

“อื้อ...ฝากช่วยดูเด็กๆให้ด้วยนะ ยังไงเดี๋ยวเจ้าจอมโทรหาอีกที”

 

“..........”

 

“จ้ะ บ้ายบาย..”

 

“ฮึก...ฮึก...ฮืออออ” วางสายลงไม่ถึงครึ่งนาที คนที่ร่าเริงเมื่อครู่ก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ ใครจะรู้ว่าที่เธอไม่ยอมปริปากเอ่ยวอนขออะไรอีก แสร้งทำตัวเชื่อฟัง แต่ทว่าในใจร้าวรานไปหมด ฝืนเข้มแข็งทุกวันจนวันนี้ที่อ่อนแอและเสียน้ำตา เสียงสะอื้นไห้ของเธอทำให้คนที่แอบฟังใจสลายไปด้วย หัตถ์หนาบีบกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนอย่างข่มความรู้สึก สุดท้ายจึงสาวพระบาทเข้าไปหาน้อง

 

“ฝ่าบาท” มือเล็กรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ สูดสะอื้นให้กลืนหายและเงยหน้าขึ้นมองพระองค์

 

“สรงน้ำเลยไหมเพคะ เดี๋ยวเจ้าจอมไปเตรียมน้ำให้” เอ่ยรัวเร็วพลางรีบลุกขึ้นจะเดินไปทำตามคำพูด แต่ไม่ทันได้เดินไปก็ถูกรั้งร่างให้หมุนสู่อ้อมกอดเเละรัดรึงร่างแน่งน้อยไว้แน่น

 

“.......”

 

“อย่าร้องไห้อีกเลยนะ...พี่ยอมเธอแล้ว ยอมหมดทุกอย่าง” ตรัสแผ่วเบาเเต่เธอก็ได้ยินชัดเจน ถามว่าทำไมถึงได้ยอมหนะหรือ...ใครเล่าจะทนหยาดน้ำตาของเจ้าจอมกัลยาได้ พระองค์รู้ว่าเจ้าจอมเสียใจแค่ไหน แม้ต่อหน้าพระองค์เองหรือคนอื่นๆเธอจะยิ้มหวานตลอดเวลา แต่ก็ทรงรู้

 

น้องนอนร้องไห้ทุกคืน....

 

“จะ...จริงหรือเพคะ ให้เจ้าจอมไปฝึกสอนได้เเล้วจริงๆใช่ไหมเพคะ” ดันตัวออกและเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่พอทรงพยักหน้ารับเบาๆ คนตัวน้อยก็ยิ้มกว้างจนตาปิด ทั้งๆที่คราบน้ำตายังเปื้อนพวงแก้ม

 

“ที่พี่ห้ามก็เพราะพี่รักเธอ และที่พี่ยอม...ก็เพราะพี่รักเธอเช่นกัน” ถ้อยคำเอ่ยเรียบนิ่งตามแบบฉบับของพระองค์ แต่มันกลับหวานซึ้งเหลือเกินเพราะถ้อยความนั้น

 

“รัก...รักที่สุดเหมือนกันเพคะ” เอ่ยตอบกลับและก็ได้รับจูบหวานๆเป็นรางวัล

 

.......................................................

 

“เสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้หัวหน้ารวบรวมงานไปส่งคุณครูที่โต๊ะนะคะ วันนี้พอแค่นี้ค่ะ”

 

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”

 

“สวัสดีค่ะ” เจ้าจอมยกมือขึ้นไหว้รับพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมานอกห้องที่อาจารย์นิเทศก์ยืนรออยู่

 

“รอบนี้ครูก็ไม่ผิดหวังเหมือนเดิมเลยนะเจ้าจอม” อาจารย์แม่เอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเมตตา

 

“ขอบคุณค่ะอาจารย์ เดี๋ยวเจ้าจอมเดินไปส่งนะคะ” ประคองร่างอาจารย์สูงวัยลงจากอาคารเรียนด้วยความระมัดระวัง

 

“ครั้งนี้ก็นิเทศครั้งสุดท้ายแล้วสินะ ใกล้จบแล้วหละนะเจ้าจอม แล้วนี่จะไปอยู่ที่นู่นเลยหรือเปล่า”

 

“ก็คงจะอยู่ที่นั่นยาวจนคลอดลังจากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที เจ้าจอมยังอยากเป็นครูที่ไทยอยู่ค่ะ”

 

“ยังไงก็ระมัดระวังตัวเองด้วยนะ หมั่นดูแลองค์ชายองค์หญิงตัวน้อย ๆ” เอ่ยอย่างเอ็นดูก่อนจะสวมกอดเข้ากับศิษย์รักเบาๆ

 

“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ ไว้เจ้าจอมจะพยายามเข้าไปหาบ่อยๆนะคะ”

 

“จ้ะ อาจารย์กลับนะ” พนมมือไหว้อย่างอ่อนช้อยและยืนรอจนรถของอาจารย์เคลื่อนออกจากโรงเรียนไป ตั้งใจว่าจะกลับไปพกที่ห้องพักก็พอดีเสียงเรียกข้าวของโทรศัพท์ดังขึ้นก่อน

 

“กำลังจะไปทานข้าวเที่ยงค่ะ แม่ทำข้าวกับปลานึ่ง มีผักใบเขียวแล้วก็แอปเปิ้ลหนึ่งลูก แถมนมมาอีกหนึ่งกล่องค่ะ” รีบเอ่ยดักอย่างรู้ทันว่าฝ่าบาทโทรมาเพื่ออะไร

 

“ฮึ ๆ ดีมากรีบทานหละอย่าลืมทานยาด้วยนะ” หัวเราะในลำคอเมื่อถูกเอ่ยดักทางไว้ แต่มิวายสำทับเรื่องยาด้วย แม้จะยอมวางใจปล่อยน้องกลับมา แต่ก็ต้องโทรเช็กตลอดทุกช่วงเวลาพัก เมื่อก่อนพระองค์โทรแทบจะทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ นี่ยอมลดลงก็เพราะน้องขอปนขู่ว่าจะไม่ยอมรับสายอีกนั่นแหละถึงได้ยอม

 

“ค่ะ ฝ่าบาทก็ด้วยอย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ อย่าโหมงานมาก”

 

“ครับ เจ้าจอมก็ด้วยนี่เสด็จย่ามาบ่นคิดถึงทุกวัน”

 

“อีกไม่ถึงเดือนก็จบแล้วค่ะอีกนิดเดียว” อมยิ้มน้อยๆไปด้วยเมื่อได้พูดกับพี่เขา

 

“ครับ ไปทานข้าวได้แล้ว เดี๋ยวเสาร์นี้เจอกันนะ”

 

“โอเคค่ะ.....รักนะคะ” แก้มแดงแจ๋ยามเอ่ยคำหวานๆกับพี่เขา

 

“พี่ก็รักเจ้าจอม รักลูกด้วย” หวานซึ้งจนแทบละลายแต่ก็ต้องเกร็งแก้มไม่ให้ยิ้มยามเดินเข้าสู่ห้องพักครูเพราะกลัวคนอื่นล้อเลียน นี่แหละพอใจดีก็ไม่มีใครหวานเกินฝ่าบาทอีกแล้ว

 

          ว่าที่คุณแม่ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้าหลังจากที่องครักษ์หอบกองงานเข้ามาส่งแล้ว ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนเธอก็บ่นไม่ได้ ขืนบ่นคนที่นู่นได้วิ่งมาลากเธอกลับแน่ ๆ คิดในใจอย่างขำๆก่อนจะเลื้อยตัวเองไปกับเบาะนุ่ม ๆ และคว้าเอารีโมทขึ้นมากดเปิดทีวีเพื่อไม่ให้ห้องเงียบจนเกินไป

 

“ประเด็นร้อนแห่งราชวงศ์หิมันตลายา เมื่อวันนี้มีภาพใบหย่าระหว่างองค์รัชทายาทวิลลิส เหมันติยะราชภูมินทร์ ทินกร โอเซฮุน และ พระเจ้าวรวงศ์เธอ เจ้าจอมกัลยา เหมันติยะราชนารี ทินกร พระวรชายา เผยแพร่อยู่ในโลกโซเชียล เป็นการตอกย้ำถึงข่าวลือเรื่องการหย่าของทั้งสองพระองค์ที่ถูกกล่าวถึงเมื่อไม่นานมานี้  แต่ถึงอย่างไรทางราชวังก็ยังไมได้มีการแถลงข่าวใด ๆเกี่ยวกับเรื่องนี้”

จากที่นอนก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งดูอย่างช้า ๆ ในจอฉายให้เห็นรูปกระดาษสีขาวสะอาดตาว่าเป็นใบหย่าที่เธอเซ็นชื่อลงไปจริง ๆ ไหนบอกเราจะไม่มีเรื่องอะไรมาบั่นทอนอีกแล้วไง...แล้วทำไม...เจ้าจอมกำลังมึนงงอย่างสุดขีด ในความรู้สึกตอนนี้ว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด

 

เกิดอะไรขึ้น...ใครก็ได้อธิบายให้เธอฟังที

 

ว่าที่คุณแม่รู้สึกช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนนั่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าจากคนที่เธออยากคุยด้วยที่สุดในเวลานี้

 

“เจ้าจอม...”

 

“เพคะ...” เอ่ยตอบอย่างเลื่อนลอย น้ำตาเอ่อคลอดวงตากลมโตจนภาพพร่ามัว

 

“เจ้าจอมฟังพี่นะ คือ....”

 

“ฮืออออออ...ฮึก...ไม่ต้องพูดแล้ว...ฮือออออ” ปล่อยโฮเสียงดังจนคนปลายสายลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินเสียงชายาร้องไห้ แทบอยากจะหายตัวได้ในเวลานี้ไปหาน้อง

 

“ใจเย็นๆก่อนนะเจ้าจอม...ฟังพี่ก่อน”

 

“ฮืออออ ไม่อยากอยู่ด้วยกันก็บอกดี ๆ สิ ฮือออ...ไม่ต้องมาหาเจ้าจอมเลยนะ เจ้าจอมจะหาแฟนใหม่ จะหาพ่อให้ลูกใหม่ด้วย! แค่นี้นะ!” วางสายแล้วขว้างโทรศัพท์ในมือลงพื้นมันกระเด็นไปไกล โชคดีที่ทั้งห้องปูพรมเอาไว้เสียนุ่มจึงไม่เป็นอะไร

 

 

“เจ้าจอม! ทำแบบนั้นไม่ได้นะ เดี๋ยวก่อนสิ เจ้าจอม! เจ้าจอม!” ตะโกนตามแต่สายก็ถูกตัดไปแล้วแถมปิดเครื่องอีก คนจะถูกทิ้งจึงได้กระวนกระวายอยู่ไม่สุขทันที

 

“อชิระ!

 

“พระเจ้าค่ะ”

 

“เตรียมเครื่องบินด่วนเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปหาพระชายา” ตรัสบัญชาอย่างร้อนใจ ให้ตายอย่างไรวันนี้พระองค์ต้องไปหาน้องให้เร็วที่สุด

 

“พระเจ้าค่ะ!” รับคำอย่างทันใจก่อนจะรีบหมุนตัวออกทำตามคำสั่งทันที ส่วนพระองค์ก็รีบเตรียมตัวอย่างฉุกละหุก น้องต้องคิดมากแน่ ๆ ถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนั้น อย่าให้รู้นะว่าใครปล่อยภาพหากจับได้จะรับสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรเลยคอยดู!

 

โธ่เว้ย! ปีนี้มันปีชงหรือไงกัน!

 

   100%
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1044 0987272405 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:13
    ต่อเร็วๆนะค่ะ
    #1,044
    0
  2. #1042 B_CK (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:08
    อยากต่อแล้วค่ะ555555
    #1,042
    0
  3. #1041 abbypas (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:52
    ปีชงของแท้เลย55555 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ไรท์คือคนเดียวที่อัพนิยายให้อ่านตอนนี้ และทุกเรื่องที่เขียนมาคือชอบมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #1,041
    0
  4. #1040 u.under (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:40
    พึ่งจะดีกันนนนน เอาใจช่วยนะค่าาาาา
    #1,040
    0
  5. #1039 58002119 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:41
    โอ้ยยยยย พึ่งจะดีกันไปเอ๊งงงงงง ใครปล่อยอีกแล้ววววว
    #1,039
    0
  6. #1038 Nichamayyay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 17:48
    โอ้ยยยใครมันปล่อยข่าววะเนี่ย
    #1,038
    0
  7. #1037 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 10:25
    แงงงเจ้าจอมอย่าเพิ่งคิดมากนะ
    #1,037
    0
  8. #1036 NaNankkkk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 08:51
    ใช่แน่ๆเลยพระองค์5555
    #1,036
    0
  9. #1035 pupreaw24 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 05:44
    ปีชงแน่นอนค่ะองค์วิลลิส ชงเข้มด้วย 555+++ บินให้ไวกว่าใจนะคะ มาง้อน้องเร็ว ๆ
    #1,035
    0
  10. #1034 1234iiploy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 03:24
    น้องงงงฟังพี่เขาก่อนลูกกก
    #1,034
    0
  11. #1033 Boramboz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 00:58
    สนุกมากเลยค่ะ ไรท์จบตอนแบบต้องติดตามต่อตลอดเลยชอบมากกกก รอต่อเลยค่าา เข้ามาดูทุกวัน อ่านวนๆทุกวัน ชอบมาก ที่หนึ่งในดวงใจเลย
    #1,033
    0
  12. #1032 49cm. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 00:16
    เอิ่บบบบ
    #1,032
    0
  13. #1031 PharisaPattong (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 00:10

    สนุกมากค่ะ
    #1,031
    0
  14. #1030 mystery_pp (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 00:03
    โอยยยยย สูดยาดมเลยค่ะ เอา อีกนิดเดียว สู้ๆทั้งไรท์และองค์ชายนะคะ
    #1,030
    0
  15. #1029 zammmm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 00:01
    แงงง จะสุขก็ยังไม่สุดเต็ม100 น่าสงสาร รอต่อเลยนะค๊าา
    #1,029
    0
  16. #1028 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:48
    ฮือออออ รีบจัดการเลยนะคนพี่ ไม่งั้นคนน้องจะทิ้งแล้วจริงๆด้วย
    #1,028
    0
  17. #1027 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:32
    พ่อใจเย็นนน
    #1,027
    0
  18. #1026 Seesasom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:31
    ใครปล่อยข่าวนะะ. องค์ชายซวยแล้วว
    #1,026
    0
  19. #1025 ParkMild (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:27
    ใครปล่อยภาพหลุด ไม่รู้จะเครียดหรือขำก่อนดี ซวยองค์ชายแล้วง้อน้องเร็ว ไม่งั้นน้องหาพ่อให้ลูกใหม่แน่ 5555555
    #1,025
    0
  20. #1024 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 02:00
    พี่คะ อีกไม่กี่เดือนเองให้น้องเรียนต่อเหอะนะคะ อย่าใจร้ายเลย การเรียนเป็นสิ่งที่เจ้าจอมตั้งใจมาโดยตลอดแม้จะท้องแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรียนไม่ได้หรือทำอย่างอื่นไม่ได้นะเพคะ
    #1,024
    0
  21. #1023 m.mee_na (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 22:37
    ดุน้องอีกแล้ววว
    #1,023
    0
  22. #1022 abbypas (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 18:45
    อย่าดุน้อง แง;_;
    #1,022
    0
  23. #1021 alylove (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 17:25
    ต่อเลยได้มั้ย งื้ออออออ
    #1,021
    0
  24. #1020 49cm. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 06:45
    ดีแล้ว!! เจ้าจอมดื้อมาก
    #1,020
    0
  25. #1019 PharisaPattong (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:39

    สนุกมาก เอาอีกน๊า
    #1,019
    0